Anne Café

Yasin ve Fatiha okumak ve şifa

2012-02-11T10:24:00.001+02:00

Gamze'ye acil şifa diliyoruz. Dualarımızda, özellikle geceleri sessizlikte ettiğimiz dualarımızda onu bol bol analım. Allah onu küçük çocuğuna ve ailesine tekrar bağışlasın... Şu linkte kendisi için Yasin okunuyor. Hastalara neden Yasin okunduğunu araştırdığımda aşağıdaki bilgileri buldum ve merak eden vardır diye paylaşmak istedim.

Sual: Ölülere ve hastalara, Yasin ve Fatiha okunuyor. Bu surelerin tercümelerinde şifadan bahsetmiyor. Fatiha suresini okurken kendimize dua ediyoruz. Bunların şifa ile ilgisi nedir?
CEVAP
Neden bahsederse bahsetsin, Kur’an-ı kerimin her âyeti, her harfi şifadır. Hadis-i şerifte, "İlaçların en iyisi Kur’an-ı kerimdir" buyuruldu. (İbni Mace)

Peygamber efendimiz üç türlü ilaç kullanırdı. Kur’an-ı kerim veya dua okurdu. Fen ile bulunan ilaçları kullanırdı. Her ikisini karışık kullanırdı. Bir hadis-i şerifte buyuruluyor ki:
"Kur’an-ı kerimden şifa beklemeyen, şifaya kavuşamaz."[Deylemi]

Kur’an-ı kerim ve dua, şartlarına uygun okunursa, elbette şifa verir. Okuyanın ve hastanın buna inanması gerekir. Haram işleyenin ve itikadı düzgün olmayanın okuması fayda vermez. Kur’an-ı kerimi ücretle okumak haramdır. (Tefsir-i Mazhari)

Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
"Fatiha her derde devâdır." [Beyheki]

"Fatiha suresi Allahü teâlânın gadabını önler." [Şir’a]

"Ölülerinize Yasin okuyun!" [İ. Ahmed]

"Kabristana giren kimse, Yasin suresini okusa, o gün ölülerin azapları hafifler. Ölülerin sayısı kadar o kimseye sevap verilir." [Etfâl-ül müslimin]

"Yasin okuyanın sıkıntısı gider. [Deylemi]

Cuma gecesi Yasin suresini okuyanın günahları affedilir."[İsfehani]

"Geceleyin Yasin okuyan kimse, affedilmiş olarak sabaha çıkar."[Buhari]

"Allah rızası için Yasin okuyanın günahları affolur." [İbni Sünni]

"Her gece, Yasin okumaya devam eden kimse, şehid olarak ölür." [Taberani]

"Her şeyin bir kalbi vardır. Kur’anın kalbi de Yasindir." [Tirmizi]

"Bir defa Yasin okuyan, on defa Kur’an-ı kerimi okumuş sevabına kavuşur." [Tirmizi]

Yasin suresinde, kıyamette olan şeyler, dünyanın geçici olduğu, Cennet nimetleri ve Cehennem azapları da bildirilmektedir. Anlayan hasta, yanında okununca, iman ile gitmeye sebep olan şeyleri işitmiş olur. İmam-ı Gazali buyuruyor ki:
İmam-ı Ahmed bin Hanbel hazretleri, Cenab-ı Hakkın, "Anlayarak da anlamayarak da Kur’an-ı kerim okuyan, benim rızama kavuşur" buyurduğunu bildirmektedir." [İhya]

Ölüler için de Yasin-i şerif okunması emredilmiştir. Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
"Yanında Yasin-i şerif okunan hasta, suya doymuş olarak vefât eder, doymuş olarak kabre girer." "Müslüman bir hasta yanında Yasin okunursa, Rıdvân ismindeki melek Cennet şerbeti getirir. O kimse, suya doymuş olarak ruhunu teslim eder. Doymuş olarak da kabre girer, suya ihtiyacı olmaz." [S.Ebediyye]

Dualar ve şifalar
Hastalığın durumuna göre tedavi, ilaç ile, sadaka vermekle ve dua ile yapılır. Şifayı veren yalnız Allahü teâlâdır. Kur'an-ı kerimde mealen buyuruldu ki:
"İbrahim,"hastalığıma ancak O şifa verir" dedi." [Şuara 80]

"Kur'an-ı kerim, müminler için şifa ve rahmettir." [İsra 82]

Hadis-i şeriflerde de buyuruldu ki:
"Asıl deva Kur'andır." [İbni Nasr]

Kitaplar

2012-02-08T17:31:00.002+02:00

Öyle kitaplar okuyun ki, yarısındayken ölseniz ölünüz güzel gözüksün.
p.j o'Rourke

Sizi güzel gösteren kitaplar hangileri?

Volvo Alan Adam

2012-02-05T16:53:00.001+02:00

Susup bekleyince de işler nasılsa yürür. Koşturup durmaya lüzum yok. Yürümezse de yürümesin, ne yapalım. Evi temizleyemedim bugün gücüm buna yetmedi. Olsun. Ütü yaptım ama. Ancak giyecek elbisesi olanlar ütü yapabilir. Böyle duymuştum bir yerde.
Musluk bozuk. Olsun. Diğeri akıyor. Fayanslar duvardan dökülüp duruyor. Olsun. Evde üç kişiyiz. Üç kişiyken daha gürültülüyüz. Akşam Ahmet dedi ki çocuğumuz olmasa bizi yavaşlatacak, zaman zaman durdurup bekletecek bir şey olmayacaktı. Belki de başka bir vesileyle yavaşlamak zorunda kalacaktık. Bu ne iyi vesile. Yeni evimiz de hemen dağılıyor hemen kirleniyor, hayat bir peri masalı değil. Bir süreliğine, hayattaki misafirhanemiz burası.

Kendi hayat hikayemizi izlemek ister miydik ki? Yoksa yarısında çıkıp gider miydik? Don Miller demiş ki, insan, bir Volvo alma derdinde olan ve sonunda da o Volvo'yu alan bir adamı anlatan bir filmi zevkle izler mi? Filmin tek derdi bu yani, başka numarası yok. Hayır, film bitince 3 saatiniz ve paranız boşa gitti diye kandırılmış hissedersiniz. Oysa çoğumuzun hayatı bundan ibarettir. Hergün bu filmi izler ve nasılsa değiştirmeye çalışmayız...

Ama bir de şu var, hayat aslında çoğunlukla bir sanat filmidir. Kocaman şeylerle dolu değildir hikayemiz. Gladyatör değildir, Cesur Yürek değildir. Çoğumuzun başına haberlerde izlediğimiz felaketler gelmemiştir. Hayatlarımızda devrim yapmayacağız, dünyayı değiştirmeyeceğiz, ancak hayatı biraz daha iyi veya biraz daha kötü yapabiliriz. İşte bizim hikayemizin anlamı bu.

Dağınıklığın, güçsüzlüğün, bitmeyen işlerin içindeki müziği bulup çıkarmak bizim işimiz. Çalgımızı çalmak. Senin işin keman çalmak. Benim işim zil çalmak.
Bir tatile ne çok ihtiyacımız var hepimizin ama güzel sözler, güzel insanlar diyorlar ki tatil, anlarda, günlerin içinde, sabah kimse uyanmadan ve gece herkes uyuyuncadır, tatil Cumartesi günü gözlerini kapayıp dizini büküp yerde oturup sessizlikte dinlediğin derslerdedir, pencereyi açtığın andadır, kızınla dalıp bakıştığınız andadır, kocanla çekirdek çitleyip iki çift laf edecek vakti bulduğun andadır. Fazlası uyuşukluk, fazlası şikayet, tembellik. Allah'tan uzak kalışımız, halimizi ona açmayışımız dışında her halimize çok şükür...

Herkese güzel Pazarlar.

Şu yazıdan ilhamla...

Doğum günün kutlu olsun

2012-02-03T14:55:00.000+02:00

Sevgili kalbi açılıp genişletilen,

Sen her zorlukla beraber kolaylığım oldun. Dünyada iyiliğe dair umudum oldun. Sen gülümsediğin için gülümseyesim geliyor üzgünken. Her kapının ardındaki tesellici oldun. Sıcaklık oldun. Merhamet oldun.

Seni görmek mümkün olacak mı? "Anam babam sana feda olsun" diyenlerin halkasında senin sohbetine katılmak mümkün olacak mı? Dünyanın en güzel en rahatlatıcı gülümseyişine bakmak mümkün olacak mı?

Salat ve selam edene, bugün bile karşılık verdiğini bilmek, gece gündüz ulaşabileceğim bir danışma hattı, bir terapi odası ve senin adını andığımız hiç bir duadan ellerimiz boş dönmüyoruz...

Hiç ölmedin. İyi ki doğdun. Öyle güzelsin ki...

Hepinize hayırlı kandiller. Dualarınızda bizi unutmayın.

Şikayeti unutma sanatı

2012-01-23T21:54:00.000+02:00

Mümin, hayatın hiçbir anında ümitsizliğe düşmeyecek. Bedbin olmayacak. Nikbin olacak. Sahibim Cenab-ı Hak diyecek. Kalp öyle bir hale gelecek ki, şu bardağın içinde ne var dendiği zaman bardağın yarısı boş demeyecek, bardağın içinde su var elhamdülillah diyecek.

Hiçbir bela yoktur ki ondan daha kötüsü olmasın.

Sabırda zarar, hüzün ve telaşta fayda yoktur.

Tasavvuf, şikayeti unutma sanatıdır
Tasavvuf, Allahtan razı olma sanatıdır
Tasavvuf, niçin-neden-ama kelimelerini lügatten çıkarma sanatıdır.

İlik, en sert kemiğin içinden çıkar.

İnsanoğlunun dünyada yaşadığı ne kadar problem varsa çözümü Rasülullah'ın hayatında mutlaka vardır.

(Osman Nuri Topbaş'ın sohbetlerinde alınan notlardan)

Merhabanın Kokusu

2012-01-20T00:23:00.000+02:00

eşya taşınmadan, temizlik bile yapılmadan, bugün okul dönüşü yeni eve uğradım
marketten temizlik malzemeleri, kahve,
çantamda taşıdığım küçük termosa pastaneden sıcak su aldım
yeni eve girdim. marketten aldığım eyüp sabri tuncerin ev parfümünü eve sıktım. eski kokmasın ev, hoşgeldiniz koksun, merhaba koksun diye. temizlenene kadar
evi gezdim
öğle namazını, kendimce seccade çözümleri bularak ve bu evdeki ilk namaz olarak kıldım
üçü bir arada kahveyi termosa boşaltıp içerek, notlar alarak ve hayal ederek içtim
o köşeye bir canlı bitki koymak iyi olur gibi şeyler düşünerek
evde bir canlıyı, ölümüne sebebiyet vermeden beslemek hayat işareti gibi geliyor
gören göz demek, özen demek, nefes demek yeşil bir bitki
vaktim var demek, o kadar da meşgul değilim, o kadar da sevgim var, bir çiçekle konuşacak iki çift lafım her zaman var demek, aslında yaşıyorum ve usul usul yaşıyorum demek
oturdum ve hayal ettiğim dualarımı okudum
evle kendimce konuştum böylece
daha iyiye bir adım, bir yenilik, gerçeğe daha açık bir kalp, daha geniş sadr diledim.
daha çok güleryüz, daha çok temizlik, daha çok insan
daha çok kendinden çıkıp başkasına derman olma diledim
belki iki yıl önce bana annene yakın bir yere taşınmak deselerdi sadece destek almak için gitmeyi düşünecektim
şimdi biliyorum ve diliyorum ki sadece destek almaya değil daha gerçek bir aile olmaya gidiyorum
kardeşime abla olmaya
anneme evlat olmaya
inşaallah almaya değil
bir işlere yaramaya...
iki yıldır süren insansızlığım yalnızlığım başkasını yardımıma koşturarak değil belki beni başkasına dost ederek geçer mi, bu uzun yalnızlık, bu kendine dönüklük, geçecek inşaallah
başka bir döneme gireceğim inşaallah
bu evden çıkıyor olmak, tüm güzel manzarasına, evliliğimizin ilk göz ağrısı evi olmasına gibi şeylerine rağmen öyle güzel ki...
yeni kalbe yeni ev lazımmış belki ondan denk getirildi böyle...

Taşınma Üzerine

2012-01-18T15:32:00.000+02:00

Ayşe'ye taşınacağımızı anlatıyorum.
"Bu ev bizim değildi. Evin sahibi artık gitmeniz lazım dedi.
Başka bir eve gideceğiz. Hem orası da güzel.
Geyiğini, Tuğba'yı ve bütün oyuncaklarını götüreceğiz."

Kiracılığın iyi yanından bakarsanız özgürleştirici bir yanı var. Çok taşındık biz. Her taşınmada hallerimiz, huylarımız da biraz değişime uğradı. Yaşadığımız olaylar, komşularımız, manzaralarımız. Akşam eve dönerken elimizde taşıdığımız torbanın üzerinde yazan yazı bile değişmeli bazen. Yürüyerek aşina olduğumuz yollar üç beş yılda bir değişmeli bence. Annem de böyledir. Zamanında ruh daralmasından taşındığımızı bilirim. Yeni evi temizlemek hep heyecanlı bir şey olmuştur. Eşyalarımız yıpranmıştır belki ama (gardrop kapaklarımız ortasından çat diye kırılmıştı bir keresinde) yeni bir başlangıç yapmak için bir kabuğu sıyırmak gibi o.

Eski kiracı çıkınca badanayla vücudu temizleniyor evin. Bizim de enerjisini, ruhunun kilometresini bir şekilde sıfırlamamız ve oraya daha başka girmemiz lazım gibi geliyor. Bir gazete ekinde okumuştum. New Yorkta bu işi yapan birinden bahsediyordu. New age'li feng shui'li bir şeyler yapıyor, evin bazı noktalarında bazı otlar yakıyordu. Ev daha rahat uyunan daha huzurlu bir yer olsun diyeymiş. O zaman aklıma gelmişti eve dua okumak. Peygamberimiz uyumadan önce Felak, Nas ve İhlas surelerini okuyup elleriyle vücudunun ulaşabildiği yerlerini meshederdi. Aynı şey bir evin duvarları için neden olmasın ki? Bu evde hep dualar okunsun, Kuran okunsun, güzel insanlar evimizi ziyaret etsin, huzur dolalım diye.

Taşınmak, tazelik, yenilik, bol iş, bol temizlik ve muhakkak baktığın manzaranın ve ortamın değişmesiyle gelen bir ezberinin bozulması demek bana göre. Ezbere yaşayıp giderken alışkanlığın körlüğü hayatın sonsuza kadar böyle bir makara gibi bozulmadan dolana dolana sürecekmiş gibi hissettirirken o kablonun kesilmesi, eşyanın yerinin değişmesi insanları da kısa bir süreliğine bile olsa kendine getiriyor.

Bir de tabi bu taşınmalar, hayattaki değişimler insana hep bir garip veya yolcu gibi olduğunu hatırlatıyor. Ya yoldan geçensin ya otobüs durağında bekleyensin. Kardeşime bir hocası söylemiş, "insan otobüs durağında bekleyen yolcu gibidir. Hadi otobüs beklerken şuraya bir vitrin koyayım, şuraya bir saksı koyayım diye durağı süsleyip püslemeye kalkmaz."

Şarkının türkçe çevirisi günün anlamına uygun.

Elma Ağacı, Bisiklet, Güle Güle

2012-01-16T01:48:00.002+02:00

Ders dinlerken gözlerim kapalı. Gözlerimin önünde bir elma bahçesi, elmalar ağaçların üzerinde, kırmızı. Bahçenin içinden arnavut kaldırımı bir küçük yol geçiyor. Bisikletle o yoldan giden benim çocukluğum.

Çocukluğu ve dalların arasından göz kırpan ışıl ışıl güneşi hatırlamak ne güzel.

Tıpkı bir kaç ay önce gördüğüm bir rüya gibi. Bir adam, gül dallarının dikenlerini koparıyor. Adamın işi bu. Adamın işi, elimize diken batmasın...

Sonra bir başka rüyada bir pencere açıyor biri, içeriye temiz hava ve rüzgar doluyor. Sonradan anlıyorum ki o pencere benim dergahım, kapım, pencerem. Nefesim. Evet herşey yerli yerinde, herşey halloldu hissi veren o taze rüzgar, o pencere öteden birinin açtığı. Kurtuluşumuz olsun diye. Şimdi ne zaman mescidde öğle namazı vakti, biri bir pencere açsa içerisi havalansın diye, ben o rüyamda bana açılan pencereyi hatırlıyorum. Keşke kimse üşümese de daha çok pencere açabilsek, hepsini açabilsek diye diliyorum içimden.

Bu hafta dersimizde Ahmed er-Rufai Hz. dünyanın en güzel sırlarından birini fısıldayarak içimizde kocaman bir çağlayanın önündeki seti yıktı. Duyduğum en güzel dualardan birini duydum.

En çok ihtiyacımız olan. Allahım senden öyle razıyım ki diyen. Hep elimden tuttun. Hep yanımdaydın. Verdiğin de çok güzeldi, alışın da. Şunu neden böyle yaptın diyemem. Herşeyi en güzel yaptın. En faydalı sonuca ulaştırdın. Ne zaman başımı kaldırsam seni hep başucumda buldum. Ne zaman düşsem sen kaldırdın. Ben öyle görmediğim zamanlarda bilhassa böyleydi bu. En sıkıştığım zamanda, en bunaldığım anımda bu senin rahmetindi. Herşeyi tam yaptın. Her şeyi tamamladın. Beni çok güzel yarattın...

Yeni şeyler istemek değil verilenin değerini bilmek üzerine bir dua. Bu dua akıp giderken insanın içinden upuzun ömrü film şeridi gibi akıyor. Düştüğüm, yalnız kaldığım, ayağa kalktım sandığım ne kadar zaman varsa hep ama hep yanımda olduğunu kafamda bir şimşek çakarak farkettiğim bir an oldu bu dua.

Eğer bu kitap elime ulaşırsa, inşaallah bu duayı sizinle de paylaşırım.

Sonra Nagihan gidiyor. Kendi deyişiyle kainatın merkezine yolculuğa çıkıyor. Mekke'ye ve oraya yerleşmeye. İnsan neden gidiyor şimdi bile diyemiyor o duadan sonra:) Bir sebebi var bu kadar kısa zaman önce tanışmış ve daha pek de konuşamamışken yola çıkarılışının. Böyle kaç hafta sadece bakışarak anlaştık. Hep vakit yoktu veya sözcükler fazla kalabalık geldi. El ele tutuştuk. İyi misin dedi birimiz. Diğeri gözlerinin içi gülerek veya ağlayarak iyiyim dedi. Öbürü dedi ki, dua edelim. Bu kadarı yettiğinden mi, yoksa sırf benim şaşkınlığım mıydı bilmem. Yan yana oturduk, ders dinledik, not aldık, düşündük, ağladık diz dize bir iki sefer... Sımsıkı sarıldık her görüşmemizde. İlk tanıştığımız gün nasıl ağladıysak bu hafta yine öyle... Gitmesin diyemiyorum ama gitmesi içimi öyle üzüyor ki... Allah yolunu hep açık etsin. Beni elimden tutup bu kapıya getirdi, bıraktı ya... Allah sadece onu değil onun sevdiği herkesi de sevsin, sevdirsin, sevindirsin.

Cem Adrian - Sen Ağlarsan ile guray-emre

Ve iyileşti.

2012-01-11T13:33:00.000+02:00

Hayriye'yi hatırlıyor musunuz?

Hayriye'nin teyzesi Kader'den haber geldi.

"Ve artık Hayriye iyi. Hem de hiç bir iz kalmadı Rabbe şükürler olsun."

Allah dua eden herkesten razı olsun...

Lezzet ve Mesafe

2011-12-25T13:49:00.002+02:00

Bu hafta:
Bize lezzet verenleri, keyif verenleri konuştuk. Diziler, müzik, arkadaşlarımız, eve girer girmez açtığımız bilgisayar veya televizyon, alışveriş, atıştırmalarımız. Canımız her sıkıldığında birini aramak, bir şeyler yemek...
İnsan kalbinin kapısı sonsuza açılmak ister. Kalbten güzellikler doğması için o kapının çalınması lazım. İnsan gidip başka kapılardan (her sıkıldığında eşe dosta sarılma, havadan sudan konuşma, internette gezinti) hazır lezzetler, anlık çözümler almaya alışırsa o kalp kapısı açılmaz.

İnsanın dünyadaki muhabbeti neyeyse, ahirette de onunla beraber olacak. Dünyada Allah ve peygamberinden tat almayan, onlarla muhabbetten, onları düşünmekten zevk ve tat almayan insan, ahirette verileceği vaadedilen "Allah ve rasülüne yakınlık"tan ne tat alabilir? Yoksa sıkılır mı onlarla beraberlikten?

Çok düşkün olduğumuz şeylerden bir süreliğine uzaklaşarak, mesafe koyarak onlarla ilişkimizi yeniden belirleyebiliriz. Bilgisayar orucu. Televizyon orucu. Onun bize değil bizim ona hükmedebileceğimizi görmek için. Çok kızdığımız şeylere de bunu uygulayabiliriz. Bir iki sefer kızma orucu tutarak. Kızmadan durup kendimize hakim olarak. Sonra kafamızı karıştıran durumlara karşı. Mesela bir yanımızın hoşlanıp bir yanımızın hoşlanmadığı bir arkadaşımızı daha iyi değerlendirmek için, aklımızın netleşmesi için.

Yemeğin hayatımızdaki yerini tanımlamak için yine mesafe lazım... Oruç tutmak, bunu en iyi yapan şey. Yemekler ve tatlılar bana hükmetmiyor. Ben kendi nefsimin üzerinde söz sahibiyim diyebiliyor insan. O zaman kendini tatlı karşısında eriyip biten yedikçe yiyesi gelen aciz bir varlık gibi algılamaktan kurtuluyor.

Son zamanlarda bende bir yemeye düşkünlük vardı. Sigara bağımlılığına benzeyen bir kendini tutamama ve ardından da kendine hükmedemeyişin verdiği kızgınlık ve özsaygını kaybetme. Bu haftaki konumuz iyi bir cevap oldu. Sigara bağımlılığı nasıl ki azaltarak geçmiyorsa, atıştırma ve tatlı bağımlılığı da azaltarak veya arada bir yiyerek geçmiyor, daha da acı veriyor. Mesafe iyi bir çözüm. Hükmetmek için uzaklaşıp dışarıdan bakabilmek. Zaten yeme bozuklukları çoğunlukla ruhsal değil mi? O bir türlü zayıflayamayışlarımız aslında aklımız ve kalbimizle ilgili değil mi?

Sigaranın şifresini çok şükür, ruhumu çözünce, sigarayı algılayışımın derinine inerek çözebildim. (Onunla ilgili yazı için tıklayın) Yeme işini de hep böyle çözmek isterdim. Yemenin anlamına bakarak. Nimet yönü, mahrumiyeti anlama yönü, şükür, ölçü, israf yönüyle ve ben neden buna engel olamıyorum sorusu üç yıldır kafamda çok büyük bir soruydu. Koşu bandı ve diyetler, işime yaramamıştı. "Sağlıklı beslenmeyi hayat tarzım yapmak" da. Çünkü öyle bir tarz olmuyor, insan kendisine ne için ve ne anlama yönelik hükmedeceğini bilmeyince hayat tarzını filan bir köşeye atmak bir kase profiterole bakar...

Dünkü sohbetin üzerine bugün kaza oruçlarımdan birini tutuyorum. Sabah tevafuken gazetede, beynin açken daha iyi çalıştığını duyunca da belki de dedim, bu yüzden unutkanım. Canım isteyince istediğimi yiyebilmenin gafleti ve kalp katılığı, pek çok şeyi görmemi, anlamamı, hatırlamamı da engelliyor olabilir.
Hocamız Winnie the pooh'yu örnek verdi. Bir deliğe girip orada yemek yiyen ve girdiği delikten bir daha çıkamayacak kadar büyüyen tatlı ayıcık.
Yemek yerken "Rabbim bana bir sofra kurmuş, bana yemek ikram ediyor"u düşünmek ne güzel olur. Her yemekten kalkışta sanki namazdan kalkıyor gibi feyizle kalkmak.
İnsan, bayat ekmeği değil taze ekmeği, kurumuş peyniri, nutellayı değil yeni açılmışını seviyor. Oysa yenisini, iyisini yemek kalbe gaflet veriyor. Önce eskiyi, bayat olanı yemek insan kalbini yumuşatabilir.
Her lokmada Allah'ı hatırlayarak ve bitince de "Bizi doyuran, içiren ve müslümanlardan kılan Allah'a hamdolsun" diyerek kalkmak.

Bu hafta biraz eksik biraz fazla ama özet gibi yazdım. Hatice hocamın dediklerini yanlış aktarma korkusuyla kaç haftadır özet yapamıyorum. İnşaallah yanlış anlayıp yanlış aktarmıyorumdur.
Orada aynı havayı soluduğumuz Nagihan'ın bu haftaki tefsir notları için tıklayın. Eskiden beri tuttuğu tüm tefsir notları için burayı tıklayın.

