Hatmi Çiçeği

-

Pencereden baktığımda karşıdaki ormanlı tepeden önce hatmi çiçeklerini görürüm. Yol kenarında iki üç metre boylarında beş tane hatmi çiçeği var. Beyaz ve pembe açarlar. Bunlar da benim gibi hep tepeye, ormana bakarak dururlar. Bakarlar diyorum çünkü çiçekleri hep o yöne, güneşin ardında doğduğu tepeye bakarak durur. Ve bazı çiçekler gibi geceleri çiçeklerini kapamazlar. Dünyanın en sıradan çiçeğine dikkat etmeye burada, bu yaz başladım.

Hatmi çiçeğinin dolmasını yapabilirsiniz, çayını içseniz öksürüğünüze iyi gelir, hadi olmaz ya, diyelim ki bu taraflara bir haçlı seferi düzenlediniz ve bozguna uğrayıp dönerken, dizleri yarılmış atlarınızın, askerlerinizin yaralarına hatmi çiçeği sürerseniz, iyileşir. Arı olsanız, hatmi çiçeği size nektarını verir, isteseniz içine kıvrılıp uyursunuz. Hatmi çiçeğinin dallarını alıp işleseniz güzel kumaşlar bile yapabilirsiniz. Hatta ileri gidelim, kökünü sökseniz marşmelov yaparsınız. Fakat bunları bilmezsiniz. Ben de bilmezdim. 


O kadar bilmezdim ki, adını hatim (hatmetmek) kelimesinden aldığını sanırdım. Fakat Arapça’da dizgin, yular, zaptetmek, mühürlemek, üstünü kaplamak gibi anlamlara geliyormuş. Latince adı (Althaea Officinalis )  Üç Bin Yıllık Yalnızlık filmindeki Alithea’yı hatırlattı. Alithea’nın üç dileği vardı. "Beni sev, benimle konuş ve gitmek istediğin zaman git.” Fakat bunlar da tamamen farklı köklerden gelen kelimelermiş. Althaea, iyileştirmek demekken, Alithea hakikat demekmiş.


Hatmi çiçekleri, insan müdahelesine pek gerek duymadan büyüyor. Bir başka deyişle hüdayinabit. Şurada yaşayayım, toprağım şu kadar havalansın, rüzgar buradan eserse yaşarım, eksi iki derecede ölürüm gibi dertleri yok. Deniz kenarında, nemli tuzlu toprakta da yaşıyor, Ankara ayazında da, Çinde de, Avustralya’da da. Kuzey Irak’ta, elli bin yıl önceye ait kalıntılarda bulunan yedi çiçekten biriymiş. Ve bir İngiliz kadın, yediyüz yıl önce onu o kadar sevmiş ki Kudüs’ten alıp İngiltere’ye taşımış.


Belki de ayaza, neme, kuraklığa, aslında hemen her şeye dayanıklılığı yüzünden, ona birer mucizeymiş gibi bakmayız da, çiçek bile sayılmazmış gibi bakarız geçerken. Hadi sizi katmayayım da, ben öyle bakardım. Bazen hoşuma giderlerdi fakat içimden bir ses şöyle derdi, "bunlar tam çiçek değil."


İşte böyle bir çiçeği, kutsal topraklara ayak basan biri alıp İngiltere’ye götürdü diye değil 

veya biri, bunun adı “İspanyol Gülü”dür dedi diye değil, 

evlere bereket ve şans getirdiğini söyleyerek bin dolara satmaya başladığı, 

yanına da güzel tasarımlı bakım kılavuzu iliştirdi diye değil


O kadar kısmetliymişim ki, ben onu, zorunda kaldığım için keşfettim.

Aslında ihtiyacım olan şeyin, bir çiçeği solduğunda başka çiçek açan hatmi çiçeğini görmek olduğunu henüz anlamamışken, pencereden bakarken.


