Sevgi


Bahçe de değişir, bahçeye gelenler de. Bazı ağaçlar ölür, bazısı büyür, budanır.
Görüp geçirdiğin her şey bir parçan olur kat kat giysiler gibi çıkarıp bir yangında yakabilirsin. Hiç kimse olman gerekmezdi. Kendin olman bile.  
Bunların hepsi hepsi hepsi gittiğinde geride kalan tek şey, nasıl becerebiliyor ki insan ama aferin, sevgi. İnsanın kendi içinden. Deresinden.
Düştüğüm en dibe götürebildiğim, çıka çıka yaradana elimde çiçek gibi uzatabildiğim. Bu sevgi denen şeyi nereden bulmuşuz bilmem. Babamdan almış olmalıyım diyorum ama belli ki insan yapımı değil. Ben bu sevgiyi suya batmaz lastikler gibi tepelerinden bastırırım, o yine çıkar. O kadar çok şeyi seviyorum ve bir o kadarını daha sevmeye hazırım ki.
 Affetmek gerek demişti Aysel. Kendini de  herkesi de. O zaman daha kolay çıkıverir sevgi.
Taşımayayım, bir çuval tuz gibi sırtımı eritmesin, diye.
Hayat kavga değil, bir şölen olsun diye.

Yorumlar