Ne kadar rahatsız yaşarsak o kadar iyi*

2011-12-14T15:29:00.000+02:00

İki yaş çocuğu annesi olan benim, bir akıl hocam olsaydı gün içinde bir kaç kez akıl kapımı, kalp kapımı tıklatıp şöyle söyleseydi, hatırlasaydım:

Vazgeçsen. Kendim demekten. Ben demekten. Vaktim değerli demekten. Ne zaman içine ben giren bir işle uğraşsan deliriyor bu çocuk. Eşinle dostunla çook önemli şeyler konuşurken, özellikle de sen konuşurken. Bir mağazadan muhakkak ihtiyacın olan bir elbise beğenirken elinden kurtulup kaçıyor. Bir vitrine bakarken elinin içinden kayıveriyor eli. Yere atıyor kendini. Yerde sürünüyor. Yatıyor. O zaman vazgeçsen. Seninleyim desen. İlgim, vaktim seninle. Benim bir sürü ilgi alanım var, senin ben ve babandan başka kimsen yok. Diğer ilgilerim ve işlerim o kadar önemli değil. Seninle boyama yapmak önemli. Sana yemek yapmak. Seninle sohbet etmek önemli. Senin bir daha gelmeyecek bu anların bu çocukluğun. Senin annen olmak, daracık paltosunu mutlaka değiştirmek isteyen bir kadın olmaktan, önemli sözlerini başkalarına anlatan olmaktan önemli. Allah'ın emaneti olarak sen önemlisin. Sen bizim müjdemiz olacaksın.** desen.
Kendini düşünsen. Kendini spa deneyimiyle şımartmayı değil, yok. Kendinin Rab karşısındaki halini düşünsen. Günde iki bin kere "olmaz" diyorsun ya. Hayır diyorsun. Elimi bırak, ben giderim Allah'ım. İşler kontrolümde. Ben büyüdüm. Karşıdan karşıya geçerim. Bana bir şey olmaz. İşte bunu ben başardım. Şu işten de alnımın akıyla çıktım. Orada ne akıllı konuştum. Doğru tercihler yaptım. Belki çocuk gibi masalara tırmanmıyorsun da senin de gözün hep makaslarda, bıçaklarda. Ama Rabbin sana hiç darılmıyor, seni terk etmiyor. Senin çocuğuna kızdığın gibi gazaplanmıyor. Ne halin varsa gör deyip elini bırakmıyor. Her lütfunu başına kakmıyor ve dahası hemen geri almıyor. Sen ise söz dinleyen, işbirliği yapan bir çocuk istiyor ve bulamayınca da onu küçük vahşi ilkel bir canlıya benzetip çıkıveriyorsun işin içinden. "Kime benziyor bu çocuk? Ben bu kadar hareketli, yaramaz değilmişim ki." Bilmem, kime benziyor acaba:)?
Acil durumlarda kendi çocuğunu komşunun çocuğu farzetsen. Çok canına tak ettiğinde... Komşun sana çocuğunu bırakıp gitse, en yaramaz çocuk da olsa yine de emanettir diye veya en kötü ihtimalle annesine mahcup olmamak için susmaz mısın? Her şeyi güzellikle söylemez misin yirmi kere söylemen gerekse de. Yabancıların nezaketini*** taklit edemez misin?
Eski anneler neden senin kadar bunalmıyormuş? Kadınlar gün yüzü görmemişler ki. Azıcık o kapıyı aralasan. Mahrum bıraksan kendini. Çok çalışıp çok emek versen. Yemek masasından on kere kalkmaya her gün yeniden hazırlasan kendini. Rahatlıkta rahatsızlık varmış, hep duydun. Madem bunu düstur edinmedin şimdiye dek, darılmaca yok, çocuğundan terbiye olmak çıktı senin karşına...
Evinde Hızır varmış gibi, Allah'ın bir misafiri varmış gibi, bereket bolluk getiren bir yaşlı ağırlıyor gibi yaşasan.

* Can Yücel, Sevgi Duvarı, "Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi"

** Hadis: "İnsan ölünce, üç şey hariç ameli kesilir: Sadaka-i cariye, faydalı ilmi eser bırakmak veya ona dua ve istiğfar edecek salih evlat."

***Tennessee Williams, Arzu Tramvayı, Blanche:"Yabancıların nezaketine her zaman güvenmişimdir."

İki yaş hakkında Umur'un çok sevdiğim yazısını okumak için tıklayın: İki yaşında olmak

Peygamberimiz (s.a.v) çocuklara nasıl davranırdı?

Hayriye

2011-12-13T12:07:00.001+02:00

Arkadaşımızın 1 yaşındaki yeğeni Hayriye bir haftadır menenjit tedavisi için hastanede yatıyormuş. Allah şifa versin. Ailesine yardım etsin. Dua edelim.

Sonradan not: 11 Ocak Çarşamba 2012de aldığımız güzel haber: Artık Hayriye sağlıklı:)

Ev toplayan anne olmaktan, yolcu olmaya

2011-12-12T13:41:00.002+02:00

Yola koyulmak, yolcu olmak, yoldan geçen olmak. Benim yolum uzun, iki vasıtayla gidiliyor. Ben modern zaman insanıyım, otobüs beklerken yanıma termosta çay bile alıyorum. Büyükler, aylarca giderlermiş ilim almaya, bir kapıyı çalmaya. Sınavın büyüklüğü, nefsin kapladığı yere göreyse modern zaman insanının ümit kapısı çok geniş. Öyle çok seviyoruz ki özel aracımızla gitmeyi, otobüse binmek bile çile, çile...

Duanın kabulü ihtiyaç derinliği kadarsa, modern zaman insanının ümitli olmaya yine çok hakkı var. Evden çıkarken çizmelerimin çamurlu olduğunu fark ettim, bir de saate baktım. Yetişemememe ihtimali, içimde kocaman bir üzüntü oldu. Dualarımı peş peşe sıraladım. Allah'ım yetişmeye çok ihtiyacım var, benim oraya, o kapıyı çalmaya ve oradaki her bir kelimeyi duymaya çok ihtiyacım var. Beni kuş gibi uçur, yetiştir. Beni, duymaktan mahrum bırakma...

Neden sevdiriliyor? Anlayabildiğim kadarıyla bir kısmı şöyle: Bir kere orada anne değilim, hocam bana annelik yapıyor. İhtiyacım neyse, yaralarım nelerse ona bir deva söylüyor, ben çaresini duyunca ağlamaya başlıyorum. Çünkü Allah'ın orada, o sözlerle yarattığı merhamet o kadar gözle görülür uçuşuyor ki, ışıl ışıl, insan ağlamasın da ne yapsın. Ağlamak, o merhamete, o büyüklüğe, o sevgiye hayranlığın yarattığı çaresizlik hissine bir dil gibi.

Evet aslında anneyim ama çare bulan, koşan, yapan, düzelten, kızan anneliğim evde kalmış. Orada derdimin çaresini dinleyeceğim. Eve dönünce, yapabilirsem belki daha iyi olacağım... Dinleyen anneyim, söyleyen ve söylenen değil.

Sonra, öğretmen değilim. Ayağa kalkan öğrenci, bir sorunun cevabını açıklamanın sorumluluğu, bir şeyi doğru anlatma, bir yolu doğru tarif etmenin sorumluluğu orada yok. Gürültü, yönetme, düzenleme, karar verip uygulama, yoklama alma, kontrol etme yok... Orada öğrenciyim. Önce Allah'ın kulu, sonra peygamberin, sonra hocalarımın öğrencisiyim. Konuşan, soran, yöneten öğretmen yerine, dinleyen öğrenciyim. Kalemini defterini getirmiş, sessizce dinleyen... Düşünen. Ümitli. Hayalleri olan. Değişime daha çok inanan.

Hiç bir şey yapmam gerekmiyor. Hiç bir şey olmam gerekmiyor. Ama aslında çok şey yapmam da gerekiyor. Mesela orada olmam ve kalbimi açmam gerekiyor. Ben şu anda duyduğum bu cümleyi hayatımın neresinde uygulayacağım... Benim hatalarım, eksikliklerim neler. Resulullah'a (s.a.v) benzediğim yerler var mı?

Bu hafta kendime aldığım dersler (anlatılanlar elbette bundan çok daha fazlası ama herkes ihtiyacı nispetinde alıyor) :

1. Sert davranır, kaba konuşur, münakaşa edersen, insanlar senin söylediğin hikmetli ve güzel şeyleri de dikkate almayıp ondan etkilenmez hale gelirler. Daha söyleyecek çok güzel şeyim olabilir, o yüzden temkinli olmakta fayda var. Okulda bir günüme iki saat ders vermişler. O da 5 ve 6. saat. Buna kızmıştım. Ama bir şey yapmadan önce de, ne yaparsam doğru yapmış olurum diye düşünüyordum. Cevabını orada aldım. Ayrıca Peygamberimiz, kendi nefsi için öfkelenmezmiş. Hakkımı sakince arayıp, olmazsa da oluruna bırakmaya karar verdim.

2. Ev toplarken, bozan olmayayım derleyip toplayan, ıslah eden olayım diye düşünerek iş yapmak faydalıymış. Evde, evet, benimle de her şey mücadele ediyor gibi. Ben koyuyorum dökülüyor, ben topluyorum dağılıyor, kırılıyor... Düzen bir türlü tutmuyor. Beklentilerimizi fazla yüksek tutmamak çözüm olabilirmiş. Düzenli kalsın, güzel dursun diye toplamak yüksek bir beklenti. Ben toplayayım da tekrar dağıtılsın demek ise ne kadar basit bir istek, ne kadar iddiasız bir tavır... Ben ıslah eden olayım, dışarıdan binbir dağınıklık içinden gelen kişi, evi güzel, düzenli görsün. Ev, gelene huzur versin. Bu niyetle toplamak insana yük gibi gelmezmiş. İnsanları üzmeden, rahatsız etmeden ve kolaylaştırarak düzenli ve temiz tutmak evleri, iyiymiş. İşi söylenerek yapmamak iyiymiş. "Zor ama güzel olacaksın inşaallah" diyerek yapmak işleri, karşılamak olayları... İyiymiş.

Asıl olay 1.43. saniyede başlıyor.

Pazartesi Sendromu

2011-12-09T01:46:00.001+02:00

Bazen insan, başka insanların her sabah yataklarından nasıl da ağlamadan kalkıp işlerine varabildiklerine şaşıracak kadar hevessiz olur ya. Sabah kalkarsın, dinlenememişsin. Akşam yatarsın, bir duayı bitiremeden uyuyakalmışsın. Bazı günler do re mi fa sol la si do ile do si la sol fa mi re do şeklinde hiç yılmadan boş geçmiş. İnsanlar hayata üç şekilde devam edebilirler:

1. Aman aman aklıma kötü şey gelmesin. Aklıma en iyisi hiç bir şey gelmesin, diye düşünerek. Yani düşünmeyerek. Neşelenip "semizotlu bir şey" tarifi alıp şununla lak lak bununla vak vak ederek. Vakit geçirerek. Çok konuşursam belki kendimi kötülüklerden korurum, aklıma da mukayet olurum...

2. Canına yandığımın hayatı. Bitse de gitsek. Yahut piyangodan para mara çıksa bir gün, işte o zaman çalışmak zorunda kalmam diye düşünerek. Aynen, gün içinde neşelenip tiramisu tarifi alıp şununla lak lak bununla vak vak ederek. Vakit geçirerek.

3. Bugünün (de her gün gibi) bir anlamı var, diye düşünerek. Yine alınacak verilecek tarifleri alıp vererek ve gereği kadar lak lak ederek.

Sevdiği işi yapan biri olmama rağmen benim de işe isteksiz gittiğim günler var. Geçenlerde yine o günlerden bir gün, içimde bir sıkıntıyla yürüyorum. Öyle yürüyorum ki servise, ayaklarım geri gidiyor. Yok olmayacak Allah'ım dedim. Galiba ben bugün uyuyarak ders anlatacağım. Öyle zor...

Sonra, Allah'ım bana bugün bir şey göster dedim. Bana bugün ne işe yarayacağımı iyi göster. Ben hangi derdin dermanıyım bana hatırlat. Hangi yaranın ilacıyım. Çünkü bugün bana bunu göstermezsen ben böyle anlamsız kalakalacağım ortada. Pazartesileri olan güzel şeylerden mesela Peygamberimizin (s.a.v) doğumu var, hicreti var, vahyin başlangıcı var... Bu olayların hatrına benim içime bir heves bir ferahlık ver... Yanıma gelen huzurla ayrılsın. Bir kişi dahi olsa bugün beni gördüğüne sevinsin, avunsun. Bir kalbe teselli bırakayım.

Her gün böyle anlamlı yaşamak mümkün mü, biliyorum değil. Çünkü bazen sınavımız, hoşlanmasak da gitmek, yapmak... Çünkü bazen sınavımız hiç avunacak bir şeyimiz olmadığı halde sırf Allah bunu uygun gördü diye, sabretmek. Bazen sınavımız, başka tercih haklarımızı ve çarelerimizi tam da gözümüzün önünde olmalarına rağmen göremediğimiz o kabz halinde belki beş Pazartesi geçirmek. Görmemiz gerekeni görene, almamız gereken notu alana kadar.

Ama o duayı ettiğim gün, güzel bir gündü.

Dua İsteği

2011-12-01T23:40:00.001+02:00

Bugün Dua Kardeşliği'ne gelen email'i yayınlıyorum:

Kardeşim ve teyzem için Dua

Kardeşimin bugün iş kazası sonucunda vücudunun %30'u yanmış durumda. Şu anda yoğun bakımda. Bir an önce iyileşmesi için tüm kardeşlerimizden dua bekliyoruz...
Teyzem de kalp ameliyatı oldu. Şu anda solunum cihazına bağlı ve yoğun bakımda. Teyzemiz için de dua bekliyoruz.
Şimdiden herkesten ALLAH RAZI OLSUN.

Erdal E.

Bir derdin mi var? Bir derdin var mı?

2011-11-30T11:21:00.000+02:00

Pazar günü, yepyeni ama yıllardır bekliyormuşum gibi hissettiğim arkadaşlarım vesilesiyle çok güzel bir sohbet dinlemeye gittik. Arkadaş demişken, yanında kendimize çeki düzen vermeye çalıştığımız arkadaşları Allah hepimize bol bol versin. Hep sanıyordum ki, yanında düşünmeden konuşabileceğim, kendimi "kendim" gibi hissedeceğim insanları arıyorum. Oysa kendini bilmeden, nasıl kendi gibi hissedebilir insan? Gitmek istediğimiz yerlere bizi götürecek olan, yanında iki kere düşünerek konuşmaya çalıştığımız, aynı bakış açısına sahip olmayı istediğimiz, haline gıpta ettiğimiz insanlarla görüşmek. Onların yanına oturttuğumuz "kendimiz"den memnun olmasak bile.
Ahmet'le konuşuyorduk. Ben galiba onlarlayken kendimi çok sorguluyorum, susuyorum, çok düşünüyorum dedim. "Bu iyiye işaret" dedi. "Demek ki kendini düzeltmeye teşvik ediyorlar. Onları çok görmen lazım." Onların benden ne çıkarı olur bilmem de, benim onlardan sanırım böyle bir çıkarım var. Zaten hep pragmatist olmuşumdur:)

Ankara İlahiyat Fakültesi'nden Ethem Hoca anlattı, biz dinledik. Orada dizimde Ayşe'yi uyuturken alabildiğim notlar:
Bir derdin olsun. Derdi olmayanda hayır yoktur.
Alanında, Türkiyedeki 8 uzmandan biriydim. Dediler ki, gidip ilkokul çocuklarına ders vereceksin. Genelkurmay başkanını er yapmak gibi bir şey. Nefsime çok ağır geldi. Çok ağırıma gitti başlarda. Sonra anladım, alıştım. Kendi eşin, çocuğun, hobilerin, para kazandığın işinin getirdiği dertlerin dışında bir derdin olmalı. O işler zaten senin için, emek harcıyor karşılığını görüyorsun. Allah'la ilgili bir derdin var mı? Hiç karşılığını görmeden yapacağın bir iş bul. En azından haftada bir saat, ayda bir gün...
Hoşlanmadan yaptığınız işlerde kurtuluşunuz var.
Çarşıya git, bir dert satın al. Dertsiz baş, bostan korkuluğunda olurmuş. Kafası saman dolu olduğu için.
Hayat mücadelesini yaşamayanlara, fakirlikle sınanmayanlara öneri: Ceketinizi çıkarıp soğukta gezin, ayakkabılarınızı çıkarıp yağmurda durun... Üşüyün.
Peygamberimiz (s.a.v) sirkeyi sever, soğan ve sarımsak sevmezmiş. Pis kokunun olduğu yere Cebrail aleyhisselam gelmezmiş. Allah temiz olanı sever. Elbise, vücut, tırnak temizliğine dikkat etmemiz gerek.
Hoşunuza giden şeylerden başkasına ikram edin. Taze pişmiş yemeği paylaşın. Atılmasın diye paylaşmayın.
Peygamberimiz (s.a.v) el tutmayı çok severdi. El ele tutuşunca imanınızı, enerjinizi aktarırsınız. Üşümeniz geçer.

Pek çok güzel söz arasında alabildiğim notlar bu kadardı. Orada bulunan arkadaşlarımın da ekleyecekleri/düzeltecekleri vardır belki...

Kreş Meselesi

2011-11-26T23:27:00.000+02:00

Bu hafta, tasavvuf yolu girişinde dördüncü Cumartesi.
Fight Club'ta vardı. Hafta içinde çevremdeki yüzlere bir başka dikkatle bakıyorum. Acaba bu yüzü orada görmüş olabilir miyim? Belki birbirimizi mor gözlerimizden yaralı kollarımızdan dizlerimizden tanıyıp göz kırpmıyoruz filmdeki gibi. Ama o yüzleri arıyorum. Çünkü o yüzleri görmek insana su içmek gibi iyi geliyor. Okuldayken bir yanım öğretmen, dışımda sesler, zil sesi, tahta kalemi gıcırtısı, öğrenci sesi. Sonra bir an geliyor içimdeki o deniz, o serin o gri sabah denizi sakince küçük küçük salınıyor. İçimdeki o denizle tüm haftayı geçirebiliyorum. Suya dalıp o sohbetlerden bir parçacık da olsa rızkını almış da su yüzüne çıkıp nefes alan yelkovan kuşu gibi.
Kreş ve Çamaşırhane
Geçen 3 hafta geniş bir salonda toplanıyorduk. Bu hafta o salonda bir başka toplantı olacağından biz aynı binanın bodrum katındaki kreşinde toplandık. Kreşe gitmek için önce bir çamaşırhaneden geçmemiz gerekiyordu. Demek ki hocamızın geçen hafta dediği gibi "hiç" olarak gelecektik. Hangi fakülteden mezun olduğunuzu kapıda bırakın demişti. Demek ki fakülteleri okulları bıraka bıraka sonunda kreşe varmalıydık. Çocuk olmalıydık.
Çamaşırhanede yıkamalıydık yıkanılması gereken yanlarımızı. Yumuşatıcı katarak. Arınarak gelmeliydik. Belki çekerek. Mis kokarak. Öyle gelemeyenlere belki çıkışta yine aynı çamaşırhaneden geçerken bir şans daha vardı. Ya arınarak gelecektik ya arınarak çıkacaktık ama her gelenin kendi ihtiyacı nev'inden nasibi vardı.
Sonra küçük el işleri çocukların, panoya asılmış. Her biri nasıl gurur duymuştur yaptığı işle. Biz de öyle olmuyor muyuz, ufacık çabalarımızı büyüterek gözümüzde, Allah'ın rahmeti değil de kendi yapıp ettiklerimiz gibi sahip çıkarak iyiliklerimize...
Kreş odası minicik. Birbirimize çok yakın oturuyoruz bu yüzden. Bu yakınlık, bir mahşer yerini hatırlattı. Yer açmak için bir diğerine kimilerimiz ayaklarını iyice topluyor. Hareket edecek yerimiz olmadığından ayaklarımız uyuştukça oturuşumuzu değiştiremiyoruz diğer salondaki gibi. Gerçi, dizlerini kırıp edeple oturmaya alışmamış benim gibiler için ayak ille değişiyor. Acıya, sızıya dayanıksızlığım beni orada zora sokuyor. Bu haftaki sınavım, ayaklarıma rağmen dinlemek. Burada en çok hissettiğim şeylerden biri, fazla yer kaplıyor olmak. Kendime çok büyük, kaba geliyorum. Her gidişimde keşke daha küçük olsam, keşke daha zarif daha incelikli olsam hissi...
Bir Pınar
Bu hafta, Perşembe günü Pınar'la telefonda konuştuk. Kendimi en azından arkadaşlarım arasında fazla şikayetlenmeyen biri olarak görürdüm (evdeki halimi Ahmet bilir:) ama değilmişim, anladım. Ufak ufak büyük büyük, her günümüz ne çok şikayetle geçiyor. Ona diyordum ki "şu anda ilçe merkezindeyim bir resmi tören için getirdiler, anlamsız bir nedenle". Dedi ki: "Dur bakalım, oradan ne anlamlar çıkar inşallah"
Bunu gün boyu düşündüm. Ne kadar ihtiyacım olan bir şey söylediğini. O tören bitti hatta başka bir törene daha gittim. Hatta Pınar'ın dediğine o kadar inandım ki tören bitmeden kaçma fırsatı çıkmasına rağmen sonuna kadar bekledim bile, acaba buradan ne anlamlar çıkacak... Çıktı da. Öyle kocaman sürprizli şeyler değil belki ama hoş, iç ferahlatan bir şey...
Her anlamsız gördüğümüz sıkıcı işte, bir Pınar gelse bize dese ya, bak bakalım orada ne anlamlar gizli. Pınarımız bol olsa ya...

Krizalit

2011-11-21T23:57:00.000+02:00

Sabah serviste giderken aklıma gelen şarkı. Sürgün. Yıllar oldu dinlemiyorum. En son ortaokuldayken duymuşumdur.
Oysa içimde bir his, aynen bu şarkıyı söylüyor. Mevlana'ya göre insan asıl yurdundan uzak olduğu için acı çekiyormuş.
Anne olmak eş olmak çalışan olmak. İnsan içine karışmak. İnternetten alışveriş yapan bir tüketici olmak. Erikli'den su istemek. Trafiğe çıkmak. Herşeye "olmaz" diye bağıran bir küçük kızın annesi olmak. Bunların hepsinden zaman zaman gelen sıkıntılar oluyor. İnsan olma sınavının kaynağı zaten dünyalı olmak.
Fani olduğun, hep orada bir yerde tüm secret'lara ve tüm carpe diemlere rağmen orada dokunulmadan duruyor. Kapağı açılmamış tarih kitabı gibi. Bu dünyayla, ölümle başlayan dünyayı ayrı sanmak, kendi kalbindeki din ve dünya işlerini cetvelle çizdiğin bir çizgiyle illa ki ayıracağım diye uğraşmak. İç içeler. Boşuna yorulma. Kul olmanın yolu kendini dağlara ve yollara vurmakta değil çoğunlukla. Dünyada diğer dünyalılar ve dünyalıklarla yapıp ettiklerin kul olmanın dersleri. Kulluk 101. Hocan ne dedi? Nerede kaybettiysen oraya bak. Evine bak. Mesela. Anne olmaktan kul olmaya bağlanan bir bağ var. Eş olmaktan da Allahı memnun etmeye giden bir yol var. Kulluk derslerinde böyle sözlü notları var. Kimse seni mağaralara dergahlara kapatmıyor kul olunca. Keşke.
Kafanı taktığın keyif aslında o bir fincan çayda, bir arkadaş sohbetinde, eşinle el ele film izlemede değil. Bunlar gerçi cennet numuneleri. Ancak hiç bir zaman keyfin kendisi bu olmadı. Hayır hayat bundan önce de çok şikayetlenmediğin bir şikayet kutusu değildi kuzum... Sen bu derde düştün düşeli olmadı tüm bunlar. Kendine vakit ayıramadın, çocuğun yemek yemedi, seni "rezil etti" diye de olmadı. Seni mutsuz edenler aslında tam olarak bunlar değil.
Sen dünyada bir sürgün olduğunu anlamadığın ve çaresine bakmadığın için mutsuzsun. Sen o kitabı alamadın diye değil, sen amazondan sipariş veremedin diye değil, sen macbook air alamadın diye de değil...
Sen en mutlu anların, çocuğunun uyku kokusu ve nefesi, "anne sen gel" deyişi, yumuşacık yanağına koyduğun kelebek öpücüğün, sevdiğinin sana dolanan kolları, aldığın övgü takdir teşekkür, çıktığın yollar, öğrendiğin yeni dil, gittiğin eğitim, bitirdiğin büyük işlerin, okumayı bitirdiğin kitapların, sonunda gelen bahar, havanın ısınması... evet tüm bunlar tüm o çaylar kahveler ruha dokunan müzikler damağa değen lezzetler, yemek masasında derin sohbetler, gördüğün renkler etiketlerin kitapların defterlerin. Evet. Tüm güzel şeylerin yani, hepsinin sonlu olduğunu nasıl da biliyorsun diye mutsuzsun asıl. Ama bir konuşmaya başladın mı insan nasıl da inanıyor senin başka bir sebepten mesela havadan dolayı öyle olduğuna.
"Ben bundan böyle an'ı yaşayacağım" diyorsun. Sen o anların biteceğini içinde bal gibi biliyorsun. Sen filtre kahvenin biteceğini adın gibi biliyorsun. Süt köpürtücünün bir gün bozulacağını, yenisini bulamayacağını, bulduğunda ondan bir türlü bir türlü o eski zevki alamayacağını. O Asuman'da görüp sevdiğin pantolonu Mangoda bulamamak değil seni mutsuz eden, bulup da ona yakıştığı gibi sana yakışmaması bile değil, sana yakışsa da aklının bir yerinde bir çentik olacak güzel olmak, olmamak, güzel olsan bile bir gün ölmek. Fani oluşun. Beden gidince ruhu ne yapacağın...
Haydi başa sarmak değil tedavisi. Carpe diem değil. An'lardan zevk ve mutluluk sütü sağıp sünger gibi çekmek de değil. O mutlulukların kucağında kıvrılıp uyumak değil. Artık uğraştırma kuzum beni.
Gideceğin yere git. Varacağın yere var.
Ümit Meriç on yaşındayken babası hatıra defterine yazmış ya. "Ey küçük krizalit, ne zaman semavi ve muhteşem bir kelebek olacaksın?" Krizalit kozanın içindeki tırtıl. Varlığımız, anne rahminden son nefesimizi verene kadar beden kozasının içine mahkum. Yani ruhumuz beden tabutunun içinde. Ölünce o tabut açılacak ve içinden hapis dönemini boşa geçirmemiş muhteşem bir kelebek semalara kanat açacak. Bunun için yaşarken, ölümle barışmak gerek. Zaten ölümle barışmadan, hayatın hiçbir anlamı yok. Ölüm güzel olmadan hayat güzelleşemez. Ölüm problemini çözemeyen bir öğrenci, dünya sınıfında kalmaya mahkum, tembel bir öğrencidir. (Ümit Meriç-İçimdeki Cennete Yolculuk)

Yürüyüp gitsen de olacağın o kelebeği olsan ya artık?