İşte penceremin önündeki hatmi çiçeğini görmek, bu yaza denk geldi. Kendi toprağımda yetişen şeylerden yalnızca biriydi.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Seni Neden Sevdiğimiz

-
Resim
  Gözlerinden Yaradan bakar, yeniden başlar yaradılış. Gözler, yaratır. O yüzden yürüdüğümüz çorak topraktaki canı hisseder ayaklarımız, o yüzden mavidir fincanlar, o yüzden dalgalar ne yutar, ne kıyıya atar, yalnızca gezdirir ve anlatır. Oysa bazen ne kadar reddedersin bir daha var edilme fırsatını. Kafanda sevgiyle ilgili hikayelerin, ticaretlerin, vesveselerinle. Biri beni neden sevsin, biri beni neden sevsin? Kendini öve öve bitiremezsin,   fakat biri sende bir güzellik görse, şüphe edersin. Benden ne bekliyor? Sevmenin sevmemekten daha tabii, daha kolay bir yol olduğunu anlamadan. Çünkü insanın hamuru iyidir. İnsanın hamuru iyidir. Sevmemek sonradan edinilir. Senin bir dışın ve senin içlerin vardır. İçindeki dünyaları görmek ne güzeldir, kat kat soyulunca çıkan kabukların bile ne güzeldir bilsen. Senin kabuklarından bile bir şeyler yapılır bir bilsen. Hadi bunu bilmesen de Rabbin de sever her çıkan katmanı, sen gözeye doğru ilerledikçe kendi toprağında, bunu bilsen. K...
Read more »

Tanrım Kötü Kullarını Sen Affetsen Ben de Affederim

-
Resim
 Ah be ah. Af mı demeliyim yoksa? O kadar olasılık, onca manzara, hayretler içinde, renklerin içinde, nurların içinde sende de bir kahhar sende de bir rahman varmış. İkisinden birini seçip rahat etmişsin onca yıl. Ederim sanmışsın. Oysa onları halleştirecekmişsin. Onların ikisiyle de konuşacakmışsın. Ah ki ne ah. Affettin mi kendini güzelim? Gel affet. Çünkü büyük ihtimalle senin kalbin bir kederle ilk cız edip de gözlerin dolduğunda zaten Rabbin affetmişti. Sen taktın boynuna bir boyunduruk. Yok dedin, ille ben kulculuk oynayacağım, ben zavallıcılık oynayacağım. Olsun be. Gel bunu da affedelim. Her şey de senden olmadı, onu da bunu da affediverelim. Bırak bırak bırak. Sen bıraktım sandın ama bak bir yatakla bir kitaplıktan geçememiştin. Yok, açıkta kalırım. Yok, kitaplarım yerlerde sürünür. Hayır, senin Rabbin kitapların da rızkını verendir ama neyse sana kızmayacağım artık. Sen çok çektin ve kendine çok zulmettin ve kendi hakkına çok girdin. Herkesten çok kendi hakkına gird...
Read more »

İnci ve Su

-
Resim
İyilik çaba ister. O kalple doğar insan ama sonradan içine kaçmış ihaneti, zilleti, kederi silkelemek gerekir ki belirsin. Çok konuşmaz iyilik. Erdem elbisesini giyip ortada gezmeyince de bir unutmayan olduğunu bilir. Sen bir dua etmiştin. Kabul oldu, o kadar, der gibi, bir mucizede bir el değilmiş gibi. Diğerinin düştüğü yere bile, incinmesin diye uzun uzun bakmaz, o da bakıp kalmasın diye. İnsanın başına her şey gelir, insan kendi başına her şeyi getirir, anlamıştır, unutmamıştır, bilir. İyilik, iyiliğini kendiyle bile konuşmaz. Unutkan, yalın ve gizlidir. İyilik, ekranda görünmez çünkü diğerinin belki en utandığı yanına yapılır. Hacer gibi koşana, kuma bulanana inciyi ne yapsın, demeden inci, çünkü bilir ki kalp inciyi de sever. Ama önce su… İnsan suyu da mı bulamaz? demeden. Borç belletmez ama ilhamdır, Öğüt vermez ama öğretir. Meydana çıkıp anlatmak istese anlatamaz mı? Dili yok mu? O inci olur, su olur. Bir insana iyi gelen, o insanın göğünde ne rüzgarlar e...
Read more »