İvan İlyiç'in Ölümünden Sonra Olanlar

2011-11-20T01:57:00.001+02:00

Fotoğraftaki kuş bir yelkovan kuşu. Acıktığında balık yemek için suya dalabiliyor.

İvan İlyiç'in ölümünü ilk okuduğumda üniversitedeydim. Çarpılmış, dağılmış ve parçalanmıştım. Böyle bir öyküye kendi hayatımla verebilecek bir cevabım olmalıydı ama yapmayı tercih etmedim. İvan İlyiç öldüğüyle kaldı.
İkinci okuyuşum bundan bir ay kadar önceye denk geliyor. Bir işi, eşi ve çocuğu olan bir insan olarak İvan İlyiç'e şimdi daha yakınım. Hiç bir zaman "kendi evimde oturmak" gibi hayallerim olmadıysa da, İkea'ya bir kez gitmişliğim ve bazı güzel şeyleri almasam bile gönlüme almışlığım ve "sahip olmayı" dilemişliğim var.
O yüzden İvan İlyiç, evine taktırdığı perdelere sevinirken onu anlayabiliyorum. Kanepeler, divanlar, kitaplıklar... Bu tür şeyleri sevmeyi anlayacak yaşta ve sıkıcılıktayım.
Ben de İvan İlyiç gibi pek çok zaman "normal ve iyi bir hayat" yaşadığım fikrine kapılıyorum. "Herkes" gibi yaşıyor olmanın o hayatı güzel ve iyi ve doğru yaptığı fikri beni de çok sık ziyaret ediyor.
Ben de ölümün başkalarının evlerine daha çok uğradığını ve benim bir şekilde ölmemeyi başarabileceğimi (çünkü içkim sigaram yok çünkü bizim şöfor arabayı daha dikkatli kullanıyor) sanıyorum.
Böyle işte. İvan İlyiç'i ikinci okuyuşum öyle oldu ki sanki bir tür zehir içtim ve etkisi günlere yayıldı. Günden güne içime bir zehir doldu. Ağzımda çok acı bir tat, peşimde ölüm, gözümün önünde İvan İlyiç'in hasta yatağı, acıları, neden ben, ölüm bu kadar yakın mı?
Günlerce içimde o zehirle gezdim. Öyle etkilendim ki, her oturuşta ancak iki sayfacık okumaya dayanabildim. Kitabın enerjisi öyle ağır geldi ki, kapatıp uzak bir yere koyma gereği hissettim her bırakışımda, kapağı da pek siyahtı, üzerindeki belirsiz adam resmi pek çirkin ve pek hasta. Hastalık anlarımda ne hissediyorsam aynısını hisseden İvan İlyiç, kalbimi öyle oydu ki ondan kurtulmak için Said Nursi'nin Hastalar Risalesi'yle o zehri atmaya biraz başladım.
Sonra günler geçti. Od'u okudum. Kardeşim öyle pek ağlamaz. Ağlayarak okudum deyince aldım okudum. İçimdeki zehirin geçeceğine dair bir umut buldum.
Sonra Aşk'ın ingilizcesini buldum. Onu da tartışılan birinin değil de hiç tanımadığım birinin eseri olarak ve beni bir yere götürecek bir vasıta gibi aldım elime. Okudukça gözlerim doldu. Çünkü ben de aynı dönemde bir yolculuğa başlamış, Hak dostlarına doğru bir yola çıkmıştım.
Şimdi bana hangi kitap okutulacak, ömür yetecek mi bilmem. İstiyorum ki artık tefsir okuyayım. Okuyabileyim. Anlayayım. Okumam gereken sayfalar vardı okudum. Anlamadım. Ama nedendir bilmem ağladım durdum.
İçim aydınlanıyor bunları düşününce. Dünyadan bir terhismiş ölüm. Ölüm bir kavuşmaymış bir kapıymış. İvan İlyiç bilseydi, biz bilsek keşke bunları... Asıl dünya başkaymış. Dünyanın şu görünen eğlencesinin dışında, o denizin altında kocaman bir deniz daha varmış ki kelimeler oraya akmıyor. Kelime geçirmez yerler. Çok büyük bir sevgi. Çok güzel mavilikler. Yenilikler. Öğrencisi olacağın bir büyük derya. Bir denizin içinde uçar gibi, ya da kanatlarını açmış tüm dünyayı kucaklar gibi özgür, kalbin parıl parıl, içinden çağlayanlar akıyor, dopdolu... Ne yapacağını kime anlatacağını bilemediğin bir deli hal. Koşmak gitmek yürümek deli divane olmak yok olmak hiç olmak bir coşkun derya olmak... Hiç olmayana, senden bir şey kalmayana kadar kocaman bir sevinçle kocaman bir ağlayışla kavuşmak yok olmak ama var da olmak. Ne bileyim... İvan İlyiç'ten geldiğimiz yere bak.

Resim kaynak

Tanışma

2011-11-15T23:30:00.001+02:00

Yolu sorduğumuz adam, "solda bir rampa göreceksiniz, oradan çıkın" dedi. Solda bir rampa gördük ama rampa değil sarp ve uzun bir yokuş, çıkılmaz gibi duruyor. Üç şey düşündüm:
1. Modern zamanlarda da yolcular için zorluklar oluyor. Buraya gitmeyi aklıma aylar önce mi koymuştum?
2. Kendini bilmek, 1. viteste çıkmak...
3. Uygun zamanda uygun nimetler veriliyor. Buraya gelmenin değerini anlayabilmem için pek çok yokuş çıktım ve pek çok eğitime tabi tutuldum.

Kapıda bırakıyor beni. Gidiyor. Yabancı bir yerde ilk kez kalışım gibi. Ürkmüş ve çocuk. Ya alınmazsam. Ya bu kapıda kalırsam.
Sağdaki kapıya gidiyorum. Yerdeki kuru yaprakları minicik bir tel süpürgeyle süpüren iki büklüm olmuş bir amca var. Hayal gibi geliyor önce. O sırada kapıyı süpüren birinin gerçek olma olasılığı nedir ki. Bu bir hikaye değil ki.

Yan kapıya gidecekmişim, giriş oradaymış. Oraya giderken üç kişi geliyor yolun aşağısından. Biri O. Kafasını kaldırıyor. Birbirimizi ilk kez görüyoruz ama adımı söylüyor. Bir iki tane tuhaf cümle kuruyorum. Sarılıyoruz. İçime bir ağlamak geliyor. Konuşursam ağlarım ve tuhaf karşılanırım diye bir şey söyleyemeden yürüyorum. Seni rüyamda gördüm diyor. Ne gördüğünü soramıyorum bile. Çünkü ne derse desin yine de ağlayacağım. Bana demişti ki arefe, tanımak demek. Arefe gününde tanışmış oluyoruz.

İçeri giriyoruz. Merdivenlerden çıkarken "burası ne kadar büyükmüş" gibi bir şey söylüyorum, havadan sudan konuşursam o ağlama duygusundan kaçabilirim diye ama gözlerim dolu dolu olmaya devam ediyor merdivenleri tırmanırken. İhtiyacım var buraya diye geçiyor içimden. Benim buraya çok ihtiyacım var. Burası beni kabul etsin... Yukarı çıktıkça duvarlardaki yazılar şöyle diyorlar, "Paylaşmaya", "Sevgiye" "Güvene"...

Sahabeler zamanındaki gibi... Sanki herkesin kafasında bir kuş var, uçmasın diye sessiz ve hareketsiz durmak gerek. Herkes kendisiyle ilgili. Çevreme bakıyorum. Kimse başını kaldırıp kimseye bakmıyor. Çoğunun gözleri kapalı. Gözlüklerimi çıkarıp arkamdaki radyatörün altına koyuyorum. Hiç bir şey görmem gerekmiyor. Gözlerim 5 derece miyop. Gözlerini kapatırsan kalbine akar kelimeler. Herkesin kendi haline kendi günahına kendi saaddetine...

Yanımda oturuyor. Tanışmadan önce yüzünü hayal edemezdim ama görünce evet tam da böyleydi işte hayal etmiş olsaydım... ve daha güler yüzlü, daha tanıdık. Ama o da gerçek değil gibi. Ya bir daha onu hiç göremezsem diye düşünüyorum. Yanındayken çocukmuşuz gibi hissediyorum. Birbirinin evine ilk kez yatıya giden ve sabaha kadar konuşacak çok şeyleri olan iki çocuk gibi. Daha yeni gördüğüm biri için düşünülecek ne tuhaf şey ama ikimiz de cennete gitsek ve orada uzun uzun konuşsak. Orada komşu olsak... Dünya yetmez, dünyada hep dünyalık karışır tüm sohbetlere, dünyanın kelimesi yetmez... Şu anlattıklarım ne kadar kelime yaratıldıysa bile değil ben ne kadar kelime biliyorsam ve hatırlıyorsam ancak o kelimeleri yama yapar gibi toplayıp yapıştırmaktan öteye gitmiyor. İnsanların nasıl şiir yazdıklarını anlar gibi oluyorum. Çünkü bazı yerler bazı insanlar ve hisler insanın içinde bir kanalı açıyor. O kanaldan rengarenk bol beyazlı yeşilli bol mavili ve nehirli ışıl ışıl bir şiir akmaya başlıyor. Gördüğünde Allah'ı hatırlatan insanları görmeyeli ne çok ama ne çok zaman olmuş.

Pek çok hal içinde buluyorum kendimi. Sohbetin sesi öyle zarif, öyle ince, öyle sessiz ki. O ağlamaklı, o incelmiş hal herkeste bir karşılık buluyor. Buna erişmek için nasıl yaşıyor olmalı diye düşünüyorum. Benim günümden onların gününü farklı eden kim bilir neler var... Bir günü nasıl geçiyorsa ömrü de ondan ibaretmiş ya insanın... Terbiye ne büyük bir lütuf.

Kendimi önce hiç bir şey gibi hissediyorum. Bütün rollerimi gönüllü olarak bıraktığımı. Bunların hepsini kendime benim yük ettiğimi. Sonra mesela geçen gün öğrendim, bir önceki yazıda "ben değil, biz demeli" demiştim. Yok, biz de dememeliymiş, "sen Yarabbi" demeliymiş...

Sonra bir ağaç gibi arı gibi, taş veya çiçek gibi hissediyorum. Dilsiz. Duran. Sessiz. Bir varlık. İyice bakılmazsa, uzmanı olunmazsa biri diğerinden ayırdedilemez bir şey. Noktacık. Ölümlü. Zerre.

Sonra, sessizliği anlatmak... Öyle bir sessizlik ki birinin gözünün yaşı damlasa duyulacak. Edep denilen böyle bir şey olmalı. Bu sessizlik bana ne büyük lütuf. Neye ihtiyacım vardı en çok? Sessizliğe. Çünkü ses her yanımı sarmıştı. Sese karşı hassastım. Ama bu sessizlik, herkes uykudayken evde oluşan sessizlikten öyle farklı ki. Bu sessizlikte bilinç var, bu sessizlikten yayılan bir duygu var. Bu sessizlikte kendinin ölü halini hayal etmenin hüznü var. Bu sessizlikte şükran var. Bu sessizlikte insan kendi nefesini duyunca her nefesin ne kadar uzun sürdüğünü ve bir nefese ne zikirler sığdırabileceğini ve nefeslerin birer hesabı olduğunu anlayabiliyor. Kulaklarım suyla tıkalı gibi, kendi nefesimi duyuyorum.

Sonra da balık oldum. O sessizliğin içinde bana öyle geldi ki kocaman ışıklı bir maviliğin ortasında ben bir balığım, Denizin içinde asılı öylece bakan, solungaçları açılıp kapanan... Herşey durmuş gibi. O kadar yok ki ses, yaşıyor musun, ölüyor musun belli değil... O kadar güzel ki yayılan gül kokusu, sevgi, muhabbet, aşk... Bu anlardan bir anda ölmek mümkün olsa...

Çok güzel.

Barışırsın Ötekinle*

2011-11-02T11:15:00.001+02:00

İyi ki öğrenmeye devam ediyor insan. İyi ki aslında cesur birileri ve belki hakkımızı tam da vermeyerek bizi elindeki değneğiyle dövüyor, eleştiriyor. Belli bir yaştan sonra kabul etmek, hem de geri bildirim istememişken eleştirilmeyi, ne kadar zor. O ilk yutkunuşta kızgınlığı yenebilse insan, öyle çok şey öğrenir ki.

Başkalarıyla çalışmayı öğrenmem böyle oldu. Ağır gelen bir eleştirinin üzerine. Marifetin tek tabanca yalnız kurt olmakta değil başkalarına omuz vermekte ve sana omuz verilmesine de direnmemekte olduğunu anlamam böyle oldu. Mesela tetikleyen şey şu. Ama devamı başka olaylarla geldi. Tek başıma bir kitap seçtim öğrencilere. Belli ki öğretim yollarımız farklıydı. Gramer ağırlıklı değil beceri ağırlıklı işleyebileceğim bir kitapta direndim. İşimde ilk defa ne istediğimi bu kadar net biliyordum ve geri adım atmayacaktım. Sonradan beni eğiten bir şekilde, dediler ki, zaten fazla tek başınasın, derslerde ne yaptığını, uygulamalarını da paylaşmıyorsun. Tek başına hareket edemezsin, biz bir zümreyiz. İnanırsam ederim dedim. Bizi zor duruma düşürürsün dediler. Bir şey olmaz dedim. Herkesin farklı bir yolu var. Sizi de ikna edemediğime göre. Siz de şu kitabı bir merak edip incelemediğinize, önyargılı olduğunuza göre.

Öğretmenlikte ne çok oluyor insana, bilen bilir. Tek başına iyi olmak. Ona mı kapılmışım, sanırım evet. Aslında yine doğru bildiğini okumanın daha zarif yolları var(mış). Ama bu, olgunluk, anlayış, derin bir kavrayış gerektiriyor. Oraya kolayca gidemedim işte. Böyle sancılı zor yollardan gidiyorum. "Tek başına çabalamak" eğilimi. Mesela bunun anlamsızlığını ve boşa kürek çekmekliğini Asuman'dan öğrenmiştim okulun başında.

Geçen sene, sınıf öğretmeni olduğu, yabani atlarla dolu diyebileceğimiz bir sınıfa sınıfta çiçek yetiştirtmiş (lise 3 öğrencilerinden bahsediyoruz!), onları dinlemiş, dertlerini anlamış, velileriyle ve diğer öğretmenlerle de işbirliği yapmış, değişim yaratabilmiş biri Asuman. Bir sınıfın sınıf öğretmeni olmanın sorumluluğunu aldıktan sonra tek başına çabalamak, öğrenciyle tek başına ilgilenmek değil, diğer öğretmenlerle sürekli konuşmak, çocukları onlara anlatmak.

Kahraman olmaya çalışmamak. Amerikan filmciliği, dangerous minds, ölü ozanlar derneği filan oynayıp, tek başına idareyle, diğer öğretmenlerle savaşma senaryosuna dalmamak. Çünkü o çok kolay. Yani zaten okul öyle bir yer ki, insanların sizi marjinal olarak tanımlaması için çok tuhaf, bir sırt çantası takmanız bile yetebilirken, bir de çıkıp değişik şeyleri tek başına denemek ve diğerleriyle fazla samimi olmamak sizi iyice gıcık bir tip yapabiliyor. Bu anlamda "farklı olmak", dikkat çekmek, hakkında konuşulmak hoş bir durum değil. "Banane oturup dizi izleyeceğine o da yapsın, o da düşünsün"'le, "ona anlatayım, paylaşayım" arasında gidip gelerek bazen çok kızarak bindiğim bir salıncak.

Zor olan ama en ihtiyaç duyduğumuz şey, başkalarını ikna etmek, inandığın şeye inandırmak.

Çok sessiz sakin biri diye tanımlanan biri olarak son iki toplantıda bir iki çıkış yapınca fark ettim ki aslında bu adımları atmak, yıllarca konuşmak için beklememe değecek kadar zor değilmiş. Yani konuşmak, karşı çıkmak, eleştirmek ve saptamak ve bunun üzerine birilerinin tepkisini çekmek aslında öyle korkulacak bir şey değilmiş.

Asıl zor olan, bir yerlere gitmek, gerekli kişilerle konuşmak, bir iletişim ağı kurmak, insanlara güleryüzlü, ince ve iyi niyetli davranarak onlarla işbirliği yapmakmış. Savaşçı olmak kolay, uzlaşmak zor. Zoru yapmaya zorluyorum şimdi kendimi. Paylaşmaya. Öyle sancılı ki. Mizacımın uymadığı herkesten uzaklaşmanın bir özgürlük olduğuna inanırdım ama şimdi tüm ezberim değişiyor. Asıl özgürlük affetmek, paylaşmak, kendini sınamak, kendinin ben diyen sesini kısıp biz diyen, öğrenci diyen sesi dinlemek. O yüzden en anlaşamadığınla bile rüşvet-i kelam değil ama insan olma paydasında, yaratılan olma paydasında bir güleryüzle havadan sudan konuşabilmek...

Hayal ettiklerini gerçekleştirmek için, düzeltmek, güzelleştirmek için herkesin koyacağı o tuğlaya çok ihtiyaç var. Hayır işine talipsen başka yol yok. Fikirlerimiz ve değerlerimiz çok başka da olsa o masada beraber çay içip sohbet ederek birbirimizi zenginleştirebiliriz ve ortak bir hedefe gidebiliriz. Sonra pek hoşsohbet sayılmayan biri olarak, samimi olmadığım biriyle 3 dakikadan fazla evet bir yere tüymeden konuşabilmek aslında kalpten kalbe muhabbeti artırıyor. O insanda anlaşamadığın o şeyin, o kör noktanın neden öyle olduğu aydınlanıyor bir kere. Anlayış başlıyor. Hoşgörü başlıyor. Herkesi kendi koşullarında değerlendirmeye başlıyorsun.

Ama tüm bunlar olurken, bunları düşünürken bilseniz nasıl başım ağrıyor. Nasıl sıkıyorum vücudumu, nasıl zor gevşemek, nasıl zor kendini bulmak, kendinde eleştirilen o şeyin evet gerçekten orada olduğunu gördüğünde önce o kadar üzülüyorsun ki, ama onu kabul etmekle başlıyor, mesela bencil olduğunu, mesela gerçekten öğrencinin iyiliğini mi istiyorsun yoksa ben başardım mı demek istiyorsun yani anonim kalmak ve emeğinin anılmayacak oluşunu düşünmek seni üzüyor mu gibi şeyler. Gerçekten çok sancılı.

Hz. Muhammed'i çok anıyorum bu arada. Ölçüyü ve dengeyi bulduran o. Güleryüz. Bir de son zamanlarda sık sık camide tuvaletini yapan adama karşı tavrı geliyor aklıma.

Terörden, depremden bahsetmedim. Ingeborg Bachmann'ın bir sözü vardı ta lisede okumuştum. Her cinayet önce iki kişi arasında başlar. Önce en yakınındakiler... Kendi işin, kendinle ilişkin, sorumluluğunu taşıdığın iş ve kişiler... Sonra da savaşlar çıkar...

Sonra romantik gelecek ama Susanna Tamaro. İnsanın yapacağı en büyük devrim kendi içinde yapacağı devrimdir.

Sonra son zamanlarda pek çok kez duyduğum şey. Doktor ve mühendislere ihtiyacımız çok, mümkünse daha akıllı olsun tahtalarımız ama her çalışan önce bir insan. Bizim en çok iyi, kendini bilen, eğitimli insana ihtiyacımız var. O insanı yetiştirmeye ihtiyacımız var.

Hem deprem hem de terörle ilgili şu aralar tek düşünebildiğim, yıllar önce Van'da temeli atılmış ama tamamlanamamış bir hayal olan Medreset-üz Zehra. Keşke en azından denemiş olsaydık ve işe yaramadı diyebilseydik. Herhalde bugünden daha kötü olmazdı değil mi?

Mabel Matiz'in Filler ve Çimen şarkısından.

Van İçin, Isınmak İçin

2011-10-24T20:25:00.000+03:00

http://haydimutfaga.blogspot.com/2011/10/vandaki-kardeslerimiz-icin.html

Lütfen bu tür haberleri dağıtıp daha çok kişiye ulaştıralım.

Happy Go Lucky

2011-10-01T11:32:00.000+03:00

Geçen gün bir alışveriş merkezinde yemek yiyecektik. Ayşe sürekli bir sandalyeden inip diğerine çıkıyor ağlıyor kaçıp gidiyor. Aynı bazen bizim içimizde hissettiğimiz şikayetçi, beğenmez, mızmız insan gibi, ama bu daha gürültülüsü... Yemek daha gelmemişti. O anları bazı anneler anlar. Telaşlı yenen yemek. Çevreye verdiğimiz rahatsızlıktan dolayı özür dileriz yazısının vücut bulmuş hali gibi boynu bükük ve mahcup. Eğer biriktiyse bunlar, uzun zamandır sürüyorsa içinizden söylenirsiniz. "İnsan gibi yavaş yavaş yemek yemek" konulu kompozisyon.

Bari dedim iki adım ötedeki marketten oyalanmalık bir şeyler bulayım, çocuk dergisi, balon ve kraker bulabildim. O oyalanırken biz de yemek yeriz diye umutlu.

Markette upuzun bir kasa kuyruğu. Ayşe dışarıda masayı talan ediyor babasının yanında. Gerginim. O sırada arkamda dört veya beş tane genç kız var. Sürekli gülüyorlar. İçimdeki müdire hanıma sesleri fazla yüksek geliyor. İki söyleyip on gülüyorlar. "Bir bu eksikti" diyeceğimiz anlardan bir an. Ve kuyrukta birlikte geçireceğimiz uzun bir zamanımız var... Öyle odaklanmışım ki görevime, bırakıp dönmek aklıma bile gelmiyor. Hayatı zorlaştıran biziz hakkaten.

Sonra bir anda aklıma geliverdi. O yaşım. Vidaların gevşek olması mı denirdi buna? Hocalar ne diye azarlardı bizi? Yani hayatımızda öyle bir dönem vardı değil mi? Öyle bir zaman ki, her şey aşırı tuhaf ve komikti. Sorunlarımız dünyanın yine en derin en hayati sorunlarıydı. Yine dünyanın merkeziydik. En önemli bizdik filan. Ama şu an kasa kuyruğunda bekleyen "Nedennn diğer kasaları açmıyorsunuzz?" diyen, mutlaka çok ciddi ve önemli işleri olan her kadın ve her adamın öyle bir geçmişi var. Olmamasına çok az rastlanıyor. Omuzlarımı rahat bırakıp yüzümü gevşetsem biraz olacak gibi geldi. Kendini dışarıdan görmek bazen utandırıyor insanı.

Orta sondaydım, bir gün son derste gülmekten altıma (kaçırmak bile değil) resmen yapmıştım. Sırılsıklam gitmiştim eve yürüyerek, soğukta. Neye gülüyorduk? Hadi o zaman içten geliyordu. "Dert tasa yoktu"ya bağlayacağım. Ama içten gelmese de insan o zamanlarını hatırlayınca bile dünyanın dertlerinin, sinir bozuculuklarının ve sorumluluklarının her zaman trajik, inanılmaz önemli ve çok ciddi olmadığını fark ediyor.

O kızlar gibi olduğumuz birkaç yılımız oldu. Bazılarımız, daha eğilimli olanlarımız o kızlar gibi olmaya devam ediyor. Happy Go Lucky'yi izlediniz mi? Filmi izlerken çoğunlukla Poppy gibi değil de Poppy'nin karşısındaki insanlardan biri gibi olduğumu farketmek ne kadar üzücüydü. O nasıl bir gülümseyiş. O nasıl bir insan sever hoşgörü. Tüm gerilmişler sünger gibi yumuşacık ve şeffaf bir gülümseyiş duvarına hafifçe toslayıp geri dönüyorlar. Böyle bir insan kendisi. Onun karşılaştığı insanlar biz ve bizim karşılaştığımız gibi normal insanlardan daha az olumsuz daha az kötü bile değil. Laf çarptırsalar da eleştirseler de azarlasalar da gülümsüyor. Gülümsemenin insanı aptal gibi gösterdiği pek çok anda azıcık aptal görünmeyi göze alarak şunu denesek, iki dakika Poppy olsak. "Ama o film." Olsun. Yeterince izlersek belki bize de bulaşır. İstemekle olan şeylere inanmak mümkün.

Yalnız Bırakma

2011-09-13T00:53:00.000+03:00

Hani kapı önlerine yün serilir ve bir değnekle dövülür. Havada uçuşan yünler sağa sola savrulur. Bir küçük yüncük yumağı kaçar oradan ve başka bir yere düşer. Herkesten uzağa ve orada kalır. Bir daha o çıktığı yorganın veya minderin içine giremez. İnsan da bazen öyle olur. Upuzak. Yalnız.
İnsan bir de bazen uzun uzun üzülür. Çok uzun sürebilir üzüntüsü. Kimse elinden tutmayabilir ama büyükler der ki yine de insan merhametli olmalı. Kimsenin sana hayatı kolaylaştırmadığı zamanlarda o kişi sen ol.
Bunu da mesele haline getirme. Bunu da çok büyük bir şey haline getirme.
Hayat çok zor gelebilir. Hepimize bazen geliyor. Bir sebebi vardır demek ve o sebebi yaratana güvenmekten başka da yolu var mı zorlukları karşılamanın. Her türlü çırpınışımıza bir bakıyoruz ki karda yatıp melek şekli yapan çocuklar gibi olduğumuz yerde çırpınıp durmuşuz. Peki bizden bir melek şekli çıkıyor mudur?
Çok zor geldiğinde en çok da zor gelen nedir biliyor musunuz? Aslında verdiğimiz kadarını alma vaadini yapmışız kendimize. O. Ben nasıl iyi davrandıysam onlar da öyle davranmalı. Oysa hayat bir alışveriş değilmiş. Onun nasıl davrandığı seninle ilgili değil, daha çok kendi sınavıyla ilgili. Ona oradan soruluyor. Sana buradan soruluyor.
Allah insanı canlardan mallardan eksilterek deniyor. Allah insanı insanla deniyor. Bir sürü deneme şekli var. Her zorlukla beraber kolaylığı da veriyor. Ama görmemiz lazım. Benim buradaki kolaylığım ne? Mutlaka buralarda bir yerlerde ama ne? Veya kim? O kolaylığı bulunca işler ferahlıyor.
Hayat çok zor geldiğinde aslında yapacak tek bir şey kalıyor. Keşke bunu hep en sona bırakmayabilsem. Kafa... İşte o şey dilenci olmak. Kapıyı utanmadan çalmak. Uzun uzun çalmak. Hatalarını kabul ederek. Karşısında hiç bir gizin hiç bir sırrın olmadığını anlayarak. İtiraf ederek. Zavallı olarak gelmek. Çocuk olarak gelmek. Ağlayarak ve emekleyerek. Kendi sabırsızlığını ve kendi isyankarlığını Ona şikayet etmek. Yoksa başına gelenleri başkasına şikayet etmekten dolayı rahatlayanı hiç görmedim. Hiç öyle rahatlamadım. Ne zaman ki Allahım işte burada kolum kanadım kırık, hiç bir yolum yok, bulabildiğim hiç bir çözüm beni çözmüyor, gidecek hiç ama hiç bir kapım yok, sen beni al, istediğini ver, istediğini al, şunu bununla değiştir veya olduğu gibi bırak ama yeter ki beni sensiz ve yalnız bırakma dedim, işte o andan itibaren hiç bir şey çözülmediyse bile ben bir bardak suda eriyen sandoz tableti gibi eridim, yok oldum ve mutlu olmaya başladım. Çünkü olayların kontrolü bende değil. İyi ki değil. Ellerini kaldır, dünyayı arkana at, teslim ol, işte bu. Zor geliyor ama, böyle. Kendi seçmediğini al, kendi sevmediğini kabullen, istemediğine razı ol. İçindeki o sert, o öfkeli nefsi emmare dalını kır. Çıt sesini duy. Senin için en mükemmel yolun çizildiğini her zaman bilerek adımlarını atmaya devam et. Selam deyip yürü. Gülümseyerek yürü. Gözyaşını silerek yürü.

Sonra da de ki, Senin beni dinlemen bile bir şey. Senin beni görmen bile bir şey... Ben burada bir noktayım.

Başımıza gelen bütün bu şeyler, dünyaya hiç gelmemiş olmaktan daha iyi...

Geliyorlar...

2011-09-08T16:57:00.002+03:00

Yaz kış giydikleri converseleriyle
En kralını da seçsek mutlaka modifiye ettikleri okul formalarıyla
Rengarenk saçları ve hocasına göre takıp takıp çıkarmaktan yorulmadıkları piercingleriyle
Akıllara ziyan geyikleriyle, (Üşüyorsan Google Earth)
Kalavdati ve Kınaytlarıyla (Call of Duty, Knight)
Sınav test mi, grup var mı?larıyla
Çeşit çeşit çılgınlığa hazır bünyeleri ve her normal şeyi çılgınlıkmış gibi anlatmalarıyla
Ergen bilgelikleriyle (mesela: "Ayrılıklar sanıldığı kadar kolay olmuyomus.. Yolcu ederken güldürüp gülsen bile yalnız kaldıgında hıçkırmaya mahkumsun.") ve altını çizdikleri tüm felsefi kitap cümleleriyle
Her gün değiştirdikleri facebook profil fotoğrafları ve her anlarını fotoğraflayıp ölümsüzleştirme meraklarıyla
Yazılı günleri serviste hakkımızda ettikleri beddualarla (İnşallah bişey olmuştur, gelemesin:)
Öğle aralarında çekingen partilerle kutladıkları doğumgünleri ve bir kere doğru düzgün kesemedikleri pastalarıyla
Beden eğitimi dersi sonrası sınıfı yıkadıkları deodorantlarıyla
Aşkları, ayrılıkları, barışmaları, duvara kafa atmaları, tavana tekme atıp ayak izi çıkarabilir miyim'leri ve her çeşit ayarsız enerjileriyle evet
Geliyorlar. Özlemiş miyim? Şu ana kadar değil gibiydim de bunları yazıp hepsini bir araya koyunca evet. Hoş gelsin, sefalar getirsinler.

Fotoğraflarda: her gruba bir görev listesi verilmişti. O görevleri yaparken çektikleri fotoğrafları getirmeleri gerekiyordu. Takım çalışmasının anlam ve önemine dair kompozisyon:) Rehber öğretmenleri de benim, takım çalışmasından hazzetmeyen:)

videoface ingilizce türkçe çeviri

Uçanları Vurmasınlar-Çok Film Hareketler Bunlar

Videoyu görebiliyor musunuz? Çok güzel hareketler bunlar'ın "300 günübirlikçi"den sonra en sevdiğim bölümü. Okulda öğrenciye, ihtiyaçlarına, yeteneklerine körleşmemiz konusunda çok aydınlatıcı:) Uçanları vurmasınlar.

Çocuğun mu Var...

2011-09-07T00:15:00.000+03:00

Çocuğun mu var... Yemek tabağına sırtını dayamış Cailloun var...

Ne güzel şarkı, tüm sevenlere gelsin:)

Yeniden Düşün'den Notlar

2011-09-01T00:11:00.001+03:00

Hala bir konuda hevesli olan insanları arıyorum, ben o konu hakkında aynı hevese sahip olmasam bile. Ayrıca artık menfi kişilerin dostluğundan kaçınıyorum.
Heves bulaşıcı bir şeydir. Eğer piliniz bitiyorsa ihtiyacınız olan sihirli değnek hevestir.
Gerçekleştirmek istediğiniz hayalin ilk erişilebilir aşaması nedir?
Neden siz de kahramanlarınız olarak gösterebileceğiniz kişilerin yaşamlarına, başarılarına ve bilgeliklerine daha derinden bakmıyor ve en azından bir tane yeni kahraman bulmuyorsunuz?
İnsanlar burada çalıştıkları zaman, onlara günde yirmi kişiye merhaba demeleri ve normalde asla okumayacakları bir kitabı okuyup tartışmaları, insanlar için yemek pişirmeleri ve başkalarının dileklerini gerçekleştirmeleri gerektiğini söylüyorum. (Tim Smit, bir ekolojik proje olan Eden Project'in kurucusu)
Hayranlık tükenmesi tehlikelidir.
Einstein, herhangi bir kişinin resmi eğitim gördükten sonra içinde biraz olsun merak kalmış olmasının hayret verici olduğunu söylemişti.
Zihninizi doğal olarak açacak olan güvenilir soru "neden"dir. Çocuklar bu soruyu sürekli sorarlar. Üçüncü "neden" diye sormalarından sonra onlara çikolata alıyor olabilirsiniz çünkü yanıtı siz de bilmiyorsunuzdur.
Gerçekten taze ve yeni bir şey keşfedebilmek için edebi, sanatsal, müzikal veya bilimsel zevklerinizi genişletmeyi en son ne zaman denediniz? Yoksa "ne sevdiğimi biliyorum" diyen bir kafa yapısına mı sıkışıp kaldınız?
Yeni başlayan birinin zihninde çok sayıda olasılık vardır, uzmanlarınkinde ise ancak birkaç tane.
Bir duruma, yeni başlayan birinin tazeliği ve sorunu iyi bilen birinin deneyimi ile yaklaşmak gerekir.
Kendinizi hayatınızdan ve işinizden bir süreliğine kovun. Yapılacak işler çok fazlaysa bazen tek strateji hiç bir şey yapmamaktır.
Çalışma aslında kitlelerin afyonu haline gelmiştir. Aylaklık, hiçbir şey yapmamak değildir, egemen sınıfın dogmatik veritabanı tarafından tanınmayan bir sürü şey yapmak demektir. (Robert Louis Stevenson, An apology for idlers)
Üzerinde odaklandığınız şey büyür.

Yeniden Düşün, Nasıl Farklı Düşünülür? Nigel May Barlow

İyi Bayramlar

2011-08-29T08:57:00.000+03:00

Ayşe'nin çok sevdiği bu şarkı herkese gelsin. Bayramınız kutlu olsun.

Bu da bir başka versiyonu:

%50 İndirime Giren Şeyleri Almaya Dair

2011-08-25T08:15:00.002+03:00

"Allah Resulü benim yanımda kalırken iki tane elbisesi vardı. Birini resmi misafirlerin yanında, diğerini de cemaatin huzuruna çıktığında giyerdi. Kaba kumaştan yapılmış bir örtümüz vardı. Yazları bunu dörde katlar, oturmak için altımıza sererdik. Kış geldiğinde de yarısını altımıza serer diğer yarısını da üstümüze örterdik."
(Peygamberimizin eşi Hafsa)

Davet

2011-08-22T10:40:00.005+03:00

Peygamberimiz bir yemek davetine gittikten sonra şöyle dua etti:
"Yemeğinizi her daim iyi insanlar yesin. Oruç tutanlar yemeğinizle iftar etsin. Melekler sizin adınıza dua ve istiğfarda bulunsun."

Evlerin Işıkları Bir Bir Sönerken

2011-08-20T01:10:00.001+03:00

Okuldayken Azınlık Edebiyatı dersinde Jhumpa Lahiri'nin bir öyküsünü okumuştuk. A Temporary Matter. O zamanlar ne evlilik var ufukta ne birşey ama bu öykü evlilikle ilgili bir cümleyi beynime kazıdı gitti... Ne zaman eşimle oturup konuşsak bu öyküyü hatırlarım. Hatta bu öyküyü hatırladıkça daha çok sohbet edesim gelir diyeyim...
Genç bir çiftin kapısına bir ihbarname asılır. 5 gün boyunca o bölgede çalışma yapılacağından akşam 8den saat bilmem kaça kadar elektrikler kesilecektir. Çift ilk gün sudan çıkmış balık gibi karanlıkta şaşkın kalakalır. Sonra yavaş yavaş açılır, saatler geçtikçe konuşmaya, gülmeye başlarlar.
4 gün boyunca dikkat dağıtan hiç bir şey olmadan sadece birbirlerine odaklandıkları için bir sürü şey anlatır, ufak tefek sırlarını ve birbirlerinden gizledikleri masum suçlarını söyler döküldükçe dökülürler. Karanlık, uzun zamandır hissetmedikleri yakınlığı yeniden getirmiş gibidir.
Beşinci gün geldiğinde kapıda bir not bulurlar. Çalışma bir gün önceden bitirildiği için bu akşam elektrikleri kesilmeyecektir. Ama onlar yine de ışıkları açmazlar. Sonra kadın bir mum yakar ve der ki: Bunu söylerken yüzümü görmeni istiyorum. Bir süre yalnız kalmak istediğini ve başka bir ev aramaya başladığını anlatır. Günlerdir bu kadar yakınlaşmışlarken kadının bunu söylemesi adamda bir tokat etkisi yaratır.
Sonunda kadını yaralamak için mi yoksa dört gündür oynadıkları sır söyleme oyununu sürdürmek için mi olduğunu anlayamadığım bir şey söyler: Ölen bebeğimiz erkekti, der. Aylar önce, bebekleri ölü doğmuştur ve ikisi de acılarını birbirleriyle paylaşmamışlardır. Kadın, bebeği görmek ve cinsiyetini bilmek istememiştir. Kafasında onu canlandırmak daha da çok acı vereceği için olabildiğince az şey bilmeye çaba göstermiştir. Ama adam devam eder. Hastaneye geldiğimde sen uyuyordun. Ben de gidip onu gördüm, kucağıma aldım. Erkekmiş...
Hikaye şöyle biter:
Kadın mumu söndürür ve ikisi de artık bildikleri şeylere beraberce ağlarlar.

Çocuk doğduktan sonra baş başa kalabilmek, iki çift laf edebilmek, o vakti, o enerjiyi ayarlayabilmek... Bazen insan o vakti açmaya çalışmaktan bitap düşüyor. Vazgeçer gibi oluyor. Ama vazgeçmemeli. Baş başalığın pek çok şekli var. Çoğunlukla ilk aklımıza gelen film izlemek filan oluyor. Ya da dışarı gitmek, gezmek, yemeğe çıkmak... Ya bunları çok duyduğumuzdan öyle yapmalıymışız gibi geliyor, ya da evdeki zor zamanlarımızın acısı ancak dışarılarda koşturup tüketerek çıkarmış gibi. Gerçi tebdili mekan ihtiyacımız tartışılmaz... O lazım. Ama onu bekleyerek geçen zamanın boşa geçmesinden bahsediyorum. Ne bileyim işte, çocuktan önce nasıl bir baş başalığa alıştıysak yine aynısını yapmaya çalışmaktan dolayı da o mükemmel zaman aralığını bir türlü yakalayamadan günler geçiyor... Bir bakıyoruz o mükemmel sinema gününü beklerken iki kelam da etmemişiz. Nasılsa o gün ederiz. Oysa birbirimize özel vakit ayırdığımızı anlamak için ille dışarı çıkmak lazım değil, ki bazılarımız için çocuğu bir yere bırakma imkanı ne yazık ki ve "gerçekten" yok...
Sonra bakıyorum da benim için asıl önemli olan arada bir elektriğin bizim elimizle kesilmesi, televizyonun bilgisayarın bir günlüğüne bırakılması ve çocuk uyuduğunda öylece pencerenin önünde veya mutfak masasında oturup çekirdek çitlerken birden konuşmaya dalmak... En uyumayan çocuğun bile uyuduğu saatler vardır... Zamanı neye harcamayı tercih ediyoruz, mesele bu...
Konuşmak. Ana baba olmaktan, iş güçten, havadan sudan ve diğer herşeyden. Dünyanın ve bizim nereye gittiğimizden. Dertleşmek. Teselli etmek. Teselli olmak. Gülmek. Şu garip dünyada birbirinin kimsesi olduğunu yeniden hatırlayarak ve yol arkadaşlığını. Ama "hadi gel, hadi konuşalım, hadi paylaşalım" diye birbirimizi sıkboğaz etmeden...
Bir de fazla geç kalmadan... Birşeylerin üstünü kapatmadan. Biriktirmeden. Bu öykünün bendeki etkisi özellikle bu olmuştur. Fazla geç kalmadan...

Meraklısına: Bu öykü Jhumpa Lahiri'nin Dert Yorumcusu (Interpreter of Maladies) kitabında yer alıyor. Edebi anlamda güzel olmasına rağmen (Pulitzer Ödüllü) fazla hüzünlü hatta kasvetli diyeyim. Geçen gün kitapçıda başka bir kitabına denk geldim, üzme beni Jhumpa dedim, senin zamanın geçti... Fotoğraftaki de kendisiymiş bu arada. Bu kadar güzel bir kadın nasıl böyle güzel yazabilir demişler, yazar kadınlar-kadın yazarlar çirkin olmalıymış gibi...

Neden Gidip Zıddımızla Evleniriz?

2011-08-16T07:00:00.002+03:00

Birimiz somurtukken diğerimiz komiklik yapıp onu güldürsün diye

Birimiz yavrumuzun başında gece boyu bekleyecek kadar gecelerin adamıyken sabahçı olan diğerimiz taptaze bir güne uykusunu alarak uyanıp her zaman formunda olan yavrumuzu tuttuğu gibi parka götürsün diye
Birimiz mutfak tezgahı temizlemeyi severken diğeri salondaki dağınıklıklar alanında çalışsın, farklı zevkler bir işe yarasın diye
Birimiz excelde aylık hesap kitap analizleri yaparken diğerimiz Allah bereket veriyor bak diye arkasındaki mistik ses olsun diye.

Birimiz tasarımını yapıp süslerken diğerimiz tekniğini yapsın diye

Birimiz şikayet ederken diğerimiz onu teselli etsin, yine de çok şükür desin diye.

Birimiz yaşamak için yemek yerken ve damak tadı üç yemekle yetinebilirken diğerimiz uzun isimli yabancı, ürkünç, yöresel lezzetleri zorla tattırsın diye
Birimiz endişe sınırlarında gezerken diğerimiz elinden tutup gel bakıyım buraya hiç bişey olmaz zaten herşey olacağına varır desin diye
Birimiz dünyanın kitabını okurken diğerimiz hayatı okusun kalan vakitte de rahat rahat televizyon izleyip yine de daha bilge olsun diye
Birimiz pratik zekasıyla her şeyin bir çözümünü sunarken diğerimiz duygusal zekasıyla çatışmalara sağduyu ve mizah katsın diye
Birimiz tatlı delisiyken diğerimiz kırmızı üzümü zorla yedirsin (kan yapar kan) diye
Birimiz evde pineklerken diğerimiz temiz hava almak için onu dışarı çıkarsın diye
Birimiz adım atmaya çekinirken diğerimiz ona hadi yürü yaparsın manyak mısın desin diye
Galiba son zamanlarda en önemlisi de, bir çocuk eh işte olabileceği kadar farklılığı aynı evde görsün sonra dışarıda başkalarını tanıyıp çeşitliliği görünce şaşırmasın diye
Annemden şunu almışım, babamdan şunu diye uzun uzun anlatabileceği bir hikayesi olsun diye
Çocuğa daha çok seçenek sunulsun diye
Hayat daha dengeli daha zengin olsun diye.
O kadar farklı olalım ki yıllar geçtikçe birbirimize benzememiz anlamını bulsun diye... olabilir mi?

Yeni keşfettiğim bir blogda, On the Way Again'de bu akşam gördüğüm bu videoyu konu tanıdık geldiği için buraya koymak geldi içimden.

Ekran Karşısında Ağlamaktan Başka Birşey

2011-08-14T19:33:00.000+03:00

17 Ağustos depremini Gölcük'te yaşayan Emine Hanım, göçük altından çıkarıldıktan sonra Bandırma ve Balıkesirdeki hastanelerde götürülür. Açık deniz gemilerinde çalışan eşi depremden sonra Gölcüğe döndüğünde onları bulamaz. Tüm hastanleri dolaştıktan sonra bir hastanenin kapısındaki listede eşinin Balıkesirde olduğunu öğrenir. Sonra diyalizin yeterli olmaması nedeniyle İzmirde bir hastaneye gönderilirler. Yine göçük altından kurtarılan kızı Ankaraya gönderilmiştir. Oğlu Kocaeli'nde defnedilmiştir.
Deprem görüntülerini ekrandan ağlayarak izleyenlerden biri Hasibe hanım, bazı yaralıların İzmirdeki hastanelere getirildiğini duyunca arkadaşı Semra hanımla konuşur, belki kimsesi olmayanlar vardır diyerek hastalara refakatçi olmak üzere hastaneye giderler. Emine Hanımla tanışırlar. Emine Hanımın belden aşağısı tutmuyordur ve diyaliz tedavisi görüyordur. O günden sonra 21 gün boyunca nöbetleşe yanında kalır, yemek götürür, çamaşırlarını yıkar, onun oradaki kimsesi olurlar. Taburcu olacağı zaman, kızı ve eşinin yanına Ankaraya dönecektir ama yürümekte zorlanıyordur, otobüs veya trenle gidemeyeceği bellidir. O sırada bir ay önce yeni araba almış bir arkadaşları arabanın deposunu doldurur ve kapının önüne getirir. O arabayla Emine hanımı Ankaraya getirirler.
Yıllar içinde, Emine hanımın iki kızı daha olur. Hasibe ve Semra Hanım onların doğumlarına giderler. Emine hanım onların çocuklarının düğününe gider. Görüşmeye devam ederler.
İlginç bilgi ise şu, depremden önce Gölcükte büyük bir trafik kazası olmuştur ve Emine hanımın annesi uzun zaman yaralılara refakat etmiştir. Emine hanım annesinin yaptığı hayırların kendi karşısına çıktığını düşünmüş...

Bugün bu haberi Zaman gazetesinin pazar ekinde okuyunca çok etkilendim. Paylaşmak istedim. Gücünle, çabanla, zamanınla birinin yardımına koşmak bana hep imanın daha üst bir mertebesi gibi geliyor. Parayla yardım etmek nispeten kolay... Üzülmek kolay. Allah hepimize nefsimize en zor gelen yardımla yardım etmeyi de nasip etsin.

Çocuğun mu Var...

2011-08-12T01:30:00.000+03:00

Yepyeni kocaman bir kafan, dünyamızı daha değişik bir algılama şeklin var.

Normalde bir araya getiremeyeceğin kadar çok renk var. Sana dünyayı gezdirecek yeni bir bahanen var.

Yeni bir çaydanlık takımı almak için bahanen var.

Yapılmadan kalan daha çok iş, izlenecek film, alınacak hediye, aranacak eş dost, yapılacak egzersiz ve daha az enerji var. Olsun be. Yine de daha çok renk, daha çok rüzgar gülü, daha çok çiçek ve kalp var...

Az biraz daha organize bir hayat, neyin nerede olduğuna ilişkin daha çok ipucu var.

Daha çok küçük kız tokası var.

Daha tatlı uykular var.

"Çocuğun mu Var..." nedir?

Güzel Giyinmek

2011-08-10T19:22:00.001+03:00

"Kim bir Müslümanı giydirirse, verdiği elbise insanın üzerinde durduğu sürece Allah onu özel himayesiyle muhafaza eder."
Hz. Muhammed (s.a.v)

İkram

2011-08-05T15:49:00.000+03:00

Hazreti Cabir'e misafirler gelmişti. Misafirlerine ikram etmek üzere biraz ekmek, bir miktar da sirke getirdi.
"Buyrun yiyin. Ben Resulü Ekrem'in "Sirke ne güzel katıktır" dediğini işittim. Konukların, önlerine konan ikramı küçümsemesi ne kadar fena bir davranış ise, ev sahibinin arkadaşlarına ikram ettiği şeyleri hakir görmesi de o kadar kötüdür." dedi.

İhtiyaçlarım

2011-08-04T16:18:00.000+03:00

"Hatta kendileri ihtiyaç duysalar bile o kardeşlerine öncelik verir, onlara verilmesini tercih ederler."
(Haşr Suresi 59/9)

Sevdiğim Şeyler

2011-08-03T08:49:00.000+03:00

"Sevdiğiniz şeylerden infak etmedikçe hakiki hayra ve iyiliğe nail olamazsınız." (Al-i İmran Suresi 3/92)

BM Mülteciler Yüksek Komiserliği

Az Vermeye Çekinirim, Çoğunu da Veremem...

2011-08-02T09:22:00.000+03:00

"Herkes elinden ne geliyorsa; dinar, dirhem, elbise, buğday, hurma hatta yarım hurma bile versin."
Hz. Muhammed (s.a.v)

Yürüyüş

2011-08-01T15:27:00.001+03:00

Düşünün ki ailenizle bir yürüyüşe çıkıyorsunuz ve gideceğiniz yere varmadan, yolda ailenizden en az bir kişinin mutlaka öleceğini biliyorsunuz. Ama yürüyüşe çıkmazsanız hepiniz öleceksiniz. Bir kaç eşyanızı ve çocuklarınızı alarak başlıyorsunuz sıcakta yürümeye... Yolunuz 500 km.

"Doğu Afrika’yı etkisi altına alan kuraklık Kenya, Somali, Etiyopya, Cibuti ve Uganda’da hayatı olumsuz etkilemeye devam ediyor. Özellikle Somali’de durum içler acısı. Ülkenin güney bölgelerinde yaşayan halk, buraya yardım ulaşmadığı için ölümle burun buruna yaşıyor. Her şeyi göze alan aileler ise 500 km yol yürüyerek başkent Mogadişu’ya göç ediyor. Ancak bu yolculuk aileler için adeta bir ölüm yürüyüşü oluyor. Yürüyüş boyunca yaklaşık her aileden 1 kişi yolda hayatını kaybediyor. Kuraklık, açlık ve sıcaklık her zaman olduğu gibi yine en fazla çocukları etkiliyor. Bölgede salgın hastalıklar da yayılmaya başlıyor."

Kızılay
İhh

Evren, diğer yardım kuruluşlarını da bulmuş, lütfen tıklayıp okuyun.

Yalınayak

2011-07-24T14:12:00.001+03:00

Merdivenlerde, kapı önünde oturarak, çay içip dağlara bakarak, akşamları kapının önünde otlayan atları inceleyerek, atlarla uzun ve tefekkürlü gezilere giderek geçti günler. Tarlalardan, ormanlardan, dere kenarlarından göle doğru...

Bu kez ata binerken besmelenin ardından bir de özür eklemek geldi içimden, ey güzel at kusura bakma, o gelişimde 55 kilo filandım şimdi 67 kiloyum, ama sonradan duydum ki insan ağırlığı at için hiç bir şey değilmiş, biraz rahatladım.

Ayşe, terlikleri kah elinde kah ayaklarında tüm bahçeyi, merdivenleri, çeşme başlarını gezdi. Özgürlükten nutku tutuldu. Çıplak bembeyaz ayaklarıyla çimlere bastıkça o benim içimde bayramlar oldu. Geceleri hamakta biz yanında sohbet ederken onu salladık, sıcacık bir şala sardık, uyudu. Delice koşturdu. İyice yoruldu.

Ayşe doğdu doğalı en uzun süreli dinlenme ve endişesizlik halini nerede tattın deseler burasıdır. İki haftada bir gitmek isterim. Öyle geniş öyle rahat ve güvenli bir alan var ki o "saldım çayıra" meselesi burada vücut buluyor sanki. Anne baba dostu.

Yolların Açtığı

2011-07-23T03:36:00.003+03:00

Yola çıkmaktan hep değişerek hep düşünerek çıkmak kaderimiz. Böyle yazılıyor. Yine bir sürü şeyler düşünme fırsatı oldu bu yolculuk. Başka insanları tanıdıkça, dünyayı başka açılardan gördükçe, yeni alemlere baktıkça, eski yerlerden geçtikçe içeride bir tıkanıklık açılır gibi oluyor.

Atları özlemiştik. Önceki gidişimizde Ayşe yoktu. Şimdi onunla da paylaşmak için yola çıktık. Yol güzeldi. Çocuk, çocukluğunu da yaptı yolda ara ara ama hayattayız... Çıplak ayaklı, salıncak ve at üstündeki günler serin, ferah, çok güzel geçti. Şimdi yapacak ne var diye sormadan akıp giderek yaşadık. Öyle bir yer ki para harcayacak yer yok, ata binmekten başka yapacak bir şey yok. Bir ara hamakta sallanan Ayşe'nin ayaklarına kim bilir kaç dakikadır bakıyor olduğumu fark edip şaşırdım kendime. Öyle çok günler geçiyor ki hep yaparak

ama tam yaşamayarak...

Kristal Küre

2011-06-30T23:30:00.000+03:00

Aşağıdaki yazıyı, Altınoluk Dergisi'nde, Ali Rıza Temel'in Zenginlik mi Esaret mi? yazısından aldım.

Anlatıldığına göre Atinalı Sokrat’a: “Neden üzülmüyorsun” demişler, o da: “Çünkü ben kaybedince üzüleceğim şeyleri edinmiyorum” diye cevap vermiş.

Yine anlatıldığına göre adamın biri Roma İmparatoru Neron’a yapımı ilginç, değeri yüksek kristal bir küre hediye eder. Hediye, bir topluluk huzurunda İmparator’a sunulur, aralarında o çağın Filozofu da bulunmaktadır. İmparator kendisine sunulan hediyeden büyük bir memnuniyet duyar. Huzurundakiler de hediyenin güzelliği üzerine çok şey söylerler. Bu sırada İmparator Filozofa dönerek: “Bu kristal küre hakkında ne dersin” diye sorar: Filozof: “Bu küre sizde gizli bir ihtiyacı ortaya çıkarmış ve sizin de bildiğiniz büyük bir musibete işaret etmiş bulunuyor” diye cevap verir. İmparator: “Bu nasıl olur?” deyince. Filozof: “Kristal küre kaybolsa bir benzerini elde etme imkanı bulunmadığından bu durum sizde onun gibi bir küreye sahip olma ihtiyacını doğurur. Şayet bir kazaya uğrayacak olursa ondan mahrum kalma sizin için büyük bir musibet sayılır” demiştir. (Kindi, Felsefi Risaleler. sh. 295-296. Tercüme. M. Kaya)

Oyuncak Tamirhanesi

2011-06-28T11:44:00.001+03:00

Uzmanlıklar çağında yaşıyoruz. Ivan Illich'in deyimiyle 'kabiliyetsizleştirici uzmanlıklar çağı'nda hem de... Her konuyu 'uzman'lara bırakırken, fıtratın sesi de, vahyin sesi de duyulamıyor kulaklarımızda. Bunca gürültü arasında, kendi iç sesimizi dahi duyuramaz haldeyiz.

İnsanı tanımak, bir 'uzmanlık' konusu değildir. Kendi iç sesine ve vahyin sesine beraberce kulak veren kişi hayatın anlamı, aile, çocuk, insan-insan ilişkileri konusundaki temel doğruları pekala kavrayabilir!

Her faninin bir eceli olduğu gibi oyuncakların da bir ömrü var. Bozuluyor, yıpranıyorlar. Çocuklar bozuk oyuncaklarının tamir olabilmesini arzu ediyor. Bu durum karşısında ailelerin tepkisi ise "üzülme, yenisini alırız" oluyor. Ama çocuklar aynı görünüme sahip bir oyuncak istemiyor, kırılmış, yıpranmış, bozulmuş da olsa kendi oyuncaklarını istiyorlar. Çocuk ruhlardaki bu sapasağlam duygu, bu vefa, bu dostluk zarar görsün istemediğim için hep bir oyuncak tamirhanesinin hayalini kurdum ve hâlâ kurmaya devam ediyorum.

Çocuklar bir nesne olan oyuncakla bile özne ilişkisi kuruyor. Biz ise insan ilişkilerini nesne ilişkisi şeklinde kuruyoruz. Çocukların oyuncaklarının tamiri mümkün olabilse en azından büyüklerin oyuncaklarını tamir için çaba sarf ettiklerini görebilseler, dostluklar, arkadaşlıklar, kardeşlikler, evlilikler bu kadar kolay yıkılmayacak belki. Bozulan oyuncağının tamirine değil, yenisine yönlendirilen çocuklar, bugün bozulan dostlukların tamirine değil yenisine yöneliyor.

Bediüzzaman, uzun yıllar kullandığı tahta kaşık kırılınca, kaşığın hoyratça çöpe atılmasına razı olmuyor. "Şu kadar yıl bana hizmet etti" diyerek toprağa defnini istiyor. Bu incelikte gördüğümüz üzere bizim eşya ile kurduğumuz ilişki insan insana kurduğumuz ilişkiyi de belirliyor. Çocuklar oyuncaklarının tamirini isterken küçük kalplerinde büyüdüğümüzde de korumamız gereken büyük bir hakikati taşıyorlar.

Parçalar, Zaman Gazetesi'ndeki Metin Karabaşoğlu röportajından alıntıdır.
Metin Karabaşoğlu'nun Oyuncak Tamirhanesi için tıklayın.

Miraç kandiliniz kutlu olsun. Mucizelere kucak açmalı...

Parklar ve Bahçeler

2011-06-27T11:47:00.000+03:00

Yaz versiyonumuz başladı. Geçen hafta seminer vardı. Seminerler daha çok olsun isterdim. Yine bir sürü oyun oynamak durumunda kaldık ve her yeni gelen hoca iki adet icebreaker veya warmer yapmadan rahat etmediği için grup kaynaşmalarımız mevcuttu. Allahtan, aynı okuldan Nihan da vardı, yabanilik çekmedim. Bu arada Nihan'la okulda konuşmadığımız çok şey konuştuk. (Ayrı grupların insanlarıyız, başka, daha samimi olduğumuz arkadaşlarımız olduğundan) Hem derste hem dışarıda. Seminerle, ingilizceyle, öğretmenlikle, amerikayla (eşi amerikada yaşamış, ikimiz de çok istiyoruz gidip gezmeyi), genel durumlarla ve hatta bol bol çocukluğumuzla ilgili. Konuşmanın hiç düşünmeden akıp gidiverdiği çok az ilişkimiz var. O yüzden insan bunu buldu mu ne kadar mutlu oluyor.

Yine bol bol çay, kahve. Yakınımdaki insanların hep çocuksuz olması ne ilginç. Aslında güzel. İnsan sürekli çocuk muhabbetine maruz kalmıyor. İstediğim zaman anne blogu okuyorum veya çocuğumdan bahsedeceksem illa, burada bahsediyorum. Baymayalım ve bayılmalım.

Temizlik, Ayşe uyudukça uğraştığım bir yeraltı faaliyeti haline geldi. Halıları gönderdik, bu perşembe geliyor:) Dışarılara daha çok açılmaya başladık. Parklar bahçeler genel müdürlüğü. Parka giderken yanıma bir şeyler alıyorum. Kitap, telefon, termos bardak, selpak, atıştırmalık, su, ıslak mendil, Ayşenin kovası küreği...

Bu işler, çocuk büyüdükçe kolaylaşıyormuş. Parkta kendi halinde oynama zamanları başladığından beri öyle mesudum ki. O oynarken kitap bile okuyorum. Başka çocuklar varsa okuyamıyorum çünkü her an bir şeyler olabiliyor.

Ayşe'nin sürekli oynadığı arkadaşları olmaya başladı. Bu eve ilk taşındığımızda buranın çocuklara ne kadar uygun olduğunu hiç düşünmemiştik. Şimdi evimiz bize dar gelmesine rağmen taşınma fikri bile hüzün veriyor. Komşularımız iyi insanlar, bahçede kocaman ağaçlar var ve gölge oluyor. İki tane piknik masası ve hemen kapıdan çıkınca bir park var. Bir de giriş katında otursak tam bahçeli ev gibi olacakmış. Çimenler güzel, çiçekler güzel. Çocuk sesleri güzel. Tanıdık yüzler görmek ve selamlaşmak güzel.

So can you understand?
Why I want a daughter while I'm still young
I wanna hold her hand
And show her some beauty

Arcade Fire'dan gelsin. The Suburbs.

İyi Adamlar...

2011-06-19T07:17:00.002+03:00

Sevgili Kızım
Sen büyüyünce belki konuşacağız bunları ama unutmadan sana babanla ilgili bir kaç şey yazayım dedim.

Bundan 10 yıl önce bir sonbahar günü o zamanki en iyi arkadaşımla buluşup Kuğulu Park’a yürürken demiştim ki ona: “Ben seni seviyorum. Bir arkadaştan çok daha öte…” 24 Eylül’leri bu yüzden kutlarız biz. O gün, kendi sevgilimi seçerken, senin babanı seçtiğimin farkında değildim. İyi ki o da beni bir arkadaştan öte seviyormuş:)

Baban ağlayamaz. Sebebi duygusal mı, fizyolojik mi bilmiyorum, yapamaz işte. Gözleri kızarır en fazla. Sonra bir gün ağladı baban. Sen doğduktan hemen sonra göğüslerim yara olduğu için seni emziremiyordum ve çok üzgündüm. Eve geldiğimiz gündü. Ben yatağın ucunda oturmuş, ümitsizce ağlarken kapıda durdu; bana baktı; gözleri doldu; sonra gelip yanıma oturdu; bana sarıldı ve hıçkırarak ağlamaya başladı. O arada bir şeyler söylüyordu ağlarken ama şimdi hatırlamıyorum. Birbirimize sıkıca sarıldık. Dünyada başka kimsemiz yokmuş gibi. Biz yeterince sıkı sarılırsak her şey düzelirmiş gibi sarıldık. O an acım ve üzüntüm hafiflemedi belki ama kendimi güvende hissettim. “Böyle süremez ya” dedim. “Düzelir…”

Babana baktığımda, bu duyguyu sana çokça yaşatacağını düşünüyorum. “Düzelir” duygusu. Onunla konuşmak hep iyi geldi bana. Sana da iyi gelecek. Allah ömür verirse, sırtını dayayıp dinlenmek istediğinde baban bir ağaç gölgesi gibi hep orada olacak. Kolları, sen kanatlanıp uçana kadar seni sarıp sarmalayan bir koza olacak.

Geçen hafta ona bir çocuk kitabı hediye ettim: “Babam Bir Dev”. Çocukça ışıldadı gözleri. Sen şimdi küçüksün, hayal ettiği gibi tadını çıkaramıyor sana kitap okumanın ama onu asıl sevindiren kitabın adıydı bence. Senin için bir dev olma fikri. Senin ona hayran olman… Baban, her hediyeye içtenlikle sevinen biridir ama ilk kez bu kadar kocaman sevindiğini gördüm. Çünkü bu onun babalıkla ilgili ilk hediyesiydi.

Baban, oyun arkadaşın, aşçın, şoförün, muhasebecin, şarkıcın, palyaçon, fotoğrafçın veya “altını değiştirebilen” bir adam olacaktır olmasına, hem de hakkını vererek hepsinin. Ama en önemlisi ben hayata veda edersem (anneler hep düşünür ya:) sana en iyi bakacak kişi olacaktır. Merhametli, duygulu, sıcak… Güzel adamdır senin baban… Bir babanın çocuğuna vereceği en güzel hediye, çocuğunun annesini sevmesidir. Benim için hep çok iyi bir sevgiliydi. Bu yüzden iyi bir baba olacak senin için. Şimdi iki kişi olduk onun güzel kalbinde. Ve ben şunu öğrendim sen doğunca. İyi adamlar, baba olduklarında daha da iyi olurlar.

Yukarıdaki Fotoğrafta: Ayşe babasının omzundan dünyaya bakıyor. Küçük bir kız için ne kadar korunaklı bir yer...

Aşağıdaki fotoğrafta: Ayşe büyümüş. Babasına çiçek veriyor.

Bu yazı 12 Ocak 2010'da Annelerin Dünyası'nda yayınlanmıştı.

Duha

2011-06-16T15:19:00.001+03:00

Andolsun kuşluk vaktine
Ve sükûna erdiğinde geceye ki
Rabbin seni bırakmadı ve sana darılmadı
Gerçekten ahiret senin için dünyadan daha hayırlıdır
Pek yakında Rabbin sana verecek ve sen de hoşnut olacaksın
O seni yetim bulup da barındırmadı mı?
Şaşırmış bulup da yol göstermedi mi?
Seni fakir bulup zengin etmedi mi?
Öyleyse yetimi sakın ezme
El açıp isteyeni de sakın azarlama
Ve Rabbinin nimetini minnet ve şükranla an

Duha Sûresi

Dua Kardeşliği'nde dua isteği var.

Unutsam Eşyanın Gürültüsünü - 3

2011-06-15T08:49:00.011+03:00

Önceki yazılar için 1 ve 2'yi tuşlayın. For English press 9.
Sürekli karışıp duran çekmeceler ve dolaplar için çözüm: Kutular. Tokalar, faturalar vesaire için kapaklı ve şeffaf kutular.
Bu işler iki haftaya yayıldı. Ayşe yanımdayken yapamayacağım şeyleri o uyudukça ve babasıyla gezmeye gittikçe yapabildim. Şimdi yazıyı okuyunca sanki iki saatte yapmışım gibi oldu:)
Şimdi gelelim asıl meseleye. Diyelim bu işler bitti. Perdeler yıkandı. Ki benim perdeler yıkanmadı, halılar da. Evi bile henüz süpüremedim ve bu yazıları yazabilmemin sebebi de aslında ağrıyan dizim. Dinlenmem gerekiyormuş. Doktor dedi. Yoksa ben gayet hızımı alamamıştım. Mesele şu, yani evi gıcır gıcır yaptık diyelim. Her iş bitti diyelim. Malesef ruhu yok daha. Eve çok melek gelmesi lazım. Eve çok misafir gelmesi lazım.
Eve hal lazımmış. Günler önce Nagihan'ın haber verdiği şu yazıdan sonra hatırladım, Evim dergisiyle hallolmuyor hal işi.
O yazıdan: "Sükûneti barındırmayan ev, hakikati misafir edemez."
"Kur’an-ı Kerim başta olmak üzere, tefsir ve hadis külliyatlarının, Peygamberimiz ve sahabenin hayatlarını anlatan eserlerin, Mevlâna, Yunus Emre gibi Allah dostlarının insanın içini ısıtan, kalbini çepeçevre saran kitaplarının evimizde bulundurulması ve okunması..."
Besmele ve selam ile girilen ve çıkılan bir ev, barındırdıklarına huzur ve mutluluk verecektir.
Başlık yine o yazıyla haberdar olduğum Akif İnan'ın bir şiirinden. Nagihan'a teşekkürler.
Biz şimdilik dışımızı düzenledik. İçimizi de düzenleyebiliriz inşaallah.

Bitti

Unutsam Eşyanın Gürültüsünü - 2

2011-06-14T08:48:00.001+03:00

hayallerimi süsleyen o boş rafa kavuşmanın neşesi tarif edilebilemez

Yazının başı için tık
Hiç acımak yok. Hiç ihtimal yok. Bir gün lazım olur yok.
Plastik çekmeceler var ya beşli. O, çamaşır makinesinin yanında. Üzerinde bir sürü şey. Çekmeceleri boşaltıp deterjanları ve temizlik bezlerini yeniden yerleştiriyorum. Yarım kalmış yumuşatıcıları aynı kutuya boşaltınca üç çekmeceye dağılan şeyler aslında bir çekmeceye sığıyormuş.
Mutfak dolaplarında poşetlerde duran bakliyatların hepsi için bir kaç tane şeffaf plastik kutu alıyoruz.
Bey cebindeki bozuk paraları anahtarı vs koysun diye evde çeşitli duraklara kutular sepetler serpiştiriyorum. Öyle ki basket bile atsa birinden birine denk gelir.
Bazen başka bir ev görünce masraf yapmadan ve pek çok şeyden kurtularak düzenli bir eviniz olabileceğini, olduğunu fark edersiniz. Misafirliğe gitmekte fayda var. Bakış açınız değişebiliyor.
Üniversitedeyken film arşivi yapmak, kütüphanen olması gibi şeyler büyük hayaldi. Çocuğumuz olana kadar biriktirdiklerimizin şunu okudum, bunu izledim demekten başka işe yaramadığını zaten fark ediyorduk bir iki yıldır. Yani ömür öyle kısa ki her kitabı iki kere okuyup aynı filmi iki kere izlemiyoruz.
Çocuklu hayatta insana evde en çok lazım olan şeylerden biri boş, geniş alan. Hem çocuğun koşturması için, hem de az bile olsa oyuncak dağıldığı zaman zaten bir göz yorgunluğu oluyor. Bari, ortada duran diğer şeyler üstümüze gelmesin.
Ayşenin odasında dolapta duran kocaman abajuru kaldırıyorum. Hediye geldiği için fazladan yeni bir tane almıyorduk ama kolayı varmış. Şimdi prize direk takılan ufak gece lambalarından bulmak lazım.

Devamı var...

Unutsam Eşyanın Gürültüsünü

2011-06-13T11:52:00.000+03:00

Temizlikle ilgili bir yazı.

Bir arkadaşımın evine ilk kez gidiyorum. Henüz çocuğu yok. Ev öyle boş, öyle sakin ve rahatlatıcı ki. Ama deli kadın düzgünlüğünden bahsetmiyorum. Yerli yerinde, temiz, ferah. Bu misafirlik/gezme bende bir aydınlanma başlatıyor. The Awakening.
O zaman diyorum ki "tamam, toplanıyoruz"
Salonda bir konsol hayal edin. Onun üzeri tamamen kitapla kaplı. Dosyalar ve kağıtlarla. Konsolun içinde kullanmadığımız tencere ve borcamları evden çıkarıyoruz. Kitapları oraya diziyorum.
Salonda bir yemek masası hayal edin. Üzerinde yemek yenmiyor sadece kitaplar, kutular, çantalar var. Onların hepsini yine konsolun içine yerleştiriyorum.
Vestiyerin çekmecelerindeki eski kilit, anahtar, vida, dübel koleksiyonunu kaldırıp yerine bir iki ayakkabı koyuyorum. Yer genişliyor.
Mutfak dolaplarının içini boşaltıp Ayşenin mama kaşıklarını, biberonlarını ve ihtiyaç duymadığım ne varsa atıyorum.
Bu karar, üstüste yığılan tencere tavalar için ekstra bir raf olarak bize geri dönüyor.
Tupper cumhuriyeti için ayrı bir raf açıyorum. Hepsinin kapaklarına ayrı bir sütun açıyorum.

Devamı var...

Noise forgets goods

2011-06-12T08:48:00.028+03:00

Evet İngiliz arkadaşlar için de böyle bir güzellik yaptık. Google'a sizler için çevirttik (Yazıya link veren yer 15 haziran 2011 tarihli yazı ve türkçesi de şurası.) yani / I mean Turned to Google for you!
He described the joy of decorating my dreams of reaching the empty shelf edilebilemez For per-clicks at I do not feel sorry for. I do not have chance. One day I will not have to. There are plastic or five drawers. He is next to the washing machine. A lot of stuff on it. Detergents and cleaning rags again putting empty drawers. Softeners unfinished in a drawer in fact the same things in the box boşaltınca sığıyormuş scattered three drawer. Kitchen cabinets, plant and equipment bags for all pulses take a few clear plastic box.Mr. coins in his pocket the key boxes, baskets, etc. sprinkling koysun he stops at home. So much so that even takes his basket corresponds to one of one. Sometimes the sight of another home without charge of many things and get rid of your house may be on a regular basis, you'll notice that. Visitor who have money to go. Your point of view may change. University to make the movie archive, library, stuff like that big dream.Biriktirdiklerimizin See boy, until I read, I watched it anyway else to realize we were not working out a few years. In other words, life is so short to read every book twice, not track the same film twice. One of the things people need most in life at home with children is empty, wide-area.Both the child koşturması, as well as a less eyestrain, even when it is already happening distributed toys. Bari, standing in the middle the other things come upon us. Aysen standing room, closet, pick up a huge abajuru. Gifts for the extra new one did not come, but there was easier. Now we need to find a wall outlet directly attached to a small night lights.

Güne Selam Söylediler Yaz Bulutları

2011-06-08T23:40:00.000+03:00

Şimdi artık yaz geldiğine göre biz yine bozkırda olacağız. Ortalığın sararmasına az kaldı. Gökyüzü yine bolca beyaz, sadece arada bir mavi ve bulutlu olacak belki.
Börtüler ve böcekler sokaklara döküldü. Ağaçların altında oyalanıyor sinekçikler. Yaz telaşındaki karıncalar hepimizin yerine koşturuyor gibi. Karpuz ve üzüm selam verdi. Şapkalarımızı takalım, öğleden sonraları bahçeye inelim, diğer çocukların arasına karışalım diye... Yaz geldi. Tüller! Uçuşabilirsiniz artık. Yaz sergisi herkese kutlu olsun.
Şu şarkı ne güzel değil mi?

Yaz Bulutları

Güne selam söylediler
Yaz bulutları
Yüzleri göründü yeni sevdaların
İlk ışıklar giriyor pencerelerden
Kurtuluyor günlerim uzun gecelerden
Eski bir sevgilinin dönüşü gibi
İki bulut arasında çırpınan yıldız
Şimdi bu dar yerlere
Sığılmaz gibi
Düz maviler olmalı
Uçsuz bucaksız
Şimdi aşk zamanıdır
Böyle durulmaz
Bir sıcak el uzanır
Tutmasam olmaz
Aldanır içimdeki bahar dalları
Bir deli rüzgar eser
Sevmesem olmaz

Söz-Müzik: İlhan Şeşen

Dinlemek için tıklayın.

Çocukluk Fısıltıları / Hiçbir Şey İçin Geç Değil

2011-06-07T08:00:00.001+03:00

Görür görmez kızımı hatırlatan küçük misafir. Çocuklar bulup okula getirmişler. Sınıflardan yazılılar sebebiyle atıldıktan sonraki durağı öğretmenler odası.

Doğadaki Son Çocuk kitabını okumaya başladım. Şu anda hissettirdiği şey, koşup bir ağaç eve saklanma isteği... Sonra, Yabani Çiçekler diye bir kitap buldum. Çiçek resimleri ve bilgileri var. Aynı şeyin ağaçlısını da okumak isterdim. Ağaç yapraklarını kitapların arasında saklamaya başladım yeniden. Son zamanlarda öyle çok şeyler öğrenmek istiyorum ki. Sanırım Ayşe'nin bir gün beni bazı şeylerden (ağaç isimleri, çiçek isimleri, dünya ve ahiret halleri) sınav yapacağını düşünerek ona karşı mahcup olmamayı hedefledim. Okumalara doymuyorum sevgili günlük.

Cumartesi günü okuldan bir arkadaşımda toplandık. Orada konu bir şekilde "hiç bir şey için geç değil" fikrine geldi ve uzun zamandır düşündüğüm bir şey olduğu için de etkilendim. 50 yaşında keman çalmaya başlayan bir tanıdıktan geldik sanırım o noktaya.

Gerisini getiremediğim Kuran çalışmalarımı düşündüm. Sonra bugün bir arkadaşımın küçük kızının altı yaşında ilk hatmini yaptığını duydum. Aslında bu bana ne kadar geciktiğimi anlatmalıydı ama direndim. Allah insanın aklını başında tuttuğu sürece öğrenmek öğrenmek ve ilerlemek için geç değil. Başla. Ama önce inan yeter ki. "Allahın izniyle herşey kolaylaşır."

Arkadaşımdan eve gelince temizliğe başladım. Temizlik de sonuçta bir eşiği atlamak değil mi?

Ne kadar çok huyumuz, alışkanlığımız, bağlandığımız fikrimiz var, özellikle kendimize dair fikirlerimiz... Onları oraya anne-babamız-öğretmenimiz koydu belki ama biz şimdi alıp yenisini koyabiliriz. Kendimizden başka kimse bağlamıyor elimizi kolumuzu.

Küçüklükten beri evden fazla uzağa gidemedim. Bir kaç kere belki. Çok sıradışı, çok önemli zamanlarda gittim ama bir gezi olurdu, veya birileri bir yerde toplanırdı, annem belli ki gençlik enerjimle nasıl başa çıkacağını bilmediğinden, vesveseli bir koruma içgüdüsüyle, "içimde kötü bir his var" diyerek gitmemi engellerdi. Yıllardır ne çok yere gitmeden önce benim de kaç kere "içimdeki o kötü hissi" yokladığımı ve kendime korkacak bir bahane bularak kaç toplantıya, geziye gitmekten vazgeçtiğimi hatırlamıyorum.

Bunlar öyle keşfedilecek kocaman kıtalar değil belki siz okuyunca ama benim için öyleydi. Bunca yıl neden böyle yaşamışım, neden değiştirmeye kalkmamışım, neden bunu kanıksamışım ki diye daha yeni kafamı kaldırdım ve soruyorum kendime.

İnsanın çocuğu olunca ne kadar çok şey çıkıyor su yüzüne... Ve ne kadar kolaymış aslında adımlar atmak.

Sadece arkandan çekiştiren o çocukluk fısıltısına aldırmadan devam etmek gerekiyormuş. Seni sen yapan çok şey var, onları korumak çocukluğundan. Ama kendini gerçekleştiren ne kadar çok kehanet varmış geride bırakman gereken. Yapabilirim'ler, değiştiririm, giderim, devamını getiririm, öğrenirim Allah'ın izniyle demek onların yerine.

Ağaç isimlerini öğrenemem, o çok biyoloji konusu, ben edebiyatçıyım gibi etiketlerden sıyrılarak. Bu yaştan sonra Kuran öğrenemem, hem ben çalışıyorum, her gün okuyamam fısıltısını duymazdan gelerek... Veya "sosyal değilim" çıkartmasını yakandan sökerek... Pek çok şey mümkün.

İnsan çocuğuyla beraber büyüyor filan diyoruz ya, böyle bir şey olsa gerek. Çok anlamlı bir yolculuk.

Annelikte Bir Duruş Olarak 'Across the Universe'

2011-06-04T00:18:00.001+03:00

Aşağıdaki videoda annelikteki genel duruşum özetlenmiş. Genelde yemeklerin dökülmesi, beniiim! diye ağlamalar, babayla fazla gürültülü oyunlar ve zamanında uyumama gibi durumlarda geçerlidir. Klipteki kadar olmasa ve kaos ortamlarındaki sükunetim zaman zaman vurdumduymazlıkla karıştırılsa da böyledir:)

Nasıl oluyor derseniz:

Kendinize düşünüp kafaya takacak başka bir şey veya

Sizi ayakta tutacak bir inanç, ilgi alanı, hayal, kitap bulmakla ilgisi olabilir.

Yapım böyle olabilir. Eskiden beri kalabalık, aksilik ve gürültü çitinin öte yanına atlayıp olayı dışarıdan izleyerek fırtınanın dinmesini bekleme oyunu oynarım.

Sanki o kaosta insan susarsa görünmez ve etkilenmez olacakmış gibi gelir. Bazen kaosu bitirecek olan şey bir çığlık da olsa. (Zaten bazılarının sesi öyle gür de değildir.)

Az ve öz konuştuğunda olaylara müdahalesi daha kolay ve etkili olacakmış gibi gelir.

Olaya dışarıdan bakan birinin olması herkesin daha çok işine yarar gibi gelir.

'Eyvallah' demek 'nothing's gonna change my world' demekle aynı gibi gelir.

Romantik Şeyler

2011-06-02T17:03:00.000+03:00

Şu anda son yazılıları hazırlıyor olmam gerek. Ayşe uykuda. Sabah kahvaltıda anne-kız tabağı yaptım ilk kez. Şöyle oldu:

Sonra bir başka Çocuğun mu var... karesi. Çocuğun mu var, süslü süpürgen var.

Yağmur öğleden sonra yine başladı. Şuralarda meyve bahçeleri olsaydı ne güzel olurdu diye düşündüm. Son günlerde pek romantiğim. Servisle eve dönerken kendimi filmde filan sanıyorum. Kamyonlara, plastik fabrikalarına ve kargo arabalarına da yol kenarındaki papatyalara, gelinciklere baktığım gibi bakıyorum niye bilmem, bir eve dönüş klasiği... Merhaba Lider Plastik? Sizi seviyorum papatyalar! Ayşecik miyim neyim?

Tatil versiyonum kendini hissettiriyor. Aklım fikrim böyle işlerde. Leyla gibi. Okunacak ikiyüz kitap, yapılacak bir sürü güzel şey var sanki. İnsana yaşama hevesi verecekseniz vaktini daraltın:)

Ama şu Joe'yu bir dinleyin, tarlalardan geçip gidiyor gibi hissetmiyor musunuz siz de?

Bayındır Barajı'nın oralarda Centilmen diye bir yer var. Bir kaç keçi, koyun, tavuk, ördek filan var. Değişik bir yer. Atlar var. Sadece manejde gezebiliyorsunuz. Piknik için küçük kulübeler yapmışlar. Küçücük evler gibi. Pencereleri, içinde divanı ve bir masası olan özel kulübeler. Bir masalık bahçesinde de masa ve sandalyeler var. İsterseniz orada da oturuyorsunuz. Değişik.

Dün okulda boş saatlerimiz vardı. Şiir okumaya başladık iki arkadaşımla. Eskiden beri sevdiğimiz şiirleri arayıp bulduk internette. Bir taraftan da bu liseli hallerimize güldük. Üçümüz güçlerimizi birleştirince ortaya şu şairler çıktı: Kavafis, e.e. cummings, İlhan Berk, Cemal Süreya, Cahit Zarifoğlu, İsmet Özel, Özdemir Asaf. Yıllardır şiir okumuyordum. Değişik oldu. Taa lisede bir defterime kopyaladığım bu şiir geldi şimdi aklıma. İçinde aşk olduğu kadar ölüm de var.

DURUP DURURKEN

Durup dururken içimde bir şeyler kopup tıkıyor boğazımı,

Durup dururken sıçrayıp kalkıyorum yarıda bırakıp yazımı,

Durup dururken rüya görüyorum bir otelde, holde, ayakta,

Durup dururken çarpıyor alnıma kaldırımdaki ağaç,

Durup dururken bir kurt uluyor aya karşı bahtsız, öfkeli, aç,
Durup dururken yıldızlar inip sallanıyor bir bahçede, salıncakta,
Durup dururken mezardaki halim geçiyor aklımdan,
Durup dururken kafamda bir güneşli duman,
Durup dururken hiç bitmeyecekmiş gibi bağlanıyorum başladığım güne,
Ve her seferinde sen çıkıyorsun suyun yüzüne...

Nazım Hikmet

Yaşlanmak ve ölüm üzerine yine çok düşünüyorum. Tüm bu şeyler çoğunlukla ne kadar mutlu ediyor bizi, sonra bir an geliyor, gidecekler, gideceğiz. Said Nursi'den İhtiyarlar Risalesi'ni bu yüzden yeniden okumaya başlamıştım. Bugün bitirdim.

Yaşlanıyor olmanın verdiği hüzün bence çok fazla hüzünlü. İnsanın en müthiş çaresizliği. Sonra ümit var. Yaşlanmanın, hasta olmanın kendince aslında insanı şu dünyadan alıp yüzünü ahirete döndüren bir tatsızlığı var. Ara ara bu tatsızlığı tatmasak ölümü fark etmeyiz bile. Ölümü farketmeden yaşayan insan içinse aslında hayat o kadar lezzetli değil. Herşey gibi, her beyaz telin, annelikle gelen fiziksel deformasyonun filan da gösterdiği bir şey var. Dünya el sallamaya başladı gibi. Ölümü çözmek lazım.

Said Nursi'yle dere kenarlarında oturup veya Ankara Kalesi'ne çıkıp dünyaya bakıyormuş gibi hissediyorum. Biten, giden, eskiyen ve yaşlanan her şey, başka bir memlekete gidişi haber veriyor. Orada da çok sevdiklerimiz var. O memleketle yakınlık kurmak, uzun emelleri, gençliğin, sağlığın ve güzelliğin kibrini bırakmak mümkün olur inşaallah.

Kandiliniz kutlu olsun

Nükleere Karşı Anneler

2011-06-02T00:40:00.000+03:00

Nükleer santral kazalarının etkileri korkunç. Anneleri daha bir başka ilgilendiriyor.

Bu girişimi Deniz'den öğrendim.

Şuradan bakın.

Bir Söz

2011-05-29T00:25:00.000+03:00

"Cenab-ı Hakk'ın bir kuluna en büyük nimetlerinden biri, o kuluna aczini bildirmesidir.
Bu maneviyat yolunda kazandığım belki de en büyük nimet, hatalarımı görmem oldu.
Rabbime karşı müsrifliğimi idrak ettim. Böylece kimsenin hatasını görmeye ve onunla uğraşmaya takatim kalmadı.
Hamdolsun, bütün bunların şükrü içindeyim." Musa Topbaş

Bir arkadaşım blogunda, gençken yapılacak 50 şeyden bahsetmiş. Bu alıntı da o yazıdan...

Baharda Yapılabilecek 13 Şey

2011-05-24T00:48:00.000+03:00

1. Gelincikleri bulana kadar gitmek

2. Ata binmek

3. Ağaç isimlerini öğrenmeye başlamak

4. Eşyanın yerini değiştirmek

5. Temizlik yapmak

6. Bir çiçek alıp, ona en iyi bakabilecek kişiye vermek.

7. Su kenarına gitmek

8. Acayip hayaller kurmak.

9. Uçurtma uçurmak

10. Bisiklete binmek

11. Okumak, gökyüzüne bakmak, yine okumak
12. Çocuğunu geniş ve ferah bir yere götürmek. Elini bırakmak. O koşarken ardından bakıp çekirdek çitlemek.

13. Yollarda şuna benzer şarkılar dinlemek.

Ne Güzeldir Halimiz, Halimizden Memnunuz

2011-05-22T00:20:00.008+03:00

Bu yılki yağmurlardan memnunuz Allah'ım.

Dışarıya her çıkışımız ve pencereden her bakışımız öyle parlak taze bir yeşillik ki. Kâinat kardeşlere böylece çok yakın hissediyoruz. Dünyanın canlanışı ve çiçeklenişi yavaş çekimle oynatılıyor sanki kapımızın önünde.

Bahçede çimler sık sık biçiliyor ve ortalığı ıslak çim kokusu sarıyor. Her yağmur yağışında leylaklar ve akasya ağaçları kokuyor.

Çocuklar bisikletlerini depolardan çıkarıp sürmeye başladılar. Kavak ağaçları yemyeşil oldu. Bu bir iki yılda şunu öğrendik ki dışarı çıkmak için güzel günleri beklersek daha çok bekleriz. Yağmur yüzümüze değmeli, özellikle Mayıs yağmuru saçımıza değmeli ki saçlarımız güzel olsun. Geçen gün Ayşe yağmurda koşuyordu, yanda bizi izleyen bir amca şöyle söyledi: "Kızın şapkasını çıkarın da saçları ıslansın, güzel olur".

Yağmurun geçtiği her şey temiz. Yerde daha önce hiç görmediğimiz sümüklüböcekler geziyor. Ağaçların kabuklarına tutunuyorlar. Yürürken onlara basmayalım diye daha dikkatliyiz.

Sevip beslediğimiz sokak kedilerinin tüyleri temiz ve ıslak. İnsanlar arabalarını yıkamaya götürmüyorlar çünkü yağmur yine yağacak yarın öbür gün. Böylece su israfı olmuyor...

Yağmurda insanın hislerini tazeleyen ve özgür kılan bir tılsım var. Yıkayıp geçiyor; tozu, pası, kiri siliniyor kocaman beyaz bir bezle dünyanın... Her bir can'a verdiği bir bereket var. Çiçekler ve çimenler daha cesur çıkıyorlar topraktan. Ağaçların yaprakları daha büyük, daha sevinçli. Taşların, kaldırımların arasından sıyrılıp çıkan otlar kendilerini ormanda sanıyorlar...

Brajeshwari'nin Doğadaki Son Çocuk yazısını hâlâ okumadıysanız okuyun. Bana ilham verdi. Daha çok gezmek, daha çok bahçeye gitmek ve daha çok temaşa için. Kitabı da okumak istiyorum.

*Başlık Said Nursi'nin, Kastamonu Lahikası'ndan.

Küçük Bir Kız

2011-05-15T22:30:00.000+03:00

Küçük bir kızın dualarımıza ihtiyacı var. Allah onu anne babasına bağışlasın.

Distopyalar, Kitaplar...

2011-05-15T11:00:00.000+03:00

Beni Asla Bırakma'yı izledik. Ursula Le Guin'in Omelas hikayesini hatırladım. İkisi de bence gerçek olmaya çok yakın kurgular. Ya gerçek/se olursa diye diken üzerinde izledim. Aslında tam ağlamalıktı ama ağlayamadım. İzleyin. Bilim-kurgu temelli olduğunu önceden bilseydim izlemezdim ama gözlerimi ayırmadan izledim. Bilim kurgunun gerçeğe bu kadar yakınını görmemiştim. Oturduk hiç üşenmeden Hailsham gerçek mi, böyle bir şey var mı araştırdık. Ben hala şüpheliyim, olabilir çünkü...
İnsanın uzun ve sağlıklı ömür arayışı, mutluluk arayışı aslında oraya varabilir. Hatta varıyor da zaman zaman. En çok ölmekten korkuyoruz. Ölüme bir şey yapmamız, ölümle bir şey yapmamız lazım. Bu aralar kafam bununla daha çok meşgul. Ölüm konusuyla.
Bir kitaptan altını çizdiğim bir yerleri bir daha okudum. Kendi hayatına son vermeye kalkışan bir öğrenci için hayatın anlamlı olduğuna dair bir kitap bulmaya çalışırken... Dünyaya neden gelmişiz kendimiz istemeden? O halde kendimiz çekip gidebilmeliymişiz. Bari onu tercih etme hakkımız olsunmuş.
Bazen elimde kitaplarla gezesim geliyor. Çünkü olmuyor öyle ayaktüstü konuşmak. Ali Çetinkaya olsam anlatırım. Ama değilim. Altı çizilmiş cümlelerden başkası da gelmiyor bazen insanın elinden. Ama madem kitaplar benim elimden tuttu, 16 yaşında bir kızın elinden neden tutmasın ki? Kemal Sayar'la başlamaya karar verdim. Severse Ay Terapisi'yle devam ederiz belki... Nietzsche okumuş en son. Nietzsche ve Babaannem de iyi gelebilir...

Biraz kasvetli gibi bir yazı oldu da inanın değil. Asıl normal olan, ölümden bahsetmek. 'Tatları acılaştıran ölüm'ü çokça anmak, ta ki artık korkmayana kadar...

Konferans, Animasyon / Web 2.0'den Önce Uğur'u Sevmek

2011-05-09T00:47:00.000+03:00

Mesleki bir konferansa gittim.

Şahsen, deneyimli ve sağduyulu öğretmenlerin karşısında oturup, onlar "Yaparsınız, deli misiniz?" dediği anda gaza gelmeye çok açık biriyim ve bu anları yaşamayı da seviyorum. "Onlar diyorsa yaparız yaparız di mi!" diye amigoluk yapasım var. Pek çok şey öğrendim bu konferansta bir öğretmen olarak. Yani sabah kalkıp başka bir okula gitmek bile insana ne çok şey öğretiyor. Parmak izini tanıyan gişelerden geçerek yemekhaneden yemek alıyor öğrenciler filan. Bunu öğrenmiş oldum hiç bir şey öğrenemediysem.
Konular kısaca,

1. Web 2.0 araçlarının İngilizce öğretiminde kullanımı için fikirler, faydalı bilgiler, siteler

2. Motivasyon=başarı=motivasyon (ergenleri nasıl motive ederiz?)

3. Öğretimde hikaye anlatmanın ve dramanın kullanımı (sahneye palyaço kıyafetiyle çıkan eğitmenler the Henry Brothers gerçekten çılgın biraderlerdi, bize gıcırdayan bisiklet, korna, köpek sesi filan çıkarttırdılar, içinde her şey olan ve içine kattığımız her şeyin mesela havucun bile hareketini yaptığımız hayali bir çorbayı dakikalarca karıştırıp durduk).
Bir şeyin akılda kalması için canlandırma şart. Çorbanın içindekileri hala hatırlıyorum şimdi. Drama ve eğlence, tekrarlanan kalıplar, tuhaflık ve komiklik işe yarıyor. Özellikle küçükler için eğlenceli. Benim için daha az, ben zoraki yapıyorum, çünkü yapmayan herkesi parmakla gösterip "Siz, bayan, neden orada saklanıyorsunuz?" gibi şeyler söyleyerek insanı tedirgin ediyor ve herkesin size bakmasını sağlıyorlar.

Herşeyin iyi hoş olduğu konferanstaki/eğitimdeki iki şikayetimden biri işte tam da bu, lütfen bizi hoplatıp zıplatmayın hocalar. Lütfen "şimdi bavulunuzu kaybettiniz, arayın, hah buldunuz sevinin, alın açın" gibi şeyler yaptırmayın. Ya da sadece çok isteyenlere yaptırın. Çünkü ben rahat hissetmiyorum. Biz çocuklara yaptırınca güzel ama herkes de öyle drama kraliçesi olarak doğmuyor ki. Utangacı var, içe kapanığı var. Ha insan daha rahat hissediyor bir süre sonra, açılıyorsun, alışıyorsun ama bilmem, olmasa aramam. Çünkü o ben değilim. "30 yaşımdan sonra, aa çocuklar kadar özgür, hiç bir şeyi takmadan oyunlar oynadık bugün!" klişesinden kurtulalım artık. Hani herşey dahil tatillerde olur ya havuzda animasyonlar, aklıma o sahneler geliyor.
İkinci şikayetim ise, pairwork. İkili çalıştırmayın. Grup çalışması da yaptırmayın. Az yaptırın, isteyene yaptırın. Hiç tanımadığım biriyle kelime gruplandırmak, tartışarak ortak karara varmak filan zorunda kalmayım. Çocuklar tamam. Ergenlerle bile bir yolunu buluyorum ama n'olur yetişkinlerle tanıştırıp kaynaştırmayın. Ben hayalet gibi orada oturup düşüneyim, inceleyim, not alayım. Özümseyim. Çoklu zeka diye bir şey var di mi? E bizi de öyle kabul edin. Ben de diyelim ki sessiz zekalıymışım. Böyle daha iyi faydalanıyorum:)

Bir de, bak üç oldu bu da, "Bu aktiviteyi nasıl buldunuz, sevdiniz mi, derslerinizde kullanacak mısınız?" diye her etkinlik sonrası sormayın. Hemen her sevdiğimizi "oleey, bayıldım!" diye alkışlayamayız ki. Sevdik, o ayrı ama siz sorunca sevdiğimi gizleyesim geliyor. Onun dışında iyisiniz hoşsunuz, böyle devam edebilirsiniz. Çok güzel oldu. Hevese geldim. Pazartesi günü çocukların canına okuyacağım, metindeki tüm fiillerden TPR yaptıracağım he he:)

Sonuçta beni en çok düşündüren yine, web 2.0 de olsa, web 4.0 de olsa içinde ruh ve sevgi olmayan hiç bir yaklaşımın sonuç vermediği oldu. İnsan kalbine dokunan bir eğitim-öğretim anlayışı olmadan yöntem ve teknikler de, motivasyon hileleri de kendi başlarına yeterli değil. Yeni nesil, teknolojiyi kullanmakta zorluk çekmeyen, oyun, internet, eğlence, şarkılarla öğreten öğretmenler olarak yine en çok çuvalladığımız şey bu. Sabır, öğrenciyi tanımak, gözlemlemek, evinden az buçuk haberdar olmak, anlayışla ve sevgiyle yaklaşmak. Öğrenciyi tanımak sadece "Evcil hayvan besliyor musun? Adı ne? Ne tür müzik dinlersin?" diye aynı tanıma sorularını sorup durmak değil. Gözlemlemek, daha derin düşünmek, çekindiğinde cesaret vermek, kendini aştırmak (evet gerekirse dramayla:), kendine ve başkalarına saygısını artırmak, sorumluluk vermek, yeni problemler sunarak ona yeni yaşantıların kapısını aralamak, üzgün olduğunda fark etmek, dinlemek, paylaşmak. Vakit her zaman yeterli olmasa da olduğu kadar... Araçlar, yöntemler, materyaller ve ruh, hepsi bir arada olmalı. Hayatından bihaber olduğun çocuğa blog da yazdırsan, animasyon da proje de yaptırsan, yine o iş tam olmuyor. İşin zor kısmı o. Bir eğitmen demişti: "O en arkada oturan çocuğu, Uğur'u da mı seveceğim? Evet onu da seveceğim. Özellikle onu seveceğim." Her sınıfta bu Uğur'lardan iki üç tane var:) Uğur'u da sevene kadar iş tamam olmuyor.

Bir de okul öncesi çocuklarına İngilizce öğretmek isteyen anneler için öneri: Eğer bir öğretmen kitabından yönergeleri takip ederek İngilizce hikayeler anlatmak, şarkılar söylemek/dinletmeye vakit ayırabilirseniz Minigon diye eğlenceli bir set yapmışlar, Erdil Yaşaroğlu çizmiş karakterleri. Bayıldım. Anasınıflarına İngilizce öğreten öğretmenler için yapılmış ama istenirse bireysel de bakılabilir diye düşünüyorum.

Aşağıdaki video da, konferansta izlettiklerinde beni benden alan bir "Öğretmen ne yapar/ne kadar kazanır?" videosu. Ben bir ara bir öğretmen blogu açmıştım, en iyisi şöyle adam gibi toparlayıp oraya yazayım da burada, her hevese gelişimde öğretmenlik yazısı yazmayım.

Çalışan Anne Olmak

2011-05-05T02:33:00.002+03:00

Çalışan anne olmanın sevdiğim bir yanı, kafamın eskisi gibi "ben nasıl bir anneyim, beni seviyor mu, ben yeterince seviyor muyum, ne zaman büyüyecek, ne zaman resim yapacak, konuşması gecikti mi, benim yüzümden mi?" ve benzeri sorularla meşgul olmaması galiba. Annelik biraz daha doğal ve içimden geldiği gibi ilerlemeye başladı. Doğal çünkü önceden kendimi başkalarının gözleriyle görmeye çalışırdım, daha çok karşılaştırır (mesela kocamın ebeveynliğiyle:), daha iyi olmaya zorlar, olamadığım yanlarıma daha çok üzülürdüm. Kasılır kalırdım sanki. Olmam gerekenle olduğum arasında bocalıyordum. Şimdi kendi sesimi bulmaya daha yakın gibiyim.
Enerjinin dengeli dağılımı önemliymiş. İnsan sadece tek bir şeye odaklanınca o şeye dair yanılgılar artabiliyor. Bir hocamız söylemişti bunu (Selin Alemdar). "İnsan neye çok düşkünse, o konuda daha çok yanılır". Dışarı bir çıkıp gelmek bana iyi geliyormuş. Evde geçen zamanlarım güzeldi ancak annelikten de hayattan da şimdiki kadar heyecan duymuyormuşum. Haftada üç gün çalışıyorum. İki gün de Ayşe'yle yalnız vakit geçiriyorum. Bu senenin bereketi bu galiba. Bir gün çalışıp bir gün çalışmıyorum. Evde olduğum günlerde dinlenemiyorum ama en azından aşırı odaklanmayı engelleyen bir çalışma şeklinin iyi geldiğini çok hissediyorum.
Daha yorgunum tabi. Hayatımın hiç bir döneminde akşam 10'da yatabilir miyim acaba diye heveslenmemiştim. Bazı günler yastığa kafamı koyunca, sadece kafamı yastığa koyma anını yaşayabildiğim için resmen gülümseyerek uykuya dalıyorum. O an eşsiz.
Tercihlerin önemini çok iyi anlıyorum. Bir saat boş vaktiniz varsa, o vakti nasıl dolduracağınız, yoksa da boş mu geçireceğiniz bayağı önemli şeyler anlatıyor sizin hakkınızda. Bazı şeyleri tamamen bir kenara koymak, daha anlamlı, daha yararlı, daha mutlu tercihler yapmak gerekiyor.
Annelik işe, iş anneliğe çok farklı beceriler katıyor. Okulda aldığım kararlarda ve davranışlarımda biraz da "kızımın öğretmeni ona nasıl davransın isterdim?" hassasiyeti çıktı mesela. İnce ayar yapıyor bu soru.
Kız öğrenciler için eskisinden daha hassasım. Koruma kollama hissiyatı var artık. Kız-erkek ilişkilerinden bahsetmekte daha cesur davranıyorum. Önceden o konulara giremezdim. İnandıklarımı söyleyemezdim. Aşkın ne olduğu ve daha çok da ne olmadığı konusunu konuşmakta daha sorumlu hissediyorum. Çocuklar gerçekten bilmiyorlar. Erkek arkadaşından şiddet gören ve yine şiddet görürüm diye ve üstüne bir de "seviyorum onu" diye ayrılamayan bir öğrencim de olunca artık bu çocukların aşka dair algılarının gerçekten değiştirilmesi gerektiğini daha net görüyorum mesela. Konuşuyorum. Anlatıyorum. Dinliyorum. Başkalarından yardım istiyorum. Üzerime düşeni yapabiliyorumdur inşaallah.
Okulda öğrencilerin hayatları ve evden getirdikleri her şey bana bir ebeveyn olarak daha çok ipucu veriyor. Önümde açılan yüzlerce kitap gibi çocuklar. Onları okuyarak nasıl evlerden gelen çocukların nasıl insanlar olarak büyüdüklerini görmeye çalışıyorum. Formüllerin, etiketlerin, güvendiğimiz dağların işe yaramadığını da. Örneğin kız arkadaşını döven gencin babasının matematik profesörü ve annesinin öğretmen olduğunu öğrendiğimde ufak çaplı bir şok geçirdim.
Ama kafam dokuz kat daha karışık. Not almadığım şeyleri unutuyorum. Bildiğiniz bir dua, bir çözüm var mı? Zihnimin temizlenmesine, açılmasına ihtiyacım var.
Pek çok şeyi planlı yapmam gerektiği gerçeğine alıştım. Derslere Ayşe uyurken çalışmam gerektiğini artık biliyorum. Kitaplarımı yolda giderken okuyor, müziği servisten inip yürürken dinliyorum. Az ve öz. Çalışmanın, dinlenmenin, oynamanın lezzetini izindeyken bu kadar hissetmiyormuşum. Çünkü kocaman bir gün senin ellerinde ve gerçekten sıkı bir iraden olmadığı sürece o günü bomboş geçirebiliyorsun.
Çalışan annelerin hep suçlu hissettiği söylenir. Ama benim çalışmadığım zamanlarda aklıma daha çok takılıyordu herşey. İnsan bazen çevresine bir bulut örüyor ve o buluttan kafasını çıkarıp güneşi göremiyor. Bu çok çalışırken de oluyor, hiç çalışmazken de. Allah insanı vesveseden korusun, hiç iyi bir şey değil... Çalışmaya başladığımda suçlu hissedeceğimi düşünürdüm. Hissetmiyorum. Olmaktan mutlu olduğum hal buymuş. Anneliğimin ilk aylarında işimden istifa etmeyi cidden düşünüyordum. Anneliğin ilk şaşkınlığıyla verilecek böyle bir karar, işini seven biri için yanlış olurmuş gibi geliyor şimdi. 15 ay evde kalmak, denemek için yeter de artar bile:) Evdeki son aylarımı zor geçirdiğimi itiraf etmeliyim. Okul resmen beni çağırıyordu. Kırtasiyeyi, öğrencileri, çay ocağını filan özlüyordum.
Son olarak, kaliteli zaman şeyine hala da inanmıyorum. Öyle bir şey olmuyor bende. Evdeki iki günümde biraz yakalar gibi oluyorum ama çalışılan günlerin akşamında kafa tamamen bomboş ve sadece oynamaktan keyif alan bir anne oldum dersem yalan söylemiş olurum. "Onu görünce tüm yorgunluğum geçiyor" diye söylenir hep. Geçenlerde Zeynep de yazmıştı bunu. Aynen yorgunum. Kapıda kocaman gülüşüyle bana "nanne" diyen Ayşeyi kucağıma aldığımda hala çok yorgunum. Ama sevmenin yorgunluğu olmamalı diyerek devam etmeye çalışıyorum. Olabildiğince kucağımda tutmaya çalışıyorum, hala emzirdiğim için o da sakin, sevgi dolu bir yakınlık sağlıyor. Beni bir oyuna çekerse hemen dahil oluyorum. O kadar. Olabildiği kadar çabalıyorum ama "kaliteli zaman" baskıcı bir laf. Beklentiyi fazla yükseltiyor. Kadınlar çok ve daha çok çalışsın diye birileri uydurmuş gibi.
Çocuğum olmadan önce işte daha çok sorumluluk (ve daha çok angarya) alır, daha çok kafama takardım. Eve dönerken, sorunların cebimde bisküvi kırıntıları gibi kaldıklarını düşünür ve eve dönüş yolunda ceplerimden o kırıntıları ufalayarak attığımı hayal ederdim. Böylece rahatlamaya çalışırdım. Ama olmazdı. Eve vardığımda çoğu hala benimle olurdu. Şimdi Allah tarafından yapılan bir durum, kendi çabamla değil, şöyle bir şey oluyor. Eve benimle beraber ulaşmayı başaran soruna sanki hayalimde şöyle diyorum: Bunu çözmeyi çok isterim ama seni şimdi bir günlüğüne dinlenmeye bırakıyorum, yarın başka bir gün olacak, Allah bana bunun çözümünü gösterecek, şimdi ise başka bir yere bakmalıyım, aileme. Çünkü bana ihtiyaçları var, benim de burada olmaya. Çünkü bir sorunu çözebilmek için bazen o soruna bakıp durmayı bırakmak ve başka yere bakmak lazımdır.

Resim: Jonathan Bean

Çok İyi Olmak, Bahar, Hallelujah

2011-05-03T01:04:00.000+03:00

Bugün okulda şöyle bir şey oldu:
Öğrenci: Hocam nasılsınız?
Ben: İyiyim, sen?
Öğrenci: Ben çok iyiyim hocam.
Ben: Çok iyi olmak için ne yapıyorsun?
Öğrenci: Siz de mi çok iyi olmak istiyorsunuz?
Ben: Hı hı.
Öğrenci: Hocam şöyle yapın... Yani mutlu olun. O kadar.

Niye bunu hiç düşünmedim ki:)
Bugün servisten erken inip bu şarkıyla eve doğru uzun bir yürüyüş yaptım.
Bahar dallarından muhteşem ve büyüleyici kokular yükselirken... Akşam güneşi yüzümde gezdi. Çiçekli dallara bakarak bir parkın içinden geçtim. Mutlu oldum herhalde. Çok iyi olmak böyle bir şey olabilir:)

PS: Bu şarkıyı iki buçuk senedir bıkmadan dinlemekteyim. Bon Jovi versiyonu tadından dinlenmiyor bile. En güzel versiyon sıralamasında Rufus Wainwright'la başa baş gidiyor. Anlamadığım şey şu, neden en sevdiğim melodilerin/şarkıların sözleri hep bir tuhaf oluyor? Bakınız Back to Black, Excuses, Lost...

Anne Mutfakta Şarkı Söylerken

2011-04-26T18:26:00.000+03:00

Bugün güzel bir bahar günü gibi geldi bana. Bazı günler dersim yok. Ayşe'li günler oluyor o zaman. Dışarıda gezip tozduk, basket sahasında güvercinleri inceledik. Ayşe son günlerde "manga" diye bir kelime söylüyor. MaNga mı bildiğimiz? anlayamadım. Evde kendilerinden hiç bahsedilmedi ama.
Şu anda bu satırları yazmaya hiç niyetim yoktu ama email kutusuna gelen bir mesaj yüzünden geldim. Size de gelmiştir. Çocuğunuz ne kadar stil sahibi? gibi bir şeyler diyor. Eğer yeterince stil sahibiyse (ki bunu fotoğraflarla filan kanıtlamamız gerekiyormuş) ödüller vereceklermiş. Disneyland'e bile gidebiliriz düşünün.
"Çocuğunuzun stiline güveniyorsanız, seçtiği kıyafet ve aksesuarların bir tarzı olduğunu düşünüyorsanız..." Çok tuhaf. Çok tuhaf... Güleyim desen gülemezsin. Ama ağlayamayacak kadar da absürd.

Şu şarkıyla bahar dansımızı yapalım, bugünlük böyle olsun. Türkiye'nin en stil sahibi çocuğu olan kızım Ayşe, ellerinizden öper.

Love Song

2011-04-24T00:34:00.000+03:00

Adele'e sormuşlar "ne tür müzik yapıyorsun?" diye. Demiş ki, "heartbreak soul".

Olur Ya Bir Gün Gelir Ya

2011-04-19T11:41:00.001+03:00

Şimdi şu yağmur damlaları koşturup pencereden akarken düşünüyorum. Günler iz bırakmaz gibi geçerken, çok emek, çok çaba ve hepsi neden diye düşünüp bizi bıktırırken...
Aslında çok umut var, aslında bir gün aynı şu yağmur gibi sembolik bir yağmur yağarak her şeyi tazeleyebilir, omzumuza dokunup "hadi!" diyebilir, "devam et, iyi gidiyorsun." Neden en çok ihtiyaç duyduğumuz şeyleri bu kadar az duyuyoruz. Ben de çocukların hayatında duymayı en çok isteyebileceklerini bulup fısıldayan biri olmak istiyorum. Öğretmen olmak bu yüzden güzel. Çünkü bu sözleri söyleyebileceğimiz çok çocuk var. Benim böyle bir öğretmenim olmadığı için olmalıyım. Çünkü bu sözler yorgunluğu, umutsuzluğu alır götürür. Çünkü gülümsetir. Çünkü kapımızın önünde pembe çiçekler açan ağaçların ne güzel koktuğunu bazen bize birinin hatırlatması şarttır. İnsan o kadar kör olabilir.
Hiçbir şey boşuna değil. Hiç bir çaba boşuna değil. Ürünü görmek yıllar alıyor, kimin kimde nasıl bir iz bıraktığı öyle hemen anlaşılmıyor ama herşey anlam buluyor.
Bugün çok çabaladığım işimde soyut bir ödül aldım. Hem de tam dün bir arkadaşım "sanki biraz fazla uğraşıyorsun, niye?" demişken ve bu bana kendimi aptal gibi hissettirmişken. Çünkü niyesini bilmiyorum ve yaptığım şeyi insanlara anlatıp ikna edecek kadar yaptıklarımdan emin değilim. Ödül elle tutulur ve gözle görülür bir şey değil, paraya desen çevrilmez, çerçeveletip asılmaz. Günlerdir yurtdışı eğitimlerini araştırıyorum. Eğitimler, sertifikalar almak, teknolojiye ayak uyduran öğretmen olmak bence önemli. Evet, sadece özel okullarda çalışan biriysen, işini sağlama almak veya sektörde tanınmak için. Devlette ise niye ki? Niye yapayım ki? Maaşın artmaz, kimse fark etmez, zaten hiç-bir-şey fark-etmez. Diye düşünür ve düşündürmek için de çalışırlar. Bir zümre odası açamazsın, çünkü orada ne yapacaksın, film izleyeceksin, lüzumsuz. Çizginin fazla değil azıcık dışında durmak bile, mesela her kadının kullandığı siyah evrak çantası ve kol çantası yerine (iki çanta taşımamak için) sırt çantası taşıyan bir öğretmene bile mutlaka "sen her gün ne taşıyıp duruyorsun bu kadar?" diye alaycı, sorulur. (Okulun demirbaşlarını yürütüyorum yavaştan). Bu çaba niye der gibidir bakışlar. Anormal hissedersin. Aslında sen de onların iki çantada taşıdığını taşıyorsundur ama soru aslında şudur: "sırt çantası, öğrenci gibi, ciddi değil, eski köye yeni adet?" Hepimiz ciddi olmalıyız. Ama onların ölçüleriyle. Çocuklar Numb'ı niye bu kadar çok seviyorlar? Çünkü hepimizi boğan birileri var ve çünkü daha az onlara benzemek, daha çok kendimiz olmak için mücadele veriyoruz. O şarkı insana cesaret veriyor diye seviyorlar. Çünkü o şarkı bir Heeyt be! şarkısı.
Sonra eğitime inanan insanlar var. Bu insanlardan bazıları iyi ki, önemli yerlere gelebiliyor ve gelip bizlere eğitim veriyor ki, biz de inanmaya devam edebiliyoruz. Sınavda başarının "şifre"sinin satıldığını duysa bile umurunda olmayacak çocuklar yetiştirmek gibi ütopik hedeflerimiz var.
Geçen haftaki aydınlatıcı eğitimin özeti şu: Bilgi, sevgiden sonra geliyor. Dünyanın daha çok bilgiye değil daha çok sevgiye ve şefkate ihtiyacı var. Sınıfa giren bir çocuğa öğretmen: "Hoşgeldin, iyi ki geldin, bize güç verdin, artık daha güçlüyüz" diyebilmeli. Serseri çocuklara inanmak evet öğretmenliğin şanındanmış. "Makyajını sil de gel", "Gömleğini içine sok" demeden, "hayvan (affedersiniz:) gibi kapıları tekmelemeyin" demeden de olurmuş. Öte yandan, hayatlarını olabildiğince kolaylaştırarak değil veya tam tersine zorlaştırarak da değil, onlara karşı dürüst olarak ve dürüstlüğü yücelterek, onlara kendilerini değerli hissettirerek olabilirmiş. Sevgi ve bilinçle. Sonra hakim olduğun alan bilgisiyle.
Oysa herşey çok eksik. Uzun süre işten uzak kalmış olmak, anne olarak çalışmaya başlamak, vaktin yetmemesi. Herkesin yaşadığı şeyler. Yapacak milyon şey olması ama bunları yapacak insanın yalnızca 24 saati olması. Yaşlanma ve geride kalmışlık hissi. Uzun zamandır, başka işlerle, daha teknik işlerle kafamı meşgul ediyorum. Seçilen kitap, sınav okuma, şu dersi nasıl anlatmalıyım... Gelip vardığım sonuç ise, Allah'ın rızasını gözeten veya en azından O'nun rızasına karşı olmayan her işin ya bu dünyada ya diğer dünyada iyi sonucu var. İşlerin sonucunu O'na bırakmayı da hep akılda tutmak gerek. Eğitim bu yönden de bir sabır işi. Kendini aradan çıkarabilmek, iyi sonuç alma ihtimalinin hesabını yapmamak.
Sonra, bugün geldi çattı, bu işi ancak kendi bildiğim yoldan, sevgiyle yapabileceğime dair inancım güçlendi. Eğer okul yolunda giderken bir şeye inanacaksam buna inanmalıyım dedim. Öğretmenliği öğrendiğim ilk adam babamdı. Şu yazıda ondan aldığım derslerden bahsetmiştim hatta. Duvarlarda bile sevgi olmasıyla ilgili dersi bir kez daha andım ve bir kez daha bu derse yürekten inandım.

Resim kaynağı: Deviantart

Evliliğin Kitabı

2011-04-05T10:56:00.000+03:00

Dün bir arkadaşım, "işe yarayan kitapları severim" dedi. Yıllardır nasıl tanımlayacağımı bilmediğim kitap zevkimi özetleyiverdi böylece. "Kişisel gelişim" desem tam değil, çünkü "hayal kur, başar, çalış, kazan" türü kitaplar değil, nasıl daha doğru düzgün insan olurum, kendimi ve başkalarını nasıl tanırım, kendime ve başkalarına nasıl daha faydam dokunur, nefsimi nasıl terbiye ederim (how to train your dragon:) gibi konularda okumayı seviyorum.

1. Evliliğe dair kitaplara, evlenmeden önce Senai Demirci'nin Ve Aşk Evliliğin Ellerinden Tuttu kitabıyla başlamıştım. Konuya girmeden önce belirteyim, dünya üzerinde tek satır okumadan çok iyi eş, iyi insan olan milyonlarca insan vardır, ama kimilerinin okuması şarttır. Ben, okuması şart olanlardanım. Okumak iyi geliyorsa bu kitaplar size de faydalı olabilir. Eğer hala evlenmediyseniz veya evliliğinizin ilk iki yılındaysanız Senai Demirci'nin bu kitabını tavsiye ederim. İçiniz yumuşacık olur.

2. Önereceğim diğer kitap, çok bilinen temel bir kitap: 5 Sevgi Dili. Bazı kitapları çok popüler ve çok göz önünde olduğu için okuyamayan biriyseniz bu huyunuza direnerek okumanızı çok tavsiye ederim. Eşinize durmadan onu sevdiğinizi söyleyip durursunuz veya dışarıda bir şey beğenip onun için almayı seversiniz belki ama o sadece onun için yemek yaptığınızda memnun olur. Onun anadili "hizmet davranışları"dır çünkü. Diğerleri de vardır ama bu daha baskındır. Herkesin temelde 5 tane sevgi sunma ve alma dili olduğu üzerine kurulu bir yaklaşımı var kitabın. Çok ikna olmuştum ve uygulaması da biraz pratikle mümkün. Hediye alınmasından hoşlanan birine sürekli güzel yemekler yapıp mutlu etmeye çalışmanın, havalara uçmadı diye mutsuz olmanın pek anlamı yok.

1. Onay sözleri
2. Nitelikli beraberlik
3. Armağan alma
4. Hizmet davranışları
5. Fiziksel temas

3. Bir başka kitap, Zig Ziglar'ın Hayat Boyu Flört kitabı. Adı biraz tuhaf gelse de almıştım. Cosmopolitan tavsiyeleriyle dolu olabilir diye korkmuştum ama değil. Eşleri temelde ve en derinde birbirlerine bağlayan güçlü inançlardan, sadakatten, saygı, destek, ortaklık, teselli etme, elini tutma, yanında olma gibi çok güzel değerlerden çok canlı ve gerçekçi örneklerle bahsediyor. Sıklıkla kendi evliliğinden, danışanlarından ve akrabalarından örnekler verdiği için çok akıcı, eğlenceli bir kitap. Çevremizde az duyduğumuz ama çok güçlü bir bağ kuran ortak değer ve inançların evlilik üzerindeki olumlu etkisini çok vurguluyor. Kötü gittiği düşünülen evlilikler için eşi suçlamadan önce "ben nerede yanlış yapıyorum"u sorduruyor. Bu insanın nefsiyle baş başa kalmasını, hatalarını içtenlikle sorgulamasını sağlayan bir yaklaşım. Kötü giden evlilik derken şiddet, alkolizm gibi aşırı durumlar için kendini suçlamaktan değil, can sıkıcı, "artık aşık değiliz" diye düşünülen, bağları kopmuş evliliklerde kişinin önce kendisinde neler değiştiğini araştırmasından bahsediyor. "Doğru insan olmak, doğru insanla evlenmekten daha önemli", diyor.

4. Yine Gary Chapman'ın, 3-4 yıl önce okuduğumda çocuklu çiftlere daha uygun olduğunu düşündüğüm Evliliğin Dört Mevsimi kitabı çok güzeldi. Sadece hangi mevsimde olduğunuzu saptamakla kalmıyorsunuz, o mevsimde yapılacak en uygun şeyleri de buluyorsunuz. Sabır, olumlu olana odaklanma, hayalkırıklıklarını ve eski kızgınlıkları çözme, sorunların çözümü için dua etme, bağışlamayıı öğrenme, birbirinin başarısına katkıda bulunma, farklılıklarınızdaki güzel yanları bulma ve ikinizin de yararına kullanma gibi başlıkları var. Çok faydalı buldum.

Siz de tavsiye ettiğiniz kitapları paylaşırsanız sevinirim.

Beypazarı'nda Ne Yapılır?

2011-03-30T23:22:00.000+03:00

Yol yazısına Müjgan'ın bıraktığı yorumdan sonra Beypazarı'na gidecek olanlara bir iki öneri yazmak istedim. Beypazarı'nı görmek için en güzel zamanlar Mayıs-Haziran. Bu sene olacak mı bilmiyorum ama Hıdırlık Tepesi'nde bir uçurtma şenliği oluyor, çocukların görmesi lazım. Biz ilk katıldığımızda çocuğumuz yoktu. Yine de çok eğlenmiştik. Bundan bir iki yıl sonra inşaallah Ayşe'yle beraber katılırız. Gökyüzünde rengarenk uçurtmalar, unutulmaz bir gün... Bir sürü aile, bir sürü çocuk. Piknik yapabilir veya oradaki hazır yiyecek standlarından bir şeyler alabilirsiniz.
Takıları meşhurdur. Gümüş alacaksanız fiyatlar iyi ama farklı taşlar kullanılan özel tasarımlar alacaksanız çok pahalı. Normal, boncuk bir kolye alayım dersiniz, 400 lira filan derler, şaşırırsınız. Bazı şeyler çok pahalı. Ama çok ucuza bile şık telkari küpe, kolye, yüzük takımları da alabilirsiniz.
Yemek için bahçe içinde, çimenlerin üzerinde ister yer sofrasında ister normal masalarda yemek yiyebileceğiniz Cırcırların Konağı'nı öneririm. Şehir merkezinde değil. Dev soda şişesini bulup o yola sapacaksınız. Biraz tuhaf bir tarif oldu biliyorum. Çok güzel bir bahçe. Bir arkadaşımızın düğünü de orada olmuştu. Kır düğünü için bile ideal bir yerdi.
Şehir merkezinde ise restoran olarak Taş Mektep'te oturmaktan keyif alırsınız. Yüksekte olduğu için manzarası da var. Bir başka manzaralı yer ise Halk Evinin yanındaki, şu an adını hatırlayamadığım restoran. O da bahçe içinde, güzel bir yer.
Tarihi çarşıda gezerken Halise Abla'nın yeri var. Çok tatlı bir abladır, gelenleri mutlaka oturtur, çok kalabalık değilse çay veya baklava ikram eder. Baharat, tarhana, erişte, kuru sebze, baklava gibi bir şeyler alacaksanız, temiz ve güvenilir bir yer.
Benim gibi müze gezmeyi sevmeyenler için müze gezmeyi sevdirecek bir yer var. Yaşayan Müze. Alaaddin Sokağın, yani çarşıların olduğu sokağın üzerinde. Hafta sonu atölyeler oluyor, belli bir ücret ödeyerek ebru, hat, kumaş üzerine baskı gibi sanatları yüzeysel ama eğlenceli bir şekilde öğreniyorsunuz. İsterseniz ürününüzü yanınızda götürebiliyorsunuz.
Avlusunda çok güzel aromalı türk kahvesi içebiliyorsunuz. Müzede güzel müzikler çalıyorlar. Bambaşka bir alem. Daha da güzeli, müze görevlileri sizi gezdirip bilgi veriyor. Ayrıca küçük bir dükkanı var, orada çok orijinal şeyler, yemeni, iğne oyasından yapılmış küpeler gibi farklı şeyler alabiliyorsunuz. Hayatımda gezmekten zevk aldığım tek müze:)

Yol

2011-03-27T02:41:00.000+02:00

Yol şarkıları, sabah güneşi, akşam güneşi, biraz çiçeklenmiş ağaçlar, Beypazarı yolunda en hoşuma giden manzara, yolun sağındaki şu tepe. Neden bilmem çok severim bu tepeye bakarak geçmeyi. Oysa erozyon konusunda örnek bir tepemizdir ve hoş bir çağrışımı yok. Yıllar sonra fotoğrafını çekmek de bugün nasip oldu...

Yolda iyi dinlenen şarkılardan biri Jason Mraz'den I'm Yours. Bence Jason Mraz hızlı ve yutularak söylenen kelimeleri birbirine ekleyip uzun cümlelerden oluşan destansı şarkılar yazmak konusunda bir dahi. Bella Luna'da şöyle bir söz var ki o an gelip çattığında içim bir hoş olur hep: Ben sadece bir şarkıcıyım, sense dünyasın.

Bir hayat ağacı gördüm bugün. Gümüş bir kolye ucu, biraz büyük, yapraklı dallı bir ağaç ve üzerinde yeşil, kırmızı meyveler var. Dükkandaki adam, bu hayat ağacı dedi, nasıl bir hayat ağacıdır, hayat ağacı nasıl olur?

Birkaç eski tanıdık ve öğrenci gördüm. Herkes eskisinden daha iyi göründü. Güneş çok sıcak, çok güzeldi. Eski bir öğrencimin velisinin açtığı tarhana-erişte standının orada ayaküstü konuşurken Ahmet Ayşe'ye yandaki tezgahtan karadut suyu almış içiriyordu. Biz sohbeti bitirmiş giderken kadın arkamdan tekrar seslendi. Yanına gittiğimde kulağıma eğilip "Karadut suyunu çocuğa içirmeyin" dedi. Bence bir insanın başka bir insana yapabileceği çok ince bir iyilikti. Nedendir diye sormadan hemen gittik ama en iyi ihtimalle gıda boyası filandır diye düşündük.

Bir iki yıl önce bu yollardan her gün gidip gelirdim ve yolu çok severdim. Yol, düşünceleri dağınıklar için bir kendine gelme süresi tanıyor. Kararlar vermeni kolaylaştırıyor, geride bırakmana yardım ediyor, ilerleme hissi veriyor, hayret ettiriyor ve her gün aynı yoldan geçerken ilk kez gördüğün şeyler mutlaka oluyor. Yollarda düşündüğüm, müzik dinlediğim, kitap okuduğum ve hayal kurduğum için yolları hiç hiç öğrenemedim. Yollara bakmıyorum. Yolda başka şeylere bakıyorum gibi bir şey.

Dünyamız üzerinde memleket diyebileceğim bir yer Ankara (içi:) ise diğeri Beypazarı. Yüzlerin aşinalığı güzel bir şey. Tanımadığın insanların sana "sen" demesi... Teklifsizlik. Yapay kibarlıkların olmaması. Medeniyetin daha az olması. Birinin kulağına eğilip, "o aslında organik değil:)" demesi... İnsan bazen istiyor ki birileri işime karışsın, şehrin içinde deli gibi dolanırken arabaya eğilip desin ki "şurada otopark var." Sonra bir kadın, "Senin kız niye bu kadar zayıf?" desin. Ama sen bil ki o "teyzeliğinden" söylüyor, öylesine, merhametten söylüyor. Dükkanının önünden geçerken içeri girip konuşacağın birileri olması... Memleketi olması iyi bir şey insanın. Yaşım ilerledikçe, bir köyümüz olmasını daha çok istiyorum. Ne yazık ki köy, sonradan edinilen bir şey değil.
Olsun yol yine iyi geldi. Yolları seviyorum.

Üstüne Vazife

2011-03-22T00:31:00.002+02:00

Bugün okulda temizlik yapıldı. Biri dedi ki, "Şu dolapların üstündeki kitaplar, poşetler kimin, kir toz içinde bir sürü bir şeyler?"

Sonra boş dersi vardı bir kaçımızın, meğer bir şeyler temizlemeyi, gözü ve gönlü yoran şeylerden kurtulmayı özlemişiz.

Dolapların üstü neyle doluydu? Eğitimle ilgili, sayfası açılmamış bir sürü dergi. Aynı sıkıcı derginin aynı sayısından, sanırsınız biz onu kapış kapış okuyoruz da kavga etmeyelim diye herkese bir tane, toptan yollamışlar. Şimdiye kadar hiçbir okulda gerçek bir dergiye rastlamadım. Muhakkak bir belediyenin bedava dergisi, gazetesi olur, çok resmi, tasarım ve içerik harikası dergilerimiz olur, takım elbiseli ciddi adamların fotoğrafları ve sayfalar süren röportajları olur, ama ne bileyim normalde okuyabileceğiniz bir şey olmaz. Ha haksızlık etmeyeyim şimdi, Avon kataloğu mutlaka olur.

İki yıl öncesinin Biyoloji ödevleri (ödevlerin üzerinde adı yazan öğretmen, iki yıldır başka bir kurumda başka bir iş yapıyor, gitti:), bir sürü acayip poşet, bir başka poşette unutulmuş-küflenmiş yiyecekler, soru bankaları, dersanelerin reklamları, test kitapçıkları, bozuk kasetçalarlar (evet kasetçalar!)

Devlette çalışmak böyle bir şey olsa gerek. Belki de her yerde çalışmak öyledir. Yani görev tanımınızda yoksa bir şey yapmak, o çubuk kraker ambalajını sehpadan alıp atmak hem size hem de başkalarına enayilik gibi geliyor. Elli gündür, yarısı dolu aynı pet şişeyi aynı pencerenin kenarında görürsünüz ama sahibi gelip atsın diyerek dokunmazsınız.

Çünkü orayı benimsemezsiniz. Çünkü evet çok anonimdir her şey, "devletin malı"dır, o veya bu sendikanın renksiz ve her biri bir birine benzeyen bir takvimi gider yenisi gelir, duvar saatlerinizin üzerinde "birşeyler kuyumculuk" yazar, hiç bir şey kendisi değildir, renkli değildir, kişilikli ve canlı değildir. Ama bunlar, bir şey yapmamak için bahane değildir.

Evet, çoğu şeyin "sizinle" ilgisi yoktur, sizinle ilgisi olana ve canınızı yakana kadar pek bir şeye ses etmediğiniz bir yaşam tarzı sürersiniz. Yani, buraları Ayşegül temizlemeli, bu birikmiş ödevler Almancacıların, şu tozlu kitaplar Fizikçilerin sorumluluğunda, ben karışmam diyebilirsiniz ve kimse böyle demenize şaşırmaz. Sonuçta hiç birimiz "hak ettiğimiz kadar kazanmıyoruz"a kadar getiririz lafı, bir karışan, bir şaşıran olursa:)

"Banane" demenin varabileceği yer sonsuz. Ama siz yapmazsanız başkası niye yapsın? Öğrenciniz niye yapsın? Ayşegül, kendi işi olmayan işi niye yapsın? Ne bileyim öğretmen olmak da anne olmak gibi aslında. Sorumluluk almak lazım. O yetiştirmeye çalıştığınız ideal insanı sizin olmaya çalışmanız lazım. Dediğiniz gibi yaşamanız lazım. Yaşamadığı bir şeyi anlatamıyor insan. Anlatıyor belki ama sonra öğretmenler odasına geliyor: "Bir kulaklarından giriyor, diğer kulaklarından çıkıyor, biz böyle miydik falan filan falan" diyor. "Yüz kere söyledim, anlamıyorlar" diyor.

Sınıfa girdiğinizde çocuklardan yerdeki bir şeyi çöpe atmalarını rica ediyorsunuz. O da diyor ki, “hocam onu ben atmadım ki”. "Senin yapmış olman gerekmez" demek isteyen biri, kendisi de yerden çöp toplayabilen biri değilse o laf anlamlı mı? Onlar bu tür şeyleri bıdı bıdılar olarak duyuyorlar.

Annelikte de öğretmenlikte de diğer yerlerde de eminim geçerlidir. Bir şeyi siz güzel yapmıyorsanız, üstünüze vazife olmayan bir şeylere el atmıyorsanız:

1. Başkasının yapması için bir sebep yok

2. Örnek olabilecek biri yok

Fotoğrafta sağ alta doğru, Mevlana tasvirli bir kebap salonu kartı ve ortalarda da bir yin yang uyarlaması görüyorsunuz. Çalıştığımız ortamın huzurlu atmosferini yansıtması açısından:)

Son Kartpostallar

2011-03-15T15:58:00.000+02:00

Rusya'dan

Finlandiya'dan

Postcrossing Nedir?

Nasip

2011-03-11T23:47:00.001+02:00

Yolun ortasında hareketsiz duran bir kuş için arabasını sağa çeken insanlar var. Mini mini bir kuş donmuş. Bir adam durmuş. Arabasına alıp ısıtmış. Yani acelesi olduğu halde... Hangimizin yok ki. Bugün odamızda bir küçük karga ağırladık kaloriferin dibinde. İnsanları iyilik çevresinde toplayan bir şeyler olması lazım. Merhamet çok lazım. Hepimize. Hepimizin yüreği ağzında, bir kuş yaşayacak mı ölecek mi bekledik, dersten çıkanlar odadakilere sordu: Yaşıyor mu? Kendine geldi mi?

Japonya'da çok büyük bir deprem olduğunu öğrendik. Ölüm çok yakın. Felaketler şeklinde de, çok sıradan şekillerde de gelebiliyor, sırasını kimse de bilmiyor. Şekli değil an'ı, verilen son nefes önemli. Allah güzel ölüm versin. Kendine dönükken yüzümüz, öyle.

Bugün bir hediye verdim, bir hediye aldım. Behzat Ç'yi çok seviyorum. Sevmemem gerekir pek çok sebepten ama seviyorum. Onu incelemeyi ve anlamaya çalışmayı ve "saçma sapan konuşma" demesini. Kötü adamları terslemesini ve onlara la demesini. Telefonları ha diye açmasını. Çünkü ben telefonla konuşmaktan hiç hoşlanmıyorum ve telefon çalınca aynen öyle cevap vermek isterim ama asla yapamam. Ona üzülmeyi ve kızmayı seviyorum. Gerçek hayatta karşıma çıkmasını istemeyeceğim ama izlerken biraz Recep İvediği hatırlatan, saçmalığın, kötülüğün, yapmacıklığın karşısına dikilen, insanın içine su serpen bir deliliği var. Arkadaşım Şenay, Her Temas İz Bırakır'ı hediye etti. Çok sevindim. Çok.

Yolda giderken bir öğrencimin tavsiye ettiği bir kitaba ("Düşünceyle Tedavi Gücü") göz atıyordum. İki şey dikkatimi çekti. Bir yerde, hastalıklara sebep olması olası duygusal tetikleyicilerden bahsediyordu. Mesela migrenin, kendini hep en iyiyi yapmak zorunda hissetmenin, kendinden fazlaca mükemmeli beklemenin ve bastırılmış kızgınlığın sonucu olabildiğini söylüyor.

Diğer mesele de şuydu. Siz ne istiyorsanız dünyada ondan bol bol var diyor. Ben, Allah katında diye algılıyorum. Düşünün ki bir okyanus kenarındasınız. Herkese yetecek kadar su var ve bitmesi çok zor. Elinizde ne tutuyorsunuz? Bir çay kaşığı mı, kepçe mi, elek mi, kova mı? Elinizdeki araç neyse okyanustan alacağınız da odur. Yani ne kadarına talipsiniz? Ben bunu okuyunca tasavvuftaki nasip meselesini hatırladım. Bilginin, imanın, rızanın ne kadarını tahayyül edebiliyorsak, ne kadarına talipsek o kadar düşüyor hesabımıza sanki. Neyi arıyorsak onu buluyoruz. Allah'ı nasıl algılıyorsak o şekilde muamele görüyoruz. Cezalandıran yanını, celalini düşündükçe buluyoruz. Rahmetini umdukça dünyada ne yana baksak rahmet görüyoruz. Oysa öyle sonsuz, öyle bol ve öyle geniş. Biz belki de elimizde bir çay kaşığıyla geziyoruzdur.

Biz çıkarken kuş hala yaşıyordu. Ayşegül'e bıraktık, en son bir kutunun içinde duruyordu ve artık kıpırdanmaya başlamıştı.

Karla Yağan Düşünceler

2011-03-09T11:30:00.003+02:00

"Gelsin hayat bildiği gibi gelsin. İşimiz bu, yaşamak..."

Ayşe'yi karda yürüsün diye dışarı çıkardım. Ağzını açıp karları yemeye çalıştı. Demek ki doğal tepki böyle. Çocukken biz de başımızı gökyüzüne kaldırıp kar tanelerini yerdik.

Geçen gün konuşuyorduk. Dedik ki, insan hayatında herşeyin yolunda gittiği zamanlar ne kadar çok. Sonra yine de bir gün, yıllar yıllar sonra dişimiz ağrıyınca hiç şöyle demiyoruz. "Olsun, bu kadar sene hiç ağrımadı çok şükür..." Biraz sıkıştık bu ay diyelim. "Olsun altı aydır gül gibi geçinip gidiyorduk" diyebilmeli insan. Diyelim, bir haftadır geceleri çok uyanıyor çocuk. "Ama bir aydır her gece uykumu alıyordum. Olsun bu hafta da uyansın." Mesela bu kış hiç kar yağmadı, işe giderken zorlanmadı insanlar. Sonra iki gün kar yağıyor. Herkeste bir sinir. Yani kış bu, kar da olur fırtına da olur ama insanoğlu ilahi rahmete ve merhamete de karışmaya başladı. Çünkü haberlerden cesaret alıyoruz. Çünkü kimin için hangi mevsimde ve neyin iyi olduğunu ancak biz biliriz.

Kendim her zaman sabırlı olabildiğimden değil ama doğrusu sabretmek değil mi ve mükemmele yakın geçen tüm zamanları verenin de kadrini kıymetini bilmek... Güzel zamanlarımız, zor zamanlarımıza göre ne kadar çok. Ama mutluluk azar azar bir memnuniyet hali olduğu, çok yoğun ve güçlü bir hal olmadığı için iz bırakmıyor. Mutluluk halimizi anlamak için daha çok bakmalıyız içeriye. Daha çok durmalıyız. Gökyüzüne, kalabalığa, çocuğumuza, eşimize, hastanelere, dişçi tabelalarına:), mezarlıklara bakınca ama sahiden bakınca o durağanlıktaki rahmet halinin farkına varabiliriz.

Hayatta ve sağlıklı olmak, fırsattır. Gerçi diğer hallerde rahmeti bulanlar da yok değildir ama bahsettiğim şey, "her şey yolunda" olmasına rağmen görmeme hali... Coşkulu değil durgun ve bazen hüzünden yol bulan bir hal mutluluk, kendi içinde yaşayıp giden bir hal. İçeriye bakmayınca öylesine geçip gidiyor yıllar. Bir felaket anına kadar ne kadar mutlu olduğumuzu çoğumuz anlamıyoruz bile. Ne kadar mutluymuşum diye geriye bakanlarımız hep daha fazla. Oysa mutluluk verilmiş. Veriliyor. Saygıyla ve şükran dolu bir kalple arayıp görmemiz ve teşekkür etmemiz lazım değil mi?

Haberlerde kar-felaketten bahsediliyor. Lakin anlattıkları şeyin sadece kazalarla, yolda kalan hastalarla, çocuklarla ilgisi yok. Sadece öyle olsa kızgın ve sorumlu arayan haberciliklerinde haklı olabilirlerdi. Ama onlarınki bir hayat görüşü. Yaz sıcakları için de geçerli bir hayat görüşü. Bizim de her daim kıyısında durduğumuz koyu ve karanlık bir göl olan o puslu, bulanık bakış. Hava suçlu, diğer insanlar (biz değil), trafik canavarı ve hükümet ve belediye ve tabi ki Amerika suçlu. "Bir hafta biz buna sabrederiz" diyemediğimiz için kurulan canlı yayın bağlantıları ve "kar, çocuklara bayram, büyüklere işkence" ana haber bültenleri.

Güzel kar, Allah seni bilmiyoruz niye yağdırıyor ve nasıl... Ama kış senin, sonra Mart zaten senin sürprizler yapma mevsimin. Biz baharlıklarımızı kanepelerin altından çıkartmış olabiliriz. Biz artık yağmaz diye inanmış olabiliriz. O bizim meselemiz. Sen keyfine bak. Allah sana ne zaman bitmen gerektiğini söyleyince zaten gideceksin... Çocuklarımız seninle dünyanın ne muhteşem güzelliklerle dolu olduğunu anlıyor. Neşeleniyor. İyi ki doğdum ve bunu gördüm dedirten bir mucizesin. Allahım bizi seçtiğin için teşekkür ederiz.

El Yapımı Albüm

2011-03-08T13:30:00.001+02:00

Bu albümü Ayşecik için yaptım.

Önce istediğim fotoğrafları Picasa'yle küçük pul resimler ve polaroid şekline getirdim.
Renkli kartonları zemin olarak seçtim.
Malzemeler: Renkli kağıtlar, boyutlu çıkartmalar, kurdeleler, dergiler, ip, düğme, boyutlu bant, şekilli delgeç ve makas.

Yukarıdaki zemini, eski bir takvimden kestim. Fotoğraf çerçevelerini şekilli makasla daireler keserek yaptım.

Bir şeyleri yapıştırırken boyutlu/kabarık bantlar kullanınca daha canlı oluyor.

Yukarıdaki arka planı kağıt vs dergisi vermişti.
Çiçeklerin saplarını kurdeleden, kendilerini iki ayrı boydaki yuvarlak delgeçle yaptım.

Farklı renklerde bir sürü kurdeleden 1-2 metre alırsanız uzun süre yeten bir sürü rengarenk malzemeniz olur.

Sayfaların kalın gözükmesi için ortalarına mukavva koyarak yapıştırdım.

Aslında kapak süslenirse çok daha güzel olur. Ben daha süsleyemedim.

Herkese güzel günler...

Çocuklar İçin Sadaka Kutusu

2011-03-03T23:43:00.002+02:00

Yıllar önce Senai Demirci'nin bir yazısında okumuştum "Sadaka Kutusu"nu. Hazine sandığına benzetmişti. Çocukluğunda annesi ve babası, o kutudan, başka evlere açılan bir kapı olduğuna inandırmış kendisini. Ne zaman harçlıkları kırka bölünebilecek bir miktara ulaşsa o zaman kırkta birini sadaka kutusuna atarmış. O kutudan, kitap veya elbise alamayan çocuklara bir kapı açılırmış. Verilen her şey bizim olurmuş aslında. Verdikçe huzur ve mutlulukla dolarmış insanın içi. Babası demiş ki:

"Zekat elimizde olanları elimize Allah’ın verdiğini hatırlamak içindir. Zaten bize her şeyi O veriyor. Ama biz çok unutkan olduğumuz için, bir süre sonra, elimizdekilerin verildiğini de unutuyoruz. Sanıyoruz ki onların gerçek sahibi biziz. Böylece şımarıyoruz, gururlanıyoruz. İşte tam böyle düşünmeye alışmışken, Rabb’imiz bize “Size verdiklerimden ihtiyaç sahiplerine verin!” der."
Çocuklarımızı başkalarıyla paylaşmaya alıştırmak için "Hadi oyuncağınla biraz da o oynasın" demekten daha yakın geliyor. Hatta çok küçükken bile başlayabiliriz. "Bu kutuya senin adına sadakalar koyuyoruz. Başka çocuklar da oyuncak alsınlar diye. Gezmeye gitsinler diye. Senin sevdiğin meyvelerden yesinler diye. Allah bize veriyor, biz de paylaşıyoruz." diyebiliriz. Veya biriken paralarla yapılan alışverişlere onu da yanımızda götürüp o birikimin sonuçlarını gösterebiliriz. Daha sonra yardım edilecek yerlere beraber ulaşma imkanımız varsa yine beraber gitmek yine sonuçları görmesine imkan verir ve iyilik yapmış olmanın mutluluğunu yaşamış olur. Ayşe'yi alışverişle, parasını kendi vererek bir şeyler almakla tanıştırmadan önce bununla tanıştırabilir miyiz acaba?
Tanıdığımız bir aile, ihtiyaç dışı aldıkları her şeyden, her lüks şeyden bir tane de fazladan almayı kendilerine görev edinmişti. Dondurma, çikolata, defter, kalem, pantolon, t-shirt her neyse. Temel ihtiyaç olmadan alınan her şey, düşünebiliyor musunuz? Bunun iki yönü vardı: Bir, ihtiyaç dışı aldıkları şeyler için kendilerine fazladan yük yükleyerek kendilerine bir tür ikazda bulunuyorlar; İki, bu sayede başkalarının canlarının isteyebileceği şeyleri alıyorlar; ya ihtiyaç sahiplerini buluyor veya ihtiyacı olmayan tanıdıklarına ikram ediyorlardı. Zamanla cepleri ve dolayısıyla canları öyle yandı ki, ihtiyaç dışı bir şeyler alırken en azından üç kere sorup (ihtiyaç mı, acil mi, aynısından bir tane daha alacak param var mı?) alışverişten vazgeçme alışkanlığı kazandılar. Zor ama etkili bir yol.
Biz de sadaka kutusundan başka evlere kapı açabilir miyiz acaba?

İlgi, Zaman

2011-03-02T23:58:00.001+02:00

İlgi, boş zamanımızdan değil, bize gerekli olan zamandan verdiğimizde bir anlam kazanır.

Çılgın Kalabalıktan Uzakta

2011-02-28T21:57:00.001+02:00

Eymir'e en son gittiğimde 20-21 yaşındaydım. Şimdi 30 yaşındayım ve bir de kızım var. O zaman bahardı ve ayaklarımızı suya sokmuştuk. Başımda rengarenk bir bandana vardı ve çimlerde oturup piknik yapmıştık. Şimdi omzumda sıcak bir şal vardı ve göl kenarında babasıyla ördeklere ekmek atan kızım ayaklarını buz gibi suya sokmak istedi ve paçaları biraz ıslandı. Üstünü ıslattığına kızmayan bir anne olayım. Çocuklar doğada çok sakinleşiyor ve alışveriş merkezlerine girdiklerinde hiç tanımadığımız küçük yabanilere dönüşüyorlar. Bence alışverişin her türlüsüne karşılar. Market de dahil. Doğaları böyle. Bozulmamış halleri böyle. Zamanla alışmaları, alışveriş merkezine gitmenin normal bir şey olduğu fikrimizi doğrulasa bile aslında hayır, alışveriş merkezi denen yerler gerçekten insan ruhuna dost değil. Doğada dakikalarca oldukları yerde dalıp durabiliyor, ördeklere ekmek atıp bakabiliyorlar. Bir köpeği inceleyebiliyorlar. Ama kapalı ve ışıklı ve beton yerlerde kendilerini oradan oraya vurarak dışarı çıkmaya çırpınan kelebeklere benziyorlar.
Eymir çok güzeldi. Taze yeşil çimenler, ıslak toprak, kenara vuran ufacık dalgalar ve gölün kıyısında suyun içinde kalmış birkaç ağaç. Kürek takımı orada çalışıyormuş, hiç görmedim gerçi. Bir de fotoğraflarına bakmak için sitelerini açmıştım, şöyle ilginç bir tanımı var kürek sporunun: "Geçtiğiniz rakibi görebildiğiniz ve varmak istediğiniz noktayı görmeden gittiğiniz tek spordur." Kürek takımı deyince aklıma Ölü Ozanlar Derneği'ndeki bir sahne geliyor. Bisikletle çimlerin üzerinden aşağı doğru giden bir çocuk, gölde kürek çekenler ve gölün üzerinde havalanan kuşların olduğu bir sahne. Baharda yeniden kavuşmak üzere ayrıldık. İnşaallah yine ve daha sık gideriz. Orası da belki bizim Ayşe'yle doğal yerimiz olur. Böyle bir yere çok ihtiyacımız var.
Kitapçıda Özdemir Asaf'ın Çiçek Senfonisi'ni gördüm. Adı çok güzel şeyler çağrıştırıyor. Çiçek. Senfonisi. Kitap seçmek için bir saat sürem vardı. Onlar dışarıda geziyorlardı. Hemen bir kaç şiir okudum ve hangilerini okuduğumu, nasıl bir şey okuduğumu bile hatırlamıyorum ama içimin güzelleştiğini hissettim. Uzun zamandır edebiyat/şiir okumuyorum. Çok pratik-faydalı şeyler okuyorum, sadece öğrenmek ve uygulamak için kitap okuyorum uzun zamandır. Bebekler, gençler, eğitim. Biraz hayallere dalmak, bir çayır çimen, gün batımı tasvirini uzun uzun okumak okumak istiyorum. Doğaya karışmak okurken. Dalmak. Doğaya çıkınca insan, baktığı yerden uzaklaşıyor, yeni yerlerden ve daha geniş gözlüklerle bakıyor.
Özdemir Asaf'ın kitabını bıraktım. Çünkü önce böyle bir roman istiyordum. Karşıma Far From the Madding Crowd çıktı. Sadece adı güzel olduğu için, Çağan Irmak seviyor sandığım için ve kalın bir kitap olduğuna göre içinde bol da doğa tasviri vardır diyerek aldım. Bakalım nasıl.
Bir de, Freedom Writers'ın kitabına başlamıştım. Öğrencilerin tuttukları günlük yazılarından oluşuyor. Öğretmen, öğrencilerini sürekli bir yerlere götürüyor ve öğrencilerin parası olmadığı için pek çoğunu ya kendi karşılıyor ya sponsor buluyor. Mesela müzeye, sinemaya, yemeklere götürüyor. Onları hiç çıkamadıkları ve dışında hayat olmadığını sandıkları küçük dünyaları olan mahallelerden çıkarıp dünyayla tanıştırıyor. Bir de kendi müfredatını oluşturuyor. Müfredatın ana teması, hoşgörü. O yıl boyunca sadece hoşgörüyü anlatan veya çağrıştıran eserler okutuyor ve etkinliklere götürüyor. Filmi güzeldi ama kitabı daha gerçekçi geldi. Çünkü herşeyin öyle "bir öğretmen geldi ve hayatımızı değiştirdi" şeklinde olmadığını ve bunun çok zor olduğunu, vakit aldığını çok daha net görebiliyorsunuz. Yine de ümit verici. İnsana "ben ne yapabilirim?" diye düşündürüyor hep. Ne bileyim, bu yıl 10. sınıflara King Arthur'u okutuyorum ve öğrencilerin zorunlu okutulan bir kitabı sevmelerine nadir rastlanır ama sevmişlerdi. Gelgelelim o günlükleri okuduktan sonra biraz hedefsiz ve sığ geldi bu tercihim. King Arthur onlara ne öğretir bilemiyorum.
Erin Gruwell'in olduğu bir dünyada her adım küçük. Çok büyük işler, kendini aşan çabalar ve gerçekten ciddi bir vakit...
Okulumdaki öğretmenlerden bazılarının çok güzel fikirleri var. İşbirliği öneren, ilerlemeyi isteyen, özel okullarda ve dersanelerde olup bizde olmayan nedir ve bunu öğrencilerimize nasıl sunabiliriz diye soran öğretmenlerle ilk kez çalışıyorum ve bugün yaptıkları bir toplantıyı kenardan dinleyince çok geride olduğumu, çok çalışmam gerektiğini, daha geniş bir açıdan bakmam gerektiğini bir kez daha anladım. Hayatımda ilk defa, zorunda olmadığım halde bir toplantı dinledim. Bu işte bir gariplik var diyerek:) Boş dersim vardı. Sonra çıkış zili çaldı ve servise yetişmek zorunda olduğum için çıktım ama aklımın bir toplantıda kalması ve acaba neler kaçırdım? demek önceden nasip olmamıştı:) Öğrencilerle iletişimi düzeltmemiz lazım diyen güzel bir kaç insanla aynı okulda çalıştığım için sevindim. Bakalım nasıl yapacağız? Gerçi norm fazlası filan diye beni gönderebilirler de ama en azından gidene kadar yanında bulunup bir şeyler öğrenebileceğim insanlar olması güzel.
Yazı yazmayı çok özlüyorum burada. Ama olmuyor. Akşamları ders çalışmam gerekiyor.

Norm

2011-02-24T01:56:00.000+02:00

Bugün bir tür korkusuz canavar cafere dönüştüğümü hissettim sevgili günlük. Yapmadığım şeyleri yaptım. Diş göstermek diye bir şey var ya, onu yaptım. İyiymiş. Aklımda bulunsun arada bir dozu aşmadan yapayım. Aa deli bu deyip rahat bırakıyorlar. Hatta rahat ettirmeye çalışıyorlar.
Dünyevi kaygıları pek çok olan insanların herşeyden ne kadar azar azar ve ne kadar çok çok korktuğunu, o insanı korkutmanın çok kolay olduğunu bir kere daha anladım. Uhrevi korkuları olmayanları, kendi korktukları şeylerle (makamını mevkisini kaybetmekle örneğin) korkutmaktan tuhaf bir haz alıyorum itiraf edeyim. Öcüler sizi yiyebilir dikkat edin, mesela. Benim korktuğumla, sizin korktuğunuz şeyler çok farklı beyler.
Bunları, işyerinde yaşanan bir sorun üzerine düşündüm. Bazen adamlarla ters düşmek iyidir ve bir eğitmen demişti ki önemli olan ters düştüklerinin renginin ne olduğu. Hakkını ararken beyazdan siyaha dönmemek de ayrı bir sınav. Haklı olmanın haklı gururu göz kamaştırıcı ve çok cazip. Ama durmak gereken bir yer var.

Sonra yolda gelirken şu parçayı dinlerken, Allah'ım sen en iyisini biliyorsun, nasıl uygunsa öyle yapacaksın zaten, dedim. Bu işlerin başıma gelmesinin de bir hikmeti var, kim bilir hangi ders öğretilmeye çalışılıyor... Lunaparklara konmak üzere inşa edilmiş dönmedolap iskeletleri çarptı gözüme. Hayat vallahi bu adamlara rağmen bile hem de çok güzel. Sonra, evet bugün son ders Rehberlik saatiydi, dersten çıkıp koridorda yürümeye başlayana kadar unutmuşum o sorunu ve bir oyun oynamıştık. Herkesin birbirini biraz daha anlamasını hedefleyen bir oyun. Sonra sınıftan çıkarken birbirimize yeni bir bakışla, daha anlayan birer bakışla ışıklı birer "hoşçakal" dediğimizi hissettim veya öyle sandım ama mutlu oldum ve ben öylece hoşçakalmak istedim. Düşündüm de, şu sınıfta veya diğerinde yaşadığım her şeyi, başka her yere taşıyabilirim ve fark etmez, her yer bir, hepsi bir. Bir Meslek Lisesi'nde yapacağım iş de, bundan farklı olmazdı. Çünkü bizim işimiz, üstün zekalı ve kendiliğinden ilgili öğrencilere ders anlatmak ve sorunsuzca ve pürüzsüzce akıp gitmek değil. Çünkü bu sadece bir iş değil. Şu cümlelere benzer bir şeyler duymadılar yetkililer: "Evime yakın yerde çalışayım, torpil bulsak, 10B çok yaramaz, onları bırakayım, 9Fyi çok seviyorum onları alayım, yorulmayım, şöyle bir ders programı istiyorum..."
Peki siz sayın adam (diyeceğim artık:)? Neden bu kadar çok korkuyorsunuz? Madem bu kadar çoktur korkunuz, ne diye bunca sevdiğiniz makam mevkinizde bunca önemli hatalar yapıp kendinizi korkutup titretecek sonuçlara sebebiyet veriyorsunuz? Diyeceğim ama bu adam beni duymaz, duysa da anlamaz, kendisinin bildiği dilden söyleyeceğim: Bence sayın adam, okulda biz üç kişiysek, şu güzel dünyamızdaki norm fazlası da sizsiniz. Ben size tebliğ edeyim de, siz itirazınız varsa bir dilekçeyle şey yaparsınız artık